[บ้านที่ไม่มีเสียงหัวเราะ] บ้านคือโรงงานผลิตบาดแผล ฉันโตมาในบ้านที่เสียงดังเสมอ ไม่ใช่เสียงหัวเราะ แต่เป็นเสียงตำหนิที่ดังซ้ำ ๆ ทุกวัน ทุกเช้าเริ่มต้นด้วยคำว่า “ทำไมไม่ทำให้ดี” ทุกคืนจบลงด้วยคำว่า “เพราะเธอไม่พยายามพอ”

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

•

29 ก.ค. เวลา 13:26 • นิยาย เรื่องสั้น

บ้านคือโรงงานผลิตบาดแผล

ฉันโตมาในบ้านที่เสียงดังเสมอ

ไม่ใช่เสียงหัวเราะ แต่เป็นเสียงตำหนิที่ดังซ้ำ ๆ ทุกวัน

ทุกเช้าเริ่มต้นด้วยคำว่า “ทำไมไม่ทำให้ดี”

ทุกคืนจบลงด้วยคำว่า “เพราะเธอไม่พยายามพอ”

บ้านที่ควรเป็นที่พัก กลับกลายเป็นโรงงานที่ทำงานไม่หยุด

โรงงานที่ผลิตบาดแผลใหม่ทุกวัน

บาดแผลจากคำพูดที่กรีดลึก

บาดแผลจากสายตาที่ทำให้รู้สึกผิด

บาดแผลจากความเงียบที่ไม่เคยรับฟัง

ฉันเรียนรู้ที่จะเงียบ เพราะทุกครั้งที่พูด เสียงของฉันถูกบดขยี้

เรียนรู้ที่จะยิ้ม เพราะน้ำตาไม่เคยมีที่อยู่ในบ้านนี้

เรียนรู้ที่จะอยู่รอด เพราะความรักในบ้านนี้มีเงื่อนไขเสมอ

บางครั้งฉันอยากถามว่า “บ้านที่ควรปลอดภัย ทำไมถึงทำร้ายได้ขนาดนี้”

แต่คำถามนั้นไม่มีใครตอบ

มีเพียงเสียงเครื่องจักรในโรงงานที่ยังทำงานต่อไป

ผลิตบาดแผลใหม่ในหัวใจฉัน

ทุกวัน

อย่างเงียบงัน

ติดตามบทความสั้น คำคม ครอบครัวtoxic

ได้ทุกช่องทาง : บ้านที่ไม่มีเสียงหัวเราะ FB IG TT

#ครอบครัวtoxic #ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซน

โฆษณา