บทที่ 376
เฉิงเอินกั๋วกงก็คิดเช่นเดียวกัน จึงยิ้มประจบพลางกล่าวว่า
“ท่านอ๋อง มีอะไรค่อย ๆ พูดกัน อย่า... อย่าใจร้อนเลย”
เซี่ยฉี่อวิ๋นตายก็จริง
แต่อ๋องจิ้นก็แทงเขาไปหนึ่งดาบแล้ว ถือว่าหายกัน เหตุใดจึงต้องคอยเอาเปรียบไม่เลิกรา? แค่เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ก็จะเปลี่ยนไปสนับสนุนเจ้านายคนใหม่ ช่างไร้หลักการเกินไปแล้ว
“ข้าอนุญาต”
เซี่ยอิ่งเฉินปิดฎีกาลง ยกมือเป็นเชิงให้เฉิงเอินกั๋วกงหยุดพูด ก่อนกล่าวเรียบ ๆ ว่า
“นับตั้งแต่ท่านนักพรตอวิ๋นเฉิงละสังขาร ตำแหน่งราชครูแห่งต้าฉี่ก็ว่างเว้นมาสิบปีแล้ว บัดนี้ภัยพิบัติถาโถมไม่หยุด ข้าเห็นว่าควรรีบคัดเลือกราชครูคนใหม่โดยเร็ว”
หน้าที่ของราชครูคืออธิษฐานเพื่อชะตาแผ่นดินต้าฉี่
เมื่อครั้งท่านนักพรตอวิ๋นเฉิงยังมีชีวิตอยู่ ท่านมักปลีกวิเวกเพื่อสวดภาวนา ขอพรให้ดวงชะตาของบ้านเมืองอยู่เสมอ
อาจารย์ลงจากเขาเพื่อเยาเยาเท่านั้น เมื่อเรื่องของเยาเยาจบลง ท่านก็จะกลับไปยังสำนักเทียนซินกวน หากไม่เป็นเช่นนั้น อาจารย์ย่อมเป็นผู้เหมาะสมที่สุดกับตำแหน่งนี้
“ให้กรมเต๋าสังกัดกระทรวงพิธีการคัดเลือกผู้เหมาะสมก่อน แล้วนำรายชื่อมาถวายภายในสามวัน”
สำนักเต๋าอยู่ในสังกัดกระทรวงพิธีการ เสนาบดีกระทรวงพิธีการจึงรีบรับพระบัญชา
เมื่อยังไม่มีราชครู วันมงคลสำหรับพิธีบวงสรวงจึงต้องให้เสนาบดีกระทรวงพิธีการเดินทางไปยังสำนักไท่ชิงกวนอีกครั้ง เพื่อเชิญเจ้าอาวาสเสี่ยงทายหาฤกษ์
หลังเสี่ยงทายติดต่อกันสามครั้ง ในที่สุดก็ได้กำหนดเป็นวันที่สิบห้าค่ำ เดือนสิบ
ซึ่งตรงกับวันปักปิ่นของกู้จือจั๋วพอดี
เหลือเวลาอีกเพียงสิบกว่าวัน กระทรวงพิธีการจึงเริ่มวุ่นวายกันทันที
เฉิงเอินกั๋วกงคิดจะขัดขวาง แต่ก็กลัวว่าอ๋องจิ้นจะหันไปเข้ากับฝ่ายไท่ซุนจริง ๆ และไม่ยอมช่วยเซี่ยจิ่งอีก จึงวิ่งเข้าออกจวนอ๋องจิ้นอยู่หลายวัน
แต่กลับเข้าไปถึงหน้าประตูไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว
หลังจากตั้งศพเซี่ยฉี่อวิ๋นครบเจ็ดวัน ก็รีบนำโลงออกจากจวนอย่างเรียบง่าย แล้วฝังตามธรรมเนียมของซื่อจื่อแห่งจวนจิ้นอ๋อง ณ สุสานหลวงสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์
พิธีศพทุกอย่างจัดอย่างเรียบง่ายที่สุด
โลงศพสีดำเคลื่อนออกนอกเมืองอย่างเงียบงัน
เฉิงเอินกั๋วกงรีบมาถึงแต่เช้าตรู่ เช็ดน้ำตาไปพลาง ร่ำไห้เรียก “ลูกเขยผู้ประเสริฐ” ไปพลาง ก่อนจะเดินตามท้ายขบวน คอยตีสนิทกับอ๋องจิ้น
อาศัยหน้าหนาพอสมควร ตอนขากลับจึงได้อาศัยขึ้นรถม้าของอ๋องจิ้น
