กฎข้อที่ห้ามลืม
เสียงนาฬิกาดิจิทัลหลังเคาน์เตอร์ส่งเสียงติ๊กเบาๆ ในความเงียบสงบของร้านสะดวกซื้อสาขาปลายซอย แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าขับให้บรรยากาศดูวังเวงขึ้นเป็นกองเมื่อเข็มยาวและเข็มสั้นทาบทับกันสนิทที่เลข 12
03:00 น.
ตามปกติแล้ว ช่วงเวลานี้ควรเป็นเวลาที่เงียบสงบที่สุด ไม่มีรถวิ่งผ่าน และไม่มีแม้แต่เงาของคนเดินถนน แต่ในคืนนี้ กลับมีเสียงกระดิ่งเหนือประตูกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น... กริ๊ง
ร่างของชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน สวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิทคลุมศีรษะจนบังใบหน้าเกือบมิด เขายืนนิ่งอยู่หน้าตู้แช่เครื่องดื่มครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบน้ำอัดลมกระป๋องหนึ่งแล้วเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน
ชายหนุ่มพนักงานกะดึกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองพลันนึกถึงคำเตือนตัวโตๆ ด้วยปากกาแดงที่แปะไว้หลังเครื่องคิดเงินซึ่งผู้จัดการร้านย้ำนักย้ำหนาก่อนลาออก:
"จำไว้นะ ร้านเราจะไม่มีลูกค้าเข้าเมื่อถึงช่วงเวลา 3:00 น. หากมีให้รีบออกไปในทันที"
ความลังเลตีกันอยู่ในหัว ระหว่างความกลัวที่สั่งให้วิ่งหนี กับสัญชาตญาณที่บอกว่านี่อาจจะเป็นแค่ลูกค้ากะดึกหลงทางธรรมดาๆ ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากถามว่ารับอะไรเพิ่มไหม ชายในฮู้ดสีดำก็เงยหน้าขึ้นช้าๆ
ภายใต้ฮู้ดนั้นไม่มีใบหน้า... มีเพียงความว่างเปล่าสีดำสนิท และเสียงกระซิบที่ดังลอดออกมาจากความมืดมิดนั้นว่า:
"คิดว่า... ล็อคประตูทันหรือยัง?"
ยังไม่ทันที่พนักงานจะได้คิดอะไร กรงเหล็กม้วนอัตโนมัติหน้าร้านก็กระแทกปิดลงเองเสียงดังสนั่น พร้อมกับเสียงกุญแจที่ดังขึ้นจาก ด้านนอก เหมือนมีใครกำลังล็อคขังเขาไว้ข้างใน... กับอะไรบางอย่าง
ถ้ากุญแจที่กำลังล็อคประตูจากด้านนอกไม่ได้มีไว้ขังคุณไม่ให้ออกไป... แต่มีไว้ "กันไม่ให้อะไรบางอย่างที่เคยออกไปข้างนอก กลับเข้ามาข้างใน" ล่ะ? แล้วตัวคุณที่ยืนอยู่ข้างในตอนนี้คือใครกันแน่?
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
