ปริศนาสายเลือดต้องห้าม (禁忌の子)
เขียน : ยามางูจิ มิโอะ
แปล : กิ่งดาว ไตรยสุนันท์
สำนักพิมพ์ : ไดฟุกุ
ความยาวเนื้อเรื่อง 312 หน้า
เรื่องย่อปกหลัง ：
นายแพทย์ฉุกเฉิน ทาเคดะ วาตารุ พบศพปริศนาผู้มีใบหน้าเหมือนเขาอย่างกับแกะ ทำให้เขาต้องเข้าไปพัวพันกับความลับที่ซ่อนอยู่ในคลินิกรักษาภาวะมีบุตรยาก และยังต้องเผชิญหน้ากับคดีฆาตกรรมในห้องพิศวง
ทาเคดะและเพื่อนเก่า นายแพทย์ คิโนซากิ ต้องใช้ตรรกะที่เฉียบคมราวมีดผ่าตัด เพื่อผ่าพิสูจน์ความจริง พวกเขาจะใช้การวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์และหลักการพิสูจน์โดยข้อขัดแย้ง (Proof by Contradiction) เพื่อไข “ปริศนาสายเลือดต้องห้าม” แม้อาจต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสก็ตาม
เล่มนี้ก็อ่านฟรีจากแอพ TK Read อีกแล้ว ขอบคุณทั้งตัวแอพและสำนักพิมพ์ที่ช่วยให้คนไทยเข้าถึงหนังสือดีๆ ในยุคเศษฐกิจฝืดเคือง(และราคาหนังสือในท้องตลาดก็แพงมาก)แบบนี้
ศพปริศนาที่ทาเคดะพบเป็นศพที่ช้อนขึ้นมาจากทะเล เป็นศพที่ยังระบุตัวตนไม่ได้ในทันที เลยเรียกกันว่า ‘ฉุกเฉินสิบสอง’ ฉุกเฉินสิบสองนี้ไม่เพียงแต่จะหน้าเหมือนทาเคดะอย่างกับแกะ กระทั่งขนที่ก้นยังมีเหมือนกัน จะให้คิดว่าเป็นความบังเอิญที่ชอบพูดกันว่า ‘โลกนี้จะมีคนหน้าเหมือนกันสามคน’ ก็คงยาก
ทาเคดะปรึกษาคิโนซากิเพื่อนสมัยมัธยมต้น ที่เพิ่งรู้เอาตอนนี้แหละว่าทำงานโรงพยาบาลเดียวกัน คิโนซากิลงมาเล่นเกมนักสืบนี้ด้วยเพราะมีความสนใจเกี่ยวกับการแสดงอารมณ์ของมนุษย์ ในขณะที่คิโนซากิเป็นมนุษย์ที่แสดงอารมณ์ไม่เป็น ทาเคดะกลับเป็นคนที่ค่อนข้างอ่อนไหวไปตามอารมณ์ เกือบถูกอารมณ์ท่วมในหลายครั้ง (แต่ก็ดึงตัวเองได้เสมอ) ถ้าหากไม่ได้คนเยือกเย็นเฉียบคมแบบคิโนซากิช่วย การสืบหาความจริงคงไม่ไปไหนแน่ๆ
ทั้งคู่เริ่มสืบจากการเกิดของทาเคดะ ซึ่งทุกอย่างระบุตรงกันว่าเขาเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้องอื่น กระทั่งพ่อและแม่ก็ยังเป็นลูกคนเดียว ทาเคดะเลยไม่มีกระทั่งลูกพี่ลูกน้อง แต่ก็พบหลักฐานว่าแม่ของเขาเคยไปที่คลินิกรักษาผู้มีภาวะมีบุตรยากแห่งหนึ่ง ทั้งคู่เลยไปหาข้อมูลจากที่นั่น นำไปสู่คดีฆาตกรรมคดีที่สอง
เนื่องจากเทคโนโลยีการแพทย์มีบทบาทสำคัญในเรื่อง ตัวผู้เขียนเองก็เป็นหมอ และตัวละครสำคัญในเรื่องก็เป็นบุคลากรทางการแพทย์เกือบทั้งหมด เนื้อเรื่องจึงมีศัพท์เฉพาะทางการแพทย์เต็มไปหมด ถึงจะมีวงเล็บขยายความหรือมีเชิงอรรถให้ คนที่โง่เลขโง่วิทย์สุดๆ อย่างเราก็อ่านข้ามๆ ไปอยู่ดี แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังสามารถติดตามเนื้อเรื่องได้โดยไม่งง แถมช่วงสามบทสุดท้ายยังลุ้นระทึกจนต้องจิกนิ้วเท้า
