บทที่ 333
“ใต้เท้าเหยียน ระวังคำพูดด้วย”
ท่านอ๋องหลี่ตำหนิไปเช่นนั้น แต่ถึงอย่างไรเขาก็ทนเห็นผู้อื่นมาตำหนิไม่ได้
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ก็มีขันทีคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านในด้วยสีหน้าสงสัย
“ใต้เท้าเหยียน หรือว่าท่านจะเกิดอาการเพ้อฝันไปแล้ว? พวกข้าน้อยอยู่รับใช้อยู่ด้านใน ไม่ได้ยินว่าท่านหญิงใหญ่กู้จะพูดหรือกระทำสิ่งใดที่เป็นการล่วงเกินเลยแม้แต่น้อย”
ขันทีผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหลมสูง
“ท่านหญิงใหญ่กู้เคารพฮ่องเต้อย่างยิ่ง ทุกเรื่องล้วนเชื่อฟัง ทุกคำพูดล้วนแสดงความนอบน้อม ใต้เท้าเหยียนกล่าวเช่นนี้ หรือว่าต้องการจงใจใส่ร้ายป้ายสี ใส่ความผู้อื่น?!”
“ช่างชั่วร้ายยิ่งนัก!”
น้ำลายของท่านอ๋องหลี่ยังค้างอยู่ในลำคอ เขาถึงกับมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตะลึง
ใต้เท้าเหยียน “???”
เขาไม่ได้มองผิดไปใช่หรือไม่?
ขันทีผู้นี้จงใจเดินออกมาจากด้านใน เพียงเพื่อช่วยพูดแทนท่านหญิงใหญ่กู้อย่างนั้นหรือ?
ขันทีผู้นี้ ท่านอ๋องหลี่ก็รู้จักดี เขาคือขันทีใหญ่ อิ่นซิน ที่เพิ่งถูกย้ายมาประจำตำหนักหานจางเมื่อไม่นานมานี้
ขันทีใหญ่เหล่านี้ ต่อให้เป็นเขาเองในยามปกติก็ยังต้องให้เกียรติอยู่หลายส่วน
“ขันทีอิ่น?” ใต้เท้าเหยียนฝืนยิ้มกล่าว “เมื่อครู่นี้ท่านหญิงใหญ่กู้เห็นได้ชัดว่ากำลังโต้เถียงกับฮ่องเต้…”
อิ่นซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“ใต้เท้าเหยียนกำลังกล่าวหาว่าข้าน้อยตาบอดหรือหูหนวกหรือ?”
ไม่ใช่!
เขาไปกล่าวหาอีกฝ่ายตอนไหน?
ใต้เท้าเหยียนรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลือเชื่ออย่างยิ่ง ยังไม่ทันได้อธิบาย อิ่นซินก็สรุปไปเองแล้ว
เขาทำท่าทางหนึ่งพลางกล่าวว่า
“ใต้เท้าเหยียนดูเหมือนจะเกิดอาการเพ้อจริง ๆ ท่านอย่าเข้าไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ทำให้ฮ่องเต้ได้รับอันตราย”
“พาตัวออกไป”
ทันทีที่เขากล่าวจบ เหล่าขันทีน้อยหลายคนก็กรูกันเข้ามา รวมถึงคนที่เพิ่งช่วยพัดให้กู้จือจั๋วเมื่อครู่นี้ด้วย
พวกเขายิ้มแต่แววตาไม่ยิ้ม พลางทำท่าเชื้อเชิญ
แต่ไม่สนใจว่าใต้เท้าเหยียนจะเต็มใจหรือไม่ พวกเขากลับลากเขาออกไปตรง ๆ
ใต้เท้าเหยียนแทบอยากร้องขอความเป็นธรรม แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก เขาก็นึกขึ้นได้ว่าสถานที่แห่งนี้คือตำหนักหานจาง จึงไม่กล้าตะโกนออกมา
เขาหันกลับไปมอง ก็ยังเห็นอิ่นซินกำลังต้อนรับอย่างนอบน้อม
“ท่านหญิงใหญ่ เชิญนั่งเร็วขอรับ”
“ท่านอยากรับประทานน้ำแข็งไสหรือไม่ขอรับ?”
