เกลียดวันฝนตก...แต่ไม่ได้เกลียดความทรงจำ
เสียงฝนกระทบหน้าต่างในบางวัน ไม่ได้ทำให้รู้สึกหนาว...แต่มันกลับปลุกความทรงจำของการลาจาก ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
เกลียดวันในตก...เพราะมันทำให้นึกถึงการจากลา
ไม่ได้คิดว่าอากาศจะเปลี่ยนชีวิตใครได้ แต่ในวันที่เหงา ท้อหรือเสียใจ บรรยากาศกลับมีอิทธิพลต่อหัวใจมากกว่าที่คิด ต่อให้ท้องฟ้าจะสว่างแค่ไหน ก็อาจไม่มีแสงไหนส่องมาถึงข้างในเรา
ผ่านโลกมามากพอจะรู้ว่าความอ่อนล้าไม่ได้ทำให้เราเข้มแข็งขึ้นเสมอไปและกำลังใจจากใครบางคนก็ยังสำคัญเสมอ
การอยู่คนเดียวเป็นเหมือนดาบสองคม ทุกข์ก็อยู่กับตัวเอง สุขอยู่ก็อยู่กับตัวเอง ได้แต่บอกตัวเองซำ้ๆว่าอย่าทำเรื่องโง่ๆกับชีวิต
การเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของตัวเอง ....ในวันที่ต้องอยู่คนเดียวเลือกที่จะกอดตัวเองให้อภัยตัวเองและคอยเตือนตัวเองไม่ให้ยอมแพัคือความรักที่บริสุทธิ์และมันคงที่สุดแล้ว
ในวันที่ท้อ...ก็เตือนตัวเองว่า อย่ายอมแพ้ พยายามก้าวต่อไป แม้จะมีรอยถลอกอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยถอย ขอบคุณตัวเองที่ยอมให้อภัยครั้งแล้วครั้งเล่า ยอมให้หัวใจได้เริ่มต้นใหม่กลับมาเชื่อมั่นเคารพและซื่อสัตย์ ต่อความรู้สึกของตัวเองอีกครั้ง
บางบาดแผล ไม่ได้มีไว้ให้หายไปแต่มีไว้เตือนว่าเราเคยผ่านวันที่หนักหนาและยังคงมีชีวิตมาจนทุกวันนีั ทุกก้าวที่เดินต่อแม้จะช้า ก็ยังดีกว่าการหยุดเดิน
สุดท้ายแล้ว... การปล่อยวางไม่ใช่
การลืม...
แต่คือการยอมรับว่าบางเรื่องได้ทำหน้าที่ของมันจบแล้วและถึงเวลาที่เราต้องเดินหน้าต่อ ด้วยหัวใจที่เชื่อในตนเอง
วันหนึ่งเราอาจยังคิดถึงเรื่องเดิมแต่จะไม่เจ็บแบบเดิมเพราะหัวใจได้เรียนรู้ที่จะเติบโตแล้ว...
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