ตอนขึ้นรถ สีหน้าเต็มไปด้วยความประจบและความกังวล
แต่ตอนลงรถกลับสดชื่นแจ่มใส รีบส่งป้ายขอเข้าเฝ้าเข้าวังทันที
หลายวันต่อมา เมืองหลวงยังคงสงบสุข
ทางการติดประกาศแจ้งว่า เพื่อความรุ่งเรืองของดวงชะตาแผ่นดินต้าฉี่ และความผาสุกของราษฎร หลังจากไท่ซุนประกอบพิธีขอพรแทนฮ่องเต้แล้ว ราชสำนักจะประกาศแต่งตั้งราชครูองค์ใหม่อย่างเป็นทางการ
ข่าวนี้ทำให้ทั้งเมืองพากันวิพากษ์วิจารณ์
เวลานี้ผู้มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวงย่อมเป็นท่านนักพรตชิงผิง ชาวบ้านต่างคาดเดากันว่า ราชครูคนใหม่จะใช่เขาหรือไม่
“ข้าว่าไม่ใช่”
บัณฑิตผู้หนึ่งโบกพัดพลางแสดงความคิดเห็น
“ท่านนักพรตชิงผิงคบหาสมาคมแต่กับพวกผู้มีอำนาจ ในฐานะราชครูควรยึดประโยชน์ของใต้หล้าเป็นสำคัญ อธิษฐานเพื่อความสงบสุขของบ้านเมืองและประชาชน จะมัวแต่รับใช้พวกชนชั้นสูงได้อย่างไร!”
“ตำแหน่งราชครู... เขายังไม่คู่ควร”
“ได้ยินหรือยัง”
กู้จือจั๋วนั่งอยู่ในห้องรับรองชั้นสอง จ้องชิงผิงเขม็ง
“ท่านพี่ศิษย์ ข้าบอกแล้วว่า ท่านยังขาดจิตใจที่เสียสละเพื่อส่วนรวม”
ชิงผิงเชิดหนวดน้อย ๆ อย่างไม่พอใจ
“อะไรคือคบหาแต่พวกผู้มีอำนาจ ก็มีแต่พวกผู้มีอำนาจเท่านั้นที่เชิญข้าไปถึงบ้าน! ส่วนคนธรรมดาล้วนเป็นฝ่ายมาหาข้าที่สำนักเอง”
ครั้งนี้ที่เขาเข้ามาในเมืองหลวง ก็เพราะได้รับเชิญให้มาดูฮวงจุ้ย
คนธรรมดาที่ไหนจะจ้างเขามาดูฮวงจุ้ยกัน?
“คำพูดนั้นไม่ถูก”
มีคนด้านล่างโต้แย้งบัณฑิตผู้นั้น
“ท่านนักพรตชิงผิงมีเมตตา ไม่ว่าใครจะไปขอเสี่ยงทายหรือขอตะกรุดที่สำนักไท่ชิงกวน ท่านก็ไม่เคยปฏิเสธ”
“ใช่ ๆ”
ชิงผิงพยักหน้าติด ๆ กัน ก่อนหันกลับมาถลึงตาใส่ศิษย์น้อง
กู้จือจั๋วชี้แนะว่า
“ตอนอยู่ในสำนัก ท่านช่วยเหลือทุกคนก็จริง แต่จะมีสักกี่คนที่เห็น? เวลาที่ควรสร้างชื่อเสียง ก็ต้องสร้างชื่อเสียงบ้าง”
“เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำ ใครจะไปรู้ว่าท่านพี่ศิษย์ทำอะไรไว้”
“หากอยากเป็นราชครู ก็ต้องมีราศีของผู้ยืนเหนือผู้คนนับหมื่น เข้าใจหรือไม่?”
“มี... มีเหตุผลมาก”
ชิงผิงพยักหน้าอย่างซื่อ ๆ
“แบบนี้สิ”
กู้จือจั๋วตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ
“ท่านพี่ศิษย์ เชื่อข้ารับรองไม่ผิดแน่!”
การได้เป็นราชครู คือความปรารถนาสูงสุดของชิงผิงมาตลอดทั้งสองชาติ
“เช่นนั้น...” ชิงผิงเกาศีรษะ ถามอย่างไม่แน่ใจ “ข้าควรขึ้นไปเสี่ยงทายบนกำแพงเมืองหรือ?”
กู้จือจั๋ว “...ข้าพูดอะไรไป ถึงทำให้ท่านนึกถึงการขึ้นไปเสี่ยงทายบนกำแพงเมือง?”