กู้จือจั๋วพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี
“ลำบากเจ้าแล้ว”
“ไม่ลำบากเลยขอรับ ไม่ลำบากเลย”
รอยยิ้มบนใบหน้าของอิ่นซินนั้นกว้างจนทุกริ้วรอยเต็มไปด้วยความยินดี
ใต้เท้าเหยียนถึงกับโง่งมไปแล้ว
แม้แต่เมื่อก่อน เหล่าขันทีในวังจะมีนิสัยเย่อหยิ่ง มองผู้คนด้วยหางตา ต่อให้เป็นเขาก็ไม่ได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ
พวกเขาไม่เคยแสดงท่าทีเข้าข้างใครอย่างเปิดเผยเช่นนี้
ใครก็ได้บอกเขาที...
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!
เขาถูกลากออกมาจากตำหนักหานจาง ก่อนจะถูกโยนลงกับพื้น
เหล่าขันทีมองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ ราวกับกำลังมองสิ่งสกปรก ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปทันที
“นี่มัน…”
ซ่งเสวี่ยฝู่เดินทางมาพร้อมกับเซี่ยอิ่งเฉินพอดี เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทั้งสองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“ท่านอ๋อง ท่านราชครู ด้านใน…”
ใต้เท้าเหยียนกำลังจะกล่าวอย่างไม่พอใจ แต่เซี่ยอิ่งเฉินกลับเอ่ยเสียงเรียบ
“ไม่ต้องสนใจ”
“ขอรับ”
ซ่งเสวี่ยฝู่ค้อมศีรษะเล็กน้อย ไม่แม้แต่จะเหลือบมองใต้เท้าเหยียน ก่อนก้าวขึ้นบันไดเข้าสู่ตำหนักหานจาง
“คุณชาย ท่านราชครู”
น้ำแข็งไสของกู้จือจั๋วยังมาไม่ถึง นางจึงกำลังดื่มน้ำผลไม้เย็น ๆ ก่อน
น้ำผลไม้สีสดใสถูกบรรจุอยู่ในแก้วหลิวหลี ภายในมีน้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ หนึ่งก้อน แผ่ความเย็นสดชื่นออกมา
กู้จือจั๋วลุกขึ้นต้อนรับอย่างอารมณ์ดี
เป็นนางจริง ๆ ด้วย
รอยยิ้มของเซี่ยอิ่งเฉินลึกขึ้นเล็กน้อย เขากล่าวว่า
“ขันที ขอรบกวนไปแจ้งด้านในด้วย”
อิ่นซินทำเหมือนไม่ได้ยิน ราวกับเป็นใบ้ไปเสียอย่างนั้น
“คุณชาย ท่านเข้าไปเลยเถิด ไม่ต้องแจ้งแล้ว ท่านอ๋องหลี่อยู่ด้านใน ฮ่องเต้พระองค์นั้น…”
กู้จือจั๋วหลุดหัวเราะเบา ๆ
“สนุกมากเลยล่ะ”
ซ่งเสวี่ยฝู่ตกใจ รีบคิดจะพูดอะไรเพื่อช่วยไกล่เกลี่ย แต่เมื่อหันไปเห็นอิ่นซินกลับกำลังยิ้มราวกับไม่คิดว่าคำพูดของนางผิดอะไร
แต่เมื่ออิ่นซินหันมามองเขา รอยยิ้มนั้นกลับหายไปทันที
“เชิญ”
ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนดูไร้ชีวิตชีวา
อ้อ จริงด้วย...
ซ่งเสวี่ยฝู่คิดในใจ
ไม่น่าแปลกที่เขารู้สึกว่าท่าทีนี้ช่างคุ้นเคย
คนในวังเหล่านี้ เหมือนกับแมวที่เสิ่นซวี่เลี้ยงไว้ไม่มีผิด
“เจ้ารอข้า”
กล่าวจบ เซี่ยอิ่งเฉินก็เดินเข้าไปพร้อมกับซ่งเสวี่ยฝู่ โดยมีอิ่นซินนำทาง
“ข้าไปดูด้วยดีกว่า”
กู้อี่ช่านยังดูไม่จุใจ
“เจ้าไปหรือไม่?”
