ความกตัญญูคือการรำลึกถึงเสมอแม้นท่านได้จากลา
มีใจอาลัยอยู่ทุกลมหายใจแม้นเวลาจะห่างหายไปเนิ่นนาน
ได้อ่านคำกล่าวของท่านเจิงจื่อแล้วก็อดสะท้อนใจเสียมิได้
บุพการีรักเรา อุ้มชูฟูมฟัก ริ้นไรมิให้ตอม มิปล่อยให้โหยหิวเหน็บหนาว
ความรักนี้ยิ่งใหญ่อย่างหาใดปาน
เจิงจื่อได้กล่าวไว้ในหันซือว่ายจ้วน (韓詩外傳) ดังนี้
“ที่ไปแล้วมิอาจหวนคืน คือบุพการีแล ที่สิ้นแล้วมิอาจเพิ่มเติม คืออายุแล ดังนั้นบุตรอยากเลี้ยงดูแต่บุพการีมิรอคอย ไม้อยากงอกงามแต่ฤดูกาลมิรั้งรอ
ฉะนี้ ล้มวัวบูชาหน้าสุสาน ยังมิสู้เตรียมหมูไก่ให้ท่านทาน เมื่อครั้งข้ารับราชการตำแหน่งเล็กๆ ที่เมืองฉี มีบำเหน็จเพียงน้อยนิด แต่ก็ยังสุขเกษมเปรมปรีดิ์หาใดเปรียบ นั่นมิใช่เพราะข้ามีมากแต่อย่างใด หากแต่เพราะสุขใจที่ได้อยู่ใกล้ท่าน ครั้นท่านได้อาสัญ ข้าจรท่องไปยังภาคใต้ที่เมืองฉู่ ได้รับราชการที่สูงศักดิ์ มีเรือนโถงสูงตระหง่าน ขื่อแปอลังการ รถลำเลียงมีนับร้อย แต่ก็ยังผินพักตร์ที่อุดรแล้วร่ำไห้ ที่เป็นเช่นนี้หาใช่เพราะต่ำต้อยไม่ หากแต่โศกาเพราะไร้บุพการีแล้วนั่นแล
ดังนั้น บุพการีแก่ชราหรือสถานะยากไร้ ก็จงอย่าเลือกตำแหน่งราชการ หากมุ่งแต่อุดมการณ์ที่หมายมั่น แล้วละเลยบุพการี นี่มิใช่ความกตัญญูแล”
「往而不可還者親也。至而不可加者年也。是故孝子欲養，而親不待也。木欲直，而時不待也。是故椎牛而祭墓，不如雞豚逮親存也。故吾嘗仕為吏，祿不過鐘釜，尚猶欣欣而喜者，非以為多也，樂其逮親也。既沒之後，吾嘗南遊於楚，得尊官焉，堂高九仞，轉轂百乘，猶北鄉而泣涕者，非為賤也，悲不逮吾親也。故家貧親老不擇官而仕。若夫信其志，約其親者，非孝也。」
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