“ไม่ใช่หรือ?”
ชิงผิงมองนางด้วยสายตาจริงใจ ดวงตาเล็ก ๆ คู่นั้นดำขลับและใสกระจ่าง
กู้จือจั๋ว “...”
ทันใดนั้นเอง ทางประตูเมืองก็เกิดเสียงอึกทึกขึ้น
ฉิงเหมยเอ่ยเตือน
“คุณหนูใหญ่ พวกเขามาถึงแล้วเจ้าค่ะ”
กู้จือจั๋วรีบเดินไปที่หน้าต่างริมถนนทันที ใช้สองมือเท้าขอบหน้าต่างแล้วชะโงกศีรษะออกไปมอง
“ใครมาแล้ว?”
“พี่ชายข้า” กู้จือจั๋วตอบ ก่อนเสริมว่า “พี่ข้าเดินทางไปซีเหลียง เพื่อรับเจ้าสาวขององค์ชายสาม”
“อ้อ!”
ชิงผิงจึงขยับไปนั่งดูด้วย
เซี่ยอิ่งเฉินไม่ได้เสด็จไปรับเจ้าสาวด้วยพระองค์เอง เพียงส่งขุนนางจากกระทรวงพิธีการไปต้อนรับ
คณะรับเจ้าสาวกว่าร้อยคนเคลื่อนเข้าสู่เมืองตามถนนสายหลัก
ผู้ที่นำหน้าขบวนก็คือกู้อี่ช่าน
เขาสวมอาภรณ์งามสง่า ควบม้าศึกอย่างองอาจ โดดเด่นสะดุดตายิ่งนัก
จดหมายของกู้อี่ช่านส่งมาถึงก่อนล่วงหน้าสามวัน แจ้งว่าจะกลับถึงเมืองหลวงในวันนี้
กู้จือจั๋วจึงออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ ก็เพื่อมารอรับเขา
เวลานี้ยังไม่ถึงเที่ยงวัน
ผู้ที่ตามหลังมาคือเซี่ยจิ่ง และชายหนุ่มแปลกหน้าผู้หนึ่ง
ชายหนุ่มสวมชุดเกราะ ผมดำยาวที่ปล่อยสยายถักเปียเล็ก ๆ ไว้หลายเส้น จากการแต่งกาย คงเป็นองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเหลียง โตวหลิง
ถัดไปด้านหลังยังมีม้าอีกสองตัว ตัวหนึ่งสีขาว อีกตัวสีดำ
บนหลังม้าสีขาวคือหญิงสาวผู้มีเสน่ห์แบบต่างแดน
ด้านหลังนางเพียงครึ่งช่วงม้า คือ...
จี้หนานเคอ
เอ๊ะ...
จี้หนานเคอ?
เหตุใดนางถึงมาที่นี่ด้วย?
ขบวนคนค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ กู้จือจั๋วหยิบเหอเถาเม็ดหนึ่งโยนลงไป กู้อี่ช่านยกมือรับไว้ได้อย่างแม่นยำ พอเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นน้องสาว ก็ยิ้มกว้างสดใสให้เธอ
“รอข้าก่อน! อีกเดี๋ยวจะขึ้นไปหา!”
เซี่ยจิ่งกับโตวหลิงต่างหันมองตามเสียงนั้น
“เอ๊ะ?”
