เรื่องเล่า · กำเมือง ๑
แม่เฒ่ากับหม้อแกงใบเก่า
ก่อนที่แสงตะวันจะส่อง
ก่อนที่นกจะฮ้อง
ก่อนที่หมอกจะจางหาย
แม่อุ้ยก็ตื่นแล้ว
เธอลุกขึ้นเงียบ ๆ
เดินบนพื้นไม้เก่าที่รู้จักน้ำหนักฝีเท้าเธอดีแล้ว
ไปยืนอยู่ที่เตาไฟในครัวหลังบ้าน
ที่ที่ควันดำ หม้อดำ แต่ใจสว่าง
เสียงแรกของวันในบ้านหลังนั้นไม่ใช่เสียงนาฬิกา
ไม่ใช่เสียงโทรศัพท์ ไม่ใช่เสียงวิทยุ
แต่เป็นเสียงไม้ฟืนแตกในเตา
แล้วตามมาด้วยเสียงแม่อุ้ยที่เรียกหลานสาว
"ตื่นได้แล้วอี่หล้า แม่อุ้ยนึ่งข้าวแล้ว"
หลานสาวที่โตขึ้นในเมือง
มาพักร้อนที่บ้านแม่อุ้ยทุกปีตั้งแต่จำความได้
แต่ปีนี้รู้สึกต่างออกไป
เธอโตพอที่จะเริ่มสังเกตสิ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน
ครัวของแม่เฒ่าเป็นโลกที่มีกฎของตัวเอง
หม้อดินเผาวางเรียงตามขนาด ไม่ใช่ตามสี
ผักสดมัดด้วยตอกไม้ไผ่ แขวนไว้ที่ขื่อ
และหม้อใบใหญ่สีดำสนิทที่วางบนเตาทุกเช้า
หลานสาวเคยถามครั้งหนึ่งว่าทำไมไม่ซื้อหม้อใหม่
แม่อุ้ยหัวเราะเบา ๆ แล้วบอกว่า
"หม้อเก่าเนี่ยแก๋งลำ หม้อใหม่มันยังบ่ฮู้จักไฟ"
(หม้อเก่าทำแกงอร่อย เพราะหม้อใหม่มันยังไม่รู้จักไฟ)
หลานสาวไม่เข้าใจในวันนั้น
แต่ก็ไม่ถามต่อ เพราะแค้ได้กลิ่นกับข้าวที่แม่อุ้ยทำก็หิวแล้ว
· · ·
หมู่บ้านนั้นเงียบแบบที่เมืองไม่มี
เงียบจนได้ยินเสียงน้ำในร่องสวน
เงียบจนได้ยินเสียงลมผ่านสวนลำไย
เงียบจนได้ยินเสียงแม่อุ้ยพูดคนเดียวขณะทำกับข้าว
"วันนี้เมฆบดขนาด มืดฝนมาแหมละ"
วันนี้ครึ้มฟ้าครึ้มฝน ดูเหมือนฝนจะตกอีกละ
เธอพูดกับตัวเอง พูดกับเตา พูดกับหม้อ
บางทีก็พูดกับลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างครัว
ราวกับทุกสิ่งในบ้านนั้นเป็นเพื่อนของเธอ
ดาวนั่งมองจากมุมห้อง แล้วรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก
บางทีมันคือความอบอุ่น บางทีคือความเศร้าอย่างนุ่ม ๆ
ที่รู้ว่าสิ่งนี้จะไม่อยู่ตลอดไป
· · ·
สายแล้ว แม่อุ้ยวางชามข้าวลงตรงหน้าหลานสาว
ต้มผักพื้นบ้าน ปลาเค็มทอด และแกงที่หม้อดำใบนั้นต้ม
ไม่มีอะไรแพง ไม่มีอะไรประณีต
แต่หลานสาวกินหมดทุกครั้ง
"ลำก่อ"
(อร่อยไหม?)
ถามแล้วก็กลับไปล้างหม้อ่ต่อ
สำหรับแม่อุ้ยแล้วการทำอาหารให้คนที่รักไม่ใช่เรื่องพิเศษ
มันคือเรื่องธรรมดา ที่ทำทุกวัน
และนั่นแหละ คือสิ่งที่พิเศษที่สุด
ก่อนหลานสาวจะเดินทางกลับในเมือง
แม่อุ้ยยืนอยู่ที่ประตูรั้ว มือถือถุงพลาสติกใส่ผักจากสวน
ยื่นให้โดยไม่พูดอะไรมาก
"เอาไปยะกิ๋นเน่อ ตังปุ้นบ่ะมีผักบ้านเฮา"
เอาไปทำกินนะ แถวนู้นไม่มีผักแบบนี้
หลานสาวรับถุงนั้นไว้ แล้วก็ร้องไห้ตอนนั่งในรถ
ไม่รู้จะอธิบายยังไง
เพราะไม่มีคำไหนอธิบายความรู้สึกนั้นได้ดีพอ
แล้วจะมาแอ่วหาแหมเน่อ แม่อุ้ย
ระหว่างนั่งรถกลับ หลานสาวคิดถึง
ประโยคที่แม่อุ้ยถามทุกเช้า
กิ๋นข้าวลำก่อ
เธอคิดถึงฝีมือแม่อุ้ยที่ทำกับข้าวให้เธอกิน
คิดถึงความอบอุ่นที่ในเมืองให้เธอไม่ได้
จงขอบคุณหากวันนี้คุณมีใครบางคนให้คิดถึง
บางคนที่ห่วงใย
อย่าลืมความรู้สึกเหล่านั้น
วันไหนว่างก็อย่าลืมส่งความคิดถึง และความรักไปหาท่านบ้างนะ
คนที่รักเรา ที่อยู่ที่บ้านของเรา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