ระหว่างอ่านเราพยายามลิสต์ตัวละคร ข้อสงสัย และข้อสันนิษฐานตัวเองเอาไว้ แต่ก็เดาถูกแค่ประเด็นเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ส่วนประเด็นใหญ่ที่ว่าใครเป็นฆาตกรเกินคาดมากๆ ขนาดจนใกล้เฉลยอยู่แล้วยังเดาไม่ถูก พอรู้ว่าเป็นใครก็อึ้งสุดๆ แถมตอนจบก็ค่อนข้างเหนือความคาดหมายเช่นกัน ไม่นึกว่าจะจบแบบนี้
เนื้อเรื่องไม่ได้แค่พาร์ทลุ้นเยี่ยวเหนียวเท่านั้น ยังมีพาร์ทที่อ่านแล้วเศร้าสะท้อนใจมากๆ ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน เด็กก็ไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์เลือกว่าจะเกิดมาหรือไม่ และเด็กทุกคนควรได้รับความรักและการปกป้องดูแลอย่างดีจากคนที่ได้ชื่อว่าพ่อแม่ น่าเสียดายที่การตระหนักเรื่องสิทธิเด็กเพิ่งจะมีในยุคหลังนี้เอง เพราะอย่างนี้แม้จะบอกว่าตอนจบของเรื่องผิดคาดไปบ้าง แต่เราก็เข้าใจและสงสารตัวละครมากๆ
พยายามสุดฤทธิ์ที่จะไม่สปอยล์ สรุปว่าเล่มนี้เป็นนิยายสืบสวนฆาตกรรมที่สนุกมากสำหรับเรา ใช้เวลาอ่านไปประมาณแปดชั่วโมง
สำนวนแปลก็ถือว่าถูกใจ มองเห็นชั้นเชิงและคลังศัพท์อันรุ่มรวยของนักแปลอยู่ ติดตรงที่การใช้สรรพนามในบางช่วงออกจะงงๆ เช่น อยู่ๆ ก็ไปใช้ ‘เรา’ แทน ‘พวกเขา’ ในบทบรรยาย ทั้งที่บทบรรยายนั้นไม่ได้เป็นความคิดของตัวละคร (อ้อ เรื่องนี้เขียนผ่าน limited omniscient POV ของทาเคดะ) หรือบางทีก็เป็นบทบรรยายความคิดของทาเคดะแหละ แต่ใช้ ‘ผม’ ในขณะที่ส่วนอื่นใช้ ‘เรา’ แม้แต่หน้าประวัติผู้เขียนซึ่งเป็นย่อหน้าสั้นๆ ก็ยังมีทั้ง ‘เธอ’ กับ ‘เขา’
นอกจากนั้นยังมีการใช้เครื่องหมาย “...” ที่ทำให้เราอ่านแล้วสะดุดเป็นระยะ คือปกติหากบทพูดของตัวละครเดิมมีหลายย่อหน้า ที่ถูกต้องจะต้องใส่ “ เปิดทุกย่อหน้า และใส่ “ ปิดเฉพาะย่อหน้าสุดท้าย แต่นี่ทางสนพ. ไม่ได้ใส่ “ เปิดย่อหน้ากลางๆ เวลาอ่านจึงมักจะสะดุดว่านี่บทพูดหรือบทบรรยายกันแน่ เพราะอย่างที่รู้กันว่าภาษาญี่ปุ่นชอบละสรรพนาม และเรื่องนี้ก็มีบทบรรยายความคิดในหัวทาเคดะสลับกับบทพูดตลอดเรื่อง
แต่โดยรวมเป็นเรื่องที่ผ่านแล้วถูกใจมากๆ ใครมีโอกาสอยากให้ลองไปหาอ่านดูค่ะ 🖋️
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