ชิงผิงแอบชี้ไปทางโตวหลิงพลางพูดเบา ๆ
“คนนั้น... วาสนาดีนัก ภายหน้าจะต้องได้เป็นราชาแห่งทุ่งหญ้าแน่”
กู้จือจั๋วยกนิ้วโป้งให้ ชมว่า
“วิชาดูลักษณ์ของท่านพี่เก่งขึ้นกว่าเดิมแล้ว”
ชาติที่แล้ว หลังจากกษัตริย์เหลียงสิ้นพระชนม์ ผู้ที่ขึ้นครองราชย์ก็คือโตวหลิง
เวลานั้นเพราะเซี่ยฉี่อวิ๋นขลาดกลัวศึก โตวหลิงจึงรุกคืบทีละก้าว ชายแดนตะวันตกตกอยู่ในภาวะวิกฤต ราชสำนักถึงกับเริ่มหารือเรื่องยกดินแดนให้ฝ่ายศัตรู
ต่อมา คุณชายใช้กลอุบายยุแยงให้โตัฃวหลิงกับกษัตริย์เหลียงแตกคอกัน จนเกิดสงครามกลางเมืองในแคว้นเหลียง ไม่มีเวลามารุกรานชายแดนตะวันตกอีก จึงต้องถอนทัพกลับ
สุดท้ายผู้ชนะคือโตวหลิง แต่ก็สูญเสียกำลังอย่างหนัก
จนกระทั่งก่อนคุณชายจะจากโลกนี้ แคว้นเหลียงก็ยังไม่สามารถฟื้นกำลังกลับมารุกรานได้อีก
ชิงผิงลูบคางพลางว่า
“ยังมีไอสังหารติดตัวอยู่ด้วย... ไม่ธรรมดา”
เขาหยิบไม้เสี่ยงทายที่เก็บไว้ในแขนเสื้อออกมา แล้วตั้งกระดานทำนายขึ้นอย่างง่าย ๆ
คนเบื้องล่างเดินผ่านไปไกลแล้ว กู้จือจั๋วหันมาถาม
“ท่านพี่กำลังคำนวณอะไรหรือ”
“คนที่ดวงชะตาดีนั่นน่ะ”
ชิงผิงไม่เงยหน้า
“อาตมาดูแล้วเห็นเงาดำจาง ๆ ตรงหว่างคิ้ว ช่วงนี้เขาจะมีเคราะห์ใหญ่”
“รีบบอกมา”
ชิงผิงใช้นิ้วก้อยจัดหนวดที่ชี้โด่ขึ้นเล็กน้อย
“ข่วยแรกคือ ‘คั่นเป็นน้ำ’ (坎為水) ดินข่มน้ำ พบธาตุดินเป็นอัปมงคล”
พูดจบก็ตั้งข่วยใหม่อีกครั้ง
กู้จือจั๋วโน้มตัวไปมอง พลางพึมพำ
“มังกรติดคุกได้พบน้ำ”
ข่วยนี้เป็นมหามงคล
ข่วยที่สามของชิงผิงคือ
“ฝ่าอันตรายแล้วราบรื่น”
เมื่อเห็นนางดูข่วยเสร็จ ชิงผิงก็เก็บไม้เสี่ยงทาย พลางกล่าวว่า
“คนผู้นี้มีวาสนาสูงมาก ทุกเรื่องจะเปลี่ยนร้ายเป็นดี มีเพียงในสามเดือนนี้ที่จะมีเคราะห์ครั้งหนึ่ง หากรับเคราะห์นั้นเต็ม ๆ ก็เป็นเคราะห์ถึงตาย แต่หากหลีกพ้นไปได้ ชั่วชีวิตนี้จะไม่มีเคราะห์ใหญ่อีก และภายหน้าจะได้เป็นราชาแห่งทุ่งหญ้าแน่นอน”
“เข้าใจแล้ว!”
กู้จือจั๋วดีดนิ้วดังเป๊าะ
ความหมายก็คือ... รีบตายเสีย อย่าได้ยื้อเวลา
แต่สิ่งที่นางสนใจจริง ๆ คือข่วยที่สาม
‘ฝ่าอันตรายแล้วราบรื่น’
เช่นเดียวกับ ‘มังกรติดคุกได้พบน้ำ’ ล้วนเป็นข่วยมงคล
กู้จือจั๋วหยิบเข็มทิศฮวงจุ้ยมาคำนวณเพิ่มอีกข่วย แล้วผลักให้ชิงผิงดู
“ฝ่าอันตรายแล้วราบรื่น... ยุคไฟหลีม่วงเก้า (九紫離火運)”
ชิงผิงจ้องเข็มทิศนิ่ง
‘ยุคไฟหลีม่วงเก้า’ มักเกี่ยวพันกับดวงชะตาแผ่นดิน
เขาครุ่นคิด พลางใช้นิ้วนับคำนวณ ตั้งข่วยซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ข่วยนี้ใหญ่เกินไป เส้นสายแห่งโชคชะตาพันกันยุ่งเหยิง เปลี่ยนแปลงได้ตลอด ต่อให้คำนวณอยู่เต็มหนึ่งชั่วยามก็ยังมองไม่ทะลุ
“ท่านพี่”
กู้จือจั๋วเท้าคางด้วยสองมือ
“ในเมื่อเกี่ยวกับดวงชะตาแผ่นดิน ท่านก็ควรรีบเข้าฌานปิดด่านเสียดี ๆ คำนวณข่วยนี้ให้ทะลุ”
นางยกมือขึ้นอย่างองอาจ
“ถึงเวลานั้น พอออกจากด่าน ฟ้าจะเปล่งแสงสีรุ้ง ดุริยางค์สวรรค์บรรเลง ตำแหน่งราชครูก็จะตกเป็นของท่านอย่างง่ายดาย!”
ชิงผิงยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นด้วย
เขาลูบหนวดพลางคิดว่าควรรีบกลับไปปิดด่านเสียที และต้องไปขอคำชี้แนะจากอาจารย์ด้วย
“เยาเยา!”
เสียงฝีเท้าเบาดังตึกตักวิ่งขึ้นบันได ก่อนผลักประตูห้องรับรองเปิดออก
“ท่านศิษย์พี่”
กู้อี่ช่านทักชิงผิงก่อน จากนั้นก็มานั่งข้างกู้จือจั๋ว
“น้องสาว ข้ากลับมาแล้ว!”
เขาพาดแขนขวาไว้บนไหล่นาง โน้มตัวเข้ามามอง
“พวกเจ้ากำลังคำนวณอะไรกัน”
“ดวงชะตาแผ่นดิน ท่านศิษย์พี่อยากเป็นราชครู”
กู้อี่ช่านรีบปรบมือสนับสนุนทันที
“ท่านศิษย์พี่ทำนายไม่เคยพลาด ต้องทำได้แน่นอน!”
ชิงผิงถูกยกยอจนหน้าแก่ ๆ แดงระเรื่อ
“เหลวไหล อาตมาจะกลับไปปิดด่านก่อน”
“ไปพร้อมกัน”
กู้จือจั๋วพูดพลางไม่ลืมรินน้ำอุ่นให้กู้อี่ช่านหนึ่งถ้วย
“ท่านพี่เข้าวังแล้วหรือ”
กู้อี่ช่านดื่มรวดเดียวหมด ใช้หลังมือเช็ดปากแล้วตอบ
“ใช่ ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทที่ตำหนักหานจางมา แต่ยังไม่กลับบ้านนะ ข้าจะพาเจ้าไปที่แห่งหนึ่ง!”
ทั้งสองจึงลงจากหอไปพร้อมกัน ส่งชิงผิงขึ้นรถม้า แล้วเดินเคียงไหล่กลับไปด้วยกัน
“รีบเล่ามาเร็ว ชายแดนตะวันตกเป็นอย่างไรบ้าง”
กู้จือจั๋วจูงแขนพี่ชาย เดินกระโดดโลดเต้นไปตลอดทาง จนหางม้าที่ท้ายทอยของกู้อี่ช่านแกว่งไกวไปมา
“เจียงโหย่วเจิ้งมีฝีมือไม่น้อย ดูแลชายแดนตะวันตกได้ดี เขายังถามด้วยว่าเมื่อไรเจ้าจะไปอีก เขาจะพาเจ้าเที่ยวให้ทั่ว”
“ปีหน้า!”
ครั้งก่อนที่นางไปชายแดนตะวันตก ก็แค่ไปกลับอย่างเร่งรีบ ยังไม่ได้เที่ยวชมให้ดี
อีกทั้งนางยังอยากไปสำนักซ่างซวีอีกครั้ง เพื่อถามเรื่องคาถาจู้เสียง
ต้าฉี่เคารพนับถือลัทธิเต๋า เรื่องทางโลกไม่ก้าวก่ายสำนักเต๋า เพราะฉะนั้น แม้ฉางเฟิงจะก่อความผิด สำนักซ่างซวีก็จะไม่ถูกสั่งปิด เพียงแต่ราชสำนักจะส่งหนังสือทางการไปประกาศความผิดของฉางเฟิงต่อหน้าทุกคนในสำนัก
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ? เซี่ยจิ่งหนีไป พวกพี่รู้หรือไม่? ฮ่องเต้เหลียงตอบรับหรือไม่?”
กู้จือจั๋วถามติด ๆ กันหลายคำ ถามทุกอย่างที่นึกได้ แล้วจู่ ๆ ก็ร้องขึ้นด้วยความตื่นเต้น
“เป็นร้านขนมน้ำตาล! ข้าอยากกิน ท่านพี่ไปซื้อให้หน่อย”
“ได้เลย!”
ไม่นาน กู้อี่ช่านก็กลับมาพร้อมขนมน้ำตาลสองอัน เป็นรูปแมวลายหนึ่งตัวกับนกยูงหนึ่งตัว
กู้จือจั๋วเลือกเจ้ารูปแมว แล้วกัดที่หางของมันคำหนึ่ง
กร๊อบ!
ทั้งกรอบ ทั้งหวานอร่อย।
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🥀➡️ บทถัดไป
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงานของเรา อย่าลืมกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์ เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 สงวนลิขสิทธิ์ ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามและทุกกำลังใจที่มอบให้เสมอ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