“ไม่ไปแล้ว”
ถ้านางเข้าไปอีกครั้ง ท่านอ๋องหลี่คงร้องไห้ให้นางดูแน่
กู้จือจั๋วแกว่งแก้วน้ำผลไม้ในมืออย่างสบายใจ เอนกายลงบนเบาะขนนุ่ม
ขันทีน้อยนำผลไม้สดที่หั่นเรียบร้อยมาให้ ข้างชามวางส้อมเงินเล็ก ๆ เอาไว้
สบายเช่นนี้ ใครจะยังเข้าไปดูฮ่องเต้อาเจียนซ้ำ ๆ กันเล่า ช่างเหม็นเสียจริง
“เช่นนั้นข้าเข้าไปก่อนนะ กลับมาแล้วจะเล่าเรื่องสนุกให้ฟัง”
กู้อี่ช่านก็แอบลอบเข้าไปด้านในเช่นกัน
“ท่านหญิงใหญ่ อยากฟังเพลงหรือไม่ขอรับ?”
ขันทีน้อยเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น
“สำนักสังคีตเพิ่งมีบทเพลงใหม่ออกมาขอรับ”
กู้จือจั๋วแทบจะตอบตกลง
แต่ยังมีสติส่วนสุดท้ายคอยห้ามปากเอาไว้
ฮ่องเต้อยู่ด้านในกำลังอาเจียนและคลุ้มคลั่ง ส่วนนางกลับมานั่งฟังเพลงอยู่ตรงนี้ แบบนี้คงไม่ดีนักกระมัง
อย่างน้อยก็ควรแสร้งทำท่าทีเสียหน่อย
ดังนั้นกู้จือจั๋วจึงปฏิเสธอย่างยากลำบาก
เมื่อเห็นขันทีน้อยก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง นางจึงกล่าวว่า
“ช่วยเข้าไปดูหน่อยว่าด้านในเป็นอย่างไรแล้ว”
“ได้เลยขอรับ”
ขันทีน้อยยิ้มจนดวงตาโค้ง ก่อนเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ท่านอ๋องหลี่ยังไม่ได้ประกาศเรื่องนี้ออกไป ดังนั้นแม้ผู้คนจะได้ยินข่าวมาบ้าง แต่ก็ยังมีคนมาไม่มากนัก
มีเพียงขุนนางสำคัญไม่กี่คนที่อ้างเหตุมาเข้าเฝ้าเพื่อแอบดูสถานการณ์
ผู้คนทยอยเข้าไปด้านในเรื่อย ๆ
ขันทีน้อยออกมารายงานเป็นระยะว่า...
“ฮ่องเต้อาเจียนเสร็จแล้ว”
“ฮ่องเต้เห็นท่านอ๋องเฉิน ก็ทรงกริ้วขึ้นมาอีก”
“ฮ่องเต้ตำหนิท่านอ๋องเฉินว่าร่วมมือกับท่านอ๋องหลี่ ถามท่านอ๋องหลี่ว่าท่านอ๋องเฉินให้ผลประโยชน์อะไรกับเขาบ้าง เขาเป็นถึงท่านอ๋องแล้ว ยังจะให้เขาขึ้นเป็นไท่ซ่างหวงอีกหรือ”
“ท่านอ๋องหลี่โมโหจนแทบคลั่ง ถึงกับหยิบแส้ตีอ๋องออกมา”
“……”
“เหมียว~”
เสียงร้องของแมวที่คุ้นเคยดังขึ้น
กู้จือจั๋วเงยหน้าขึ้น ก็เห็นแมวเสิ่นเดินทอดน่องเข้ามาด้วยท่าทางไม่เห็นหัวผู้ใด นางจึงกวักมือเรียกมัน ก่อนสั่งให้ขันทีน้อยไปนำปลาแห้งมาให้มันกิน
เสิ่นซวี่ได้รับข่าวเร็วที่สุด แต่กลับมาถึงช้าที่สุด
เขาก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา แสงจากด้านหลังทำให้ร่างของเขาถูกอาบด้วยเงาสว่าง เสื้อคลุมสีแดงเข้มพลิ้วไหว ลวดลายปักด้วยด้ายทองเปล่งประกายท่ามกลางแสงอาทิตย์
กู้จือจั๋วอุ้มแมวขึ้นมา ก่อนยอบกายทำความเคารพ
“ใต้เท้า”
