ตอนที่11 อาหารที่อร่อยที่สุดในชีวิต
เคยตั้งคำถามไหม อาหารอร่อยที่สุดของเราคืออาหารใด อาหารธรรมชาติ อาหารที่ปรุงสุกใหม่ๆ อาหารสดๆ อาหารดิบแบบไม่ต้องปรุงแบบมนุษย์โบราณ บ้างก็ว่า อาหารที่กินตอนหิว อาหารที่กินตอนเด็กที่เป็นรสมือแม่ ไม่มีคำตอบที่ตายตัว มนุษย์ที่ยังไม่หมดกิเลสก็อยากหาความสุขจากการเสพ สิ่งหนึ่งในปัจจัย4 คืออาหารที่หล่อเลี้ยงชีวิต แม้นแต่สัตว์ก็เลือกกินอาหารรสที่ชอบเช่นกัน ดูแมวหมากระรอกเป็นตัวอย่าง เว้นแต่จะไม่มีอะไรเหลือให้กิน แม้นแต่หญ้าก็ยังกินเพื่อความอยู่รอด
หากแต่ท่านใดจะไม่ได้สนใจการกิน รสชาติอาหาร นับเป็นโชคดี กินง่ายอยู่ง่าย แล้วแต่ละวิถีไป ไม่มีผิดถูก ดีไม่ดี ชอบไม่ชอบ คนจนที่เลือกไม่ได้คุ้ยเขี่ยเศษอาหารนั้นมีจริง ในสมัยนี้ ที่มีสื่อเข้าถึงง่าย จึงมีข่าวให้ดู และคนที่กินทิ้งขว้างก็หาได้ไม่ยากในบ้านเมืองเราที่อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากร
เรื่องอาหารที่คนจีนซึ่งอพยพมาตั้งรกรากในไทยนานมากแล้ว เล่าต่อๆกันมา คือการแขวนปลาเค็มแล้วมองปลาเค็มกินพร้อมข้าวต้ม หรือเก็บหินจากรางรถไฟ มาดูดกินกับข้าวต้ม มันน่าสนใจตรงรสชาติของหินรางรถไฟนี่แหละ หินแกรนิต หินบะซอลท์ หรือหินปูน
ก้อนที่มีสีน้ำตาลปนเป็นแกรนิต มีแบบเทาฟ้า เทาเฉยๆ แต่ทั้งหมดมาจากโรงโม่หิน เอามาล้างขัดสะอาด เอามาเลียลองดูดดู มันมีรสชาติแปลกประหลาด เค็มเล็กๆ การลองแบบนี้ไม่สามารถบอกใครได้ ไม่ว่าพ่อแม่เพื่อนมันคือความสงสัยของเด็กและการพิสูจน์ บางทีอาจจะน่าอายด้วย ในตอนนั้น
หลังเทศกาลสาร์ทตรุษจีน จะมีไก่เหลือ ทุกปีจะทำเป็นไก่เค็มไว้กินในคาบต่อๆไปได้อีกหลายครั้ง ไก่ต้ม สับ อุ่นด้วยการใส่ความเค็มลงไป ผัดจนแห้ง มันจะแข็งแห้งๆ แต่เป็นอาหารที่มีคุณค่ามาก กินซ้ำๆ ได้อีกหลายวัน เป็ดมีราคาแพงจึงจะไม่เหลือเก็บนัก
ในวันหนึ่ง เมื่อเข้าตาจน พ่อซึ่งไม่ค่อยมาครัวทำกับข้าวให้เห็น เก็บกระดูกไก่แห้งเค็มที่เหลือๆ มีแต่กระดูกเอ็น เพราะเนื้อหายไปเกือบหมด นำมาเลาะข้อสับออก เป็นชิ้นเล็ก ๆ เหลือเชื่อว่าได้เศษกระดูกอ่อน เอ็น หนัง อื่นๆ พ่อลงมือผัดข้าวกระทะใหญ่ เพิ่มซี่อิ๊วนิดหน่อยโรยพริกไทยลงไป
เป็นอาหารที่ยากจะลืมลง ตอนนั้น พ่อบอกว่าพ่อเก่งไหม หน้าพ่อมีรอยยิ้มของความสำเร็จชัดเจน ยามนั้นที่ท้องหิว ข้าพเข้ามองข้าวผัดเศษกระดูกไก่นั้นเป็นอาหารแสนวิเศษ
การใช้ชีวิตที่ไม่ใช่บ้านเกิด อาหารที่เปลี่ยนแบบไป ไม่คุ้นชิน ถูกปากนัก แต่เมื่อแก่ตัวลง และตกผลึกในความคิด หากถามว่าอาหารใดอร่อยที่สุด นอกจากความปลอดภัยและความสะอาดของอาหารแล้ว สำหรับตนเอง มันไม่สำคัญนักหรอก พอกินได้ หรือว่า ใช้ได้ ๆ คำนี้นำมาใช้บ่อยๆ แต่ความสำคัญอยู่ที่ว่า เรากินอาหารนั้นกับใครมากกว่า ถึงจะเป็นข้าวเศษกระดูกไก่ ข้าวคลุกน้ำปลา ก็อร่อยที่สุด หากกินกับครอบครัว คน หรือเพื่อนที่เรารัก
สภาวะโลกร้อน ซุปเปอร์เอลนิลโญ สถานการณ์อนาคตในไทย อาจนำเราไปสู่ความอดหยากในหลายครอบครัวก็เป็นได้ ข้าพเจ้าเตรียมทำใจไว้ล่วงหน้าแล้ว ข้าวเศษกระดูกไก่ผัดย้ำเตือนความยากลำบากที่มีความภูมิใจในตัวพ่อซ่อนอยู่ มันผ่านไปแล้ว ยามนี้ มีสิ่งที่รอให้ต้องฝ่าฟันไป ก็เหมือนอีกหลายเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตนั่นแหละ เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
