17 ก.ค. เวลา 08:05 • ปรัชญา

เมื่อเราได้ยินคำว่า

"นักรบ"
เรามักนึกถึง
ดาบ
โล่
สนามรบ
และชัยชนะ
แต่ Sitting Bull
ผู้นำชนพื้นเมืองผู้ยิ่งใหญ่
กลับให้ความหมายที่แตกต่างออกไป
"นักรบไม่ใช่ผู้ที่ต่อสู้
เพราะไม่มีใครมีสิทธิ์พรากชีวิตของผู้อื่น
นักรบคือผู้ที่ยอมเสียสละตนเอง
เพื่อประโยชน์ของผู้อื่น"
คำกล่าวนี้
ไม่ได้ยกย่องความรุนแรง
แต่มันยกย่อง
ความรับผิดชอบ
นักรบที่แท้จริง
ไม่ใช่คนที่ทำให้คนอื่นหวาดกลัว
แต่คือคนที่ทำให้ผู้ที่อ่อนแอ
รู้สึกปลอดภัย
เขาไม่ได้ใช้พละกำลัง
เพื่อยกตนเหนือผู้อื่น
แต่ใช้พละกำลัง
เป็นกำแพง
ให้คนที่ไม่มีแรงพึ่งพา
ผู้สูงอายุ
เด็ก
ผู้เจ็บป่วย
ผู้ถูกเอารัดเอาเปรียบ
และผู้ที่ไม่มีเสียง
สังคมทุกวันนี้
มักยกย่องผู้ชนะ
ผู้มีอำนาจ
ผู้มีชื่อเสียง
แต่คำกล่าวนี้ถามคำถามที่สำคัญกว่า
"อำนาจของคุณ
กำลังปกป้องใครอยู่?"
คนที่แข็งแรงที่สุด
ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่ต่อยหนักที่สุด
แต่อาจเป็นคนที่
อุ้มผู้ล้มได้
โดยไม่ทำให้เขาอับอาย
คนที่กล้าหาญที่สุด
ไม่ใช่คนที่ไม่กลัว
แต่คือคนที่
แม้จะกลัว
ก็ยังยอมยืนอยู่ข้างคนที่อ่อนแอกว่า
การใช้ชีวิตตามคำกล่าวนี้
เราไม่จำเป็นต้องถือดาบ
เพื่อเป็นนักรบ
ทุกคนเป็นนักรบได้
ครู
ที่ปกป้องอนาคตของเด็ก
พยาบาล
ที่เฝ้าคนไข้ทั้งคืน
ลูก
ที่ดูแลพ่อแม่ยามชรา
คนธรรมดา
ที่ยืนขึ้นปกป้องผู้ถูกกลั่นแกล้ง
คนเหล่านี้
อาจไม่เคยออกรบ
แต่พวกเขากำลังรักษาโลกไว้
ทุกวัน
จงถามตัวเองเป็นครั้งคราวว่า
ใครกำลังอ่อนแอ
และเราพอจะเป็นที่พึ่งให้เขาได้หรือไม่
เพราะบางครั้ง
การยื่นมือ
ต้องใช้ความกล้าหาญ
มากกว่าการกำหมัด
ถ้าจะสรุป
คำกล่าวนี้กำลังบอกว่า
> นักรบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ไม่ใช่คนที่มีศัตรูมากที่สุด
แต่คือคนที่
ทำให้ผู้คนรอบตัว
มีเหตุผลน้อยลงที่จะต้องหวาดกลัวโลก
เพราะอารยธรรม
ไม่ได้เริ่มต้น
เมื่อมนุษย์สร้างอาวุธที่ทรงพลังที่สุด
แต่อาจเริ่มต้น
เมื่อคนที่แข็งแรงที่สุด
ตัดสินใจใช้กำลังของตน
เพื่อปกป้อง
แทนที่จะครอบครอง
โฆษณา