เหล่าขันทีต่างคำนับอย่างนอบน้อม
เซิ่งเจียงเดินเข้ามาช่วยถอดเสื้อคลุมให้เขา ทันทีนั้นขันทีน้อยอีกคนก็ยื่นมือทั้งสองข้างมารับไป นำไปอบด้วยเครื่องหอม
กระถางกำยานตรงมุมห้องถูกเปลี่ยนเป็นกลิ่นใหม่ เพื่อกลบกลิ่นเปรี้ยวเหม็นเน่าที่อบอวลอยู่ในตำหนักหานจาง
บนเก้าอี้วงกลมมีขนสัตว์สีขาวราวหิมะปูรองเอาไว้
หลังจากเสิ่นซวี่นั่งลง ขันทีน้อยก็นำอ่างทองคำมาให้เขาล้างมือ พร้อมทั้งช่วยพัดให้
ช่างมีพิธีรีตองใหญ่โตเสียจริง
กู้จือจั๋วจิบเครื่องดื่มผลไม้ ก่อนหยิบปลาแห้งป้อนแมว
“ใต้เท้า ท่านเข้าไปดูแล้วหรือยังเจ้าคะ”
นางยกมือที่ถือปลาแห้งขึ้นเล็กน้อย หลอกล่อให้แมวเสิ่นยืนด้วยขาหลังทั้งสองข้าง อุ้งเท้าเล็ก ๆ พยายามเกี่ยวปลาแห้งเข้าหาตัว
กู้จือจั๋วขยับตัวเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อยผ่านโต๊ะน้ำชา ดวงตาเปล่งประกายขณะกล่าวอย่างตื่นเต้น
“ถึงเวลาแล้ว”
“สามารถปล่อยท่านอ๋องจิ้นออกมาได้แล้ว”
“ท่านช่วยทำให้ฮ่องเต้เชื่ออย่างสนิทใจได้หรือไม่ว่า เรื่องที่จี้ซื่อทำทั้งหมด เป็นท่านอ๋องจิ้นที่อยู่เบื้องหลังคอยยุยง?”
เสิ่นซวี่เลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
“เจ้าช่างเล่นงานใส่ร้ายผู้อื่นได้อย่างคล่องแคล่วจริง ๆ”
---
“เรียกว่าใส่ร้ายได้อย่างไร พูดจาแบบนี้ได้หรือ!”
กู้จือจั๋วส่ายนิ้วชี้ไปมา ก่อนอธิบายกับเขาอย่างจริงจัง
“ยันต์วาสนาคู่ครองได้มาจากมือของฉางเฟิง ฉางเฟิงกับท่านอ๋องจิ้นเป็นพวกเดียวกัน ข้าบอกว่าท่านอ๋องจิ้นเป็นคนยุยงก็ไม่ผิดนี่เจ้าคะ นี่จะเรียกว่าใส่ร้ายได้อย่างไร ท่านว่าใช่หรือไม่?”
เซินซวี่เหลือบมองนางจากหางตา
ดวงตาดอกท้อของเขาเป็นประกายระยิบระยับราวกับคลื่นน้ำ
เขาแค่นเสียงเย็นออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดสวยหรูของนางแม้แต่น้อย
ขันทีน้อยยกชาและน้ำแข็งไสของกู้จือจั๋วมาถวายอย่างนอบน้อม
น้ำแข็งไสถูกใส่มาในถ้วยแก้วหลิวหลี ด้านล่างรองด้วยเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ ภายในเต็มไปด้วยหรู่ลั่วและผลไม้สด ด้านบนยังราดน้ำผึ้งสีทองเป็นวง ดูเย็นสดชื่นและน่ารับประทานอย่างยิ่ง
“เจ้าช่างสบายเสียจริง”
“ต้องขอบคุณท่าน”
กู้จือจั๋วหยิบช้อนเงินเล็ก ๆ ขึ้นมา ตักหรู่ลั่วในถ้วยกินอย่างมีความสุข
การที่ขันทีเหล่านี้ปฏิบัติต่อนางเป็นพิเศษ ย่อมเป็นเพราะเห็นแก่เสิ่นซวี่อย่างไม่ต้องสงสัย
“ใต้เท้า คนในตำหนักหานจางเปลี่ยนใหม่หมดแล้วหรือเจ้าคะ?”
