บรรยากาศในห้องพักพนักงานที่แคบและอับชื้นดูจะอึดอัดกว่าปกติ
แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ๆ จนเกิดเสียงครางหึ่งๆ ที่น่ารำคาญหู รุ่นพี่พนักงานคนนั้นนั่งอยู่บนม้านั่งเหล็กยาว พิงหลังกับผนังที่รอยสีถลอกปอกเปิก ในมือของเขามีแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจน
น้ำแข็งหมดไปนานแล้ว
เขานิ่งเงียบมาพักใหญ่ ดวงตาที่ดูอ่อนล้าจ้องมองไปยังผนังว่างเปล่าเหมือนคนกำลังใช้ความคิดหนัก ผมสังเกตเห็นว่ามือของเขาที่วางอยู่บนตักมันสั่นเบาๆ อย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้หันมามองผม แต่เหมือนเขากำลังรอจังหวะอะไรบางอย่าง จังหวะที่ร้านเงียบลงจนไม่มีเสียงลูกค้าเปิดประตูเข้ามา
"มึงเคยรู้สึกไหม..." เขาเปรยขึ้นมาเบาๆ โดยไม่หันมามอง "ว่าบางที... พื้นที่ที่ดูสว่างไสวตลอด 24 ชั่วโมงแบบที่นี่ มัน
อาจจะมีมุมมืดที่แสงไฟส่องไปไม่ถึง"
ผมไม่ได้ตอบ แค่นั่งเงียบๆ รอฟัง ลมหายใจของผมเองดูจะดังเกินไปในความเงียบนั้น เขาหยิบแก้วกาแฟที่ว่างเปล่าขึ้นมาหมุนไปมา ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก แล้วค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ผมจนได้กลิ่นจางๆ ของความเย็นที่ผิดปกติลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่ความเย็นของแอร์ แต่มันเป็นความเย็นที่ทำให้ขนลุกซู่ไปถึงสันหลัง
เขาขยับเข้าไปใกล้จนเกือบชิด แล้วลดเสียงลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่แหบพร่าและกดต่ำ
"มึงรู้ไหม... ช่วงกะดึกน่ะ 7-11 มันไม่ใช่แค่ที่ขายของ"
รุ่นพี่คนนั้นกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ผมแล้วลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบในห้องพักพนักงานที่ไฟกะพริบถี่ๆ ราวกับจะล้อเลียนบรรยากาศ
"มึงรู้ไหม... ช่วงกะดึกน่ะ 7-11 มันไม่ใช่แค่ที่ขายของ"
รุ่นพี่เริ่มเปิดประโยคด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขาเล่าว่าทุกคืนตอนช่วงตีสาม ซึ่งเป็นเวลาที่ความเงียบงันมักจะกลืนกินทุกอย่าง เขามักจะทำงานคู่กับพนักงานคนหนึ่งเสมอ พนักงานคนนั้นรูปร่างหน้าตาสุภาพ เรียบร้อย ไม่ค่อยพูดจา และที่สำคัญคือทำงานไวมาก งานทุกอย่างในร้านจะเสร็จเรียบร้อยไร้ที่ติเสมอเมื่อมีเขาอยู่ด้วย
แต่ความผิดปกติเริ่มจากที่เขาสังเกตเห็นว่า 'เพื่อนร่วมงานคนนี้ไม่เคยหิว' ไม่ว่าเขาจะชวนกินข้าวหรือซื้ออะไรมาฝาก
เพื่อนคนนั้นจะแค่ยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้าเสมอ อีกอย่างคือกลิ่น—ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมงานคนนี้เดินผ่าน มันมักจะมีกลิ่นเย็นๆ อับๆ คล้ายกับกลิ่นดอกไม้แห้งหรือกลิ่นดินที่อบอวลอยู่ในอากาศ ไม่ว่าจะเปิดประตูร้านรับลมแค่ไหน กลิ่นนั้นก็ไม่เคยจางหายไป
พีคที่สุดคือตอนตีห้าห้าสิบเก้า นาทีที่เปลี่ยนกะ "เขามักจะเดินไปที่ประตูร้าน แล้วหันมาโบกมือลาผมเสมอ ก่อนจะเดินหายออกไปในเงามืดของเช้ามืดวันใหม่" รุ่นพี่พูดพลางจ้องตาผมเขม็ง
"แล้วความหลอนมันอยู่ที่ตรงไหนรู้ไหม?" เขาถามต่อโดยไม่รอคำตอบ
"เช้าวันต่อมา ตอนที่หัวหน้าสาขาเดินเข้ามาตรวจร้าน แล้วเดินมาตบไหล่ผม เขาทักว่า 'ช่วงนี้งานหนักหน่อยนะ เพราะกะดึกมีคนแค่คนเดียว แถมทำคนเดียวตลอดเลย'...
ตอนนั้นผมตัวชาไปทั้งตัวเลยว่ะ เพราะคนๆ นั้นที่ผมเดินจัดของด้วยกันมาทั้งคืนน่ะ... ไม่มีชื่อในตารางงาน ไม่มีรายชื่อในระบบของบริษัท และที่สำคัญที่สุด... กล้องวงจรปิดในร้านไม่เคยจับภาพใครได้เลยนอกจากตัวผมคนเดียว"
เขาทิ้งท้ายแค่นั้น ก่อนจะหยิบถุงมือขึ้นมาสวมแล้วเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่กลางห้องพักพนักงานที่ตอนนี้ดูเงียบงันกว่าเดิมหลายเท่า
คุณว่ารุ่นพี่เขากำลังเจออะไรกันแน่ครับ? แล้วถ้าเป็นคุณ คุณจะกล้าถามเพื่อนร่วมงานคนนั้นตรงๆ ไหมว่าเขาเป็นใคร?
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
