ปะต้าคิดนะครับว่า
“เพราะความทรงจำไม่ได้วัด
ด้วยระยะเวลาแต่วัดด้วยความหมายของช่วงเวลานั้นนานเท่าใด
ก็เหมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อวานนี้เอง
หากว่าความรู้สึกที่เคยได้รับ
ยังคงอยู่ในใจคนบางคนไม่ได้
อยู่ในชีวิตเราตลอดไปแต่อยู่ในเรื่องราวที่หล่อหลอมให้เราเป็นเราในวันนี้
จึงไม่แปลกที่เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเราก็ยังไม่ลืมเขา
หรืออีกสำนวนหนึ่งที่กระชับกว่า
“นานเท่าใดก็เหมือนเมื่อวานนี้เอง เพราะสิ่งที่เราไม่ลืมไม่ใช่ตัวเวลา แต่คือความหมายที่คนคนนั้นเคยมีต่อชีวิตเราเวลาพาร่างกายให้ห่างกันได้แต่ไม่อาจพาความทรงจำที่มีคุณค่าออกจากหัวใจได้เสมอไป”
“คนที่เราลืมคือคนที่ผ่านเข้ามา
ในชีวิตแต่คนที่ยังจำได้นานเท่าใดก็เหมือนเมื่อวานนี้เองเพราะเขา
ไม่ได้แค่ผ่านมา เขาเคยเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเรา”นั่นเอง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