กู้จือจั๋วจำได้ว่า ใบหน้าของคนที่นางเห็นครั้งก่อนดูเหมือนจะไม่ใช่คนกลุ่มนี้ แม้แต่หลี่เต๋อซุ่นก็ยังไม่เห็น
“เปลี่ยนแล้ว”
เสิ่นซวี่ค่อย ๆ จิบชา เปลือกตาหลุบต่ำ
เขายังไม่สามารถแตะต้องกองกำลังจินอู๋เว่ยได้ชั่วคราว
แต่เหล่าขันทีในตำหนักหานจาง ไม่ว่าจะระดับบนหรือล่าง เขาเปลี่ยนทั้งหมดแล้ว
เขากล่าวว่า
“หลี่เต๋อซุ่นยังอยู่”
แมวใช้อุ้งเท้าตะกุยมือเขาเบา ๆ เป็นสัญญาณว่ายังอยากกินปลาแห้งอีก
“ไปขอนาง”
“เหมียว~”
แมวเสิ่นเดินกลับไปออดอ้อนกู้จือจั๋วอีกครั้ง
กู้จือจั๋วคีบปลาแห้งหนึ่งตัว ยื่นไปตรงปากมัน ทำให้แมวลายสลิดดวงตาเป็นประกาย หนวดทั้งสองข้างเชิดขึ้นด้วยความดีใจ
นางพูดอย่างไม่ได้ใส่ใจ
“ท่านไม่หยิบให้เองหรือ?”
“สกปรก”
นิ้วทั้งสิบของเสิ่นซวี่สะอาดไร้ฝุ่นแม้แต่น้อย
เขาปัดแขนเสื้อเบา ๆ ก่อนลุกขึ้น แล้วก้าวเดินออกไป
“เหมียว?”
กู้จือจั๋วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“แมวถามว่าท่านจะไปไหนเจ้าคะ?”
“ไม่ใช่เจ้าหรือที่ให้ข้าไปใส่ร้ายผู้อื่น?”
เสิ่นซวี่หัวเราะเย็น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ไฝชาดตรงหางตาของเขายิ่งดูแดงสดท่ามกลางแสงอาทิตย์
“ข้าบอกแล้วว่านี่เรียกว่า ‘รายงานตามความจริง’ ต่างหาก!”
เซินซวี่แค่นเสียง ไม่คิดจะสนใจนางอีก
เซิ่งเจียงยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิม ในใจแทบจะเลื่อมใสท่านหญิงใหญ่กู้จนสุดหัวใจ
คนที่สามารถพูดคุยหยอกล้อกับผู้บัญชาการใหญ่ได้อย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้ นางเป็นคนแรกจริง ๆ
“เหมียว~”
แมวกินปลาแห้งอีกตัวจนหมด ก่อนร้องเรียกนาง ส่งลิ้นสีชมพูเล็ก ๆ ออกมา และยังต้องการอีก
ปลาแห้งเหล่านี้ถูกอบด้วยถ่าน มีความยาวเพียงเท่านิ้วมือ
ห้องเครื่องตั้งใจเลือกปลาที่มีก้างน้อย จากนั้นจึงเอาหัวปลาและก้างออกอย่างระมัดระวัง เพื่อเตรียมไว้ให้แมวโดยเฉพาะ
ผิวของปลาแห้งมีความมันเล็กน้อย
กู้จือจั๋วเพิ่งใช้ผ้าเช็ดนิ้วจนสะอาด ไม่อยากหยิบอีกแล้ว จึงยกทั้งชามให้แมวไปเสียเลย
แมวลายสลิดร้อง “เหมียว ๆ” อย่างออดอ้อน ก่อนกินอย่างเอร็ดอร่อย
บางทีเหล่าขันทีคงกลัวว่านางจะเบื่อ
ขันทีกลางวัยคนหนึ่งจึงถามอย่างเอาใจ
“ท่านหญิงใหญ่ หากไม่ฟังเพลง ท่านอยากชมการแสดงหรือไม่ขอรับ?”
“กรมกองสังคีตเพิ่งเชิญคณะการแสดงเชือกมา คณะนี้เชี่ยวชาญการเดินบนเชือกอย่างมาก การแสดงชุดใหม่สนุกยิ่งนักขอรับ”
กู้จือจั๋วแทบจะตอบตกลง
แต่สติส่วนสุดท้ายยังควบคุมปากของนางไว้ได้
ฮ่องเต้อยู่ด้านในกำลังอาเจียนจนคลุ้มคลั่ง ส่วนนางกลับมานั่งฟังเพลงชมการแสดงอยู่ด้านนอก แบบนี้คงไม่เหมาะกระมัง
อย่างน้อยก็ควรแสร้งทำท่าทีเสียหน่อย
ดังนั้น กู้จือจั๋วจึงปฏิเสธอย่างยากลำบาก อีกครั้ง
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🥀➡️ บทถัดไป
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
