[บ้านที่ไม่มีเสียงหัวเราะ] คืนที่ฝนกล่อมนอนด้วยความว่างเปล่า วันหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งเดินกลับห้องลำพังหลังเลิกงานเหมือนทุกวัน ฝนตกหนักจนตัวเธอเปียกชุ่มไปทั้งร่าง เมื่อเปิดประตูเข้าห้อง เข่าเธอก็ทรุดลงทันที เสียงสะอื้นดังแข่งกับเ

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

•

30 ก.ค. เวลา 14:14 • นิยาย เรื่องสั้น

คืนที่ฝนกล่อมนอนด้วยความว่างเปล่า

วันหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งเดินกลับห้องลำพังหลังเลิกงานเหมือนทุกวัน

ฝนตกหนักจนตัวเธอเปียกชุ่มไปทั้งร่าง

เมื่อเปิดประตูเข้าห้อง เข่าเธอก็ทรุดลงทันที

เสียงสะอื้นดังแข่งกับเสียงฝนและฟ้าร้องที่กระหน่ำอยู่ข้างนอก

เธอหันมองรอบ ๆ ห้องที่ว่างเปล่า

ไม่มีเสียงโทรศัพท์ ไม่มีข้อความ

ไม่มีสายจากครอบครัว

ไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่มีใครโทรมาหาเธอคือเมื่อไหร่

ความโดดเดี่ยวกัดกินหัวใจจนเธอถามตัวเองว่า

“นี่ฉันอยู่คนเดียวแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ”

วันนั้นมีทุกข์ เธอไม่รู้จะโทรหาใครปรึกษา

วันนั้นมีสุข เธอไม่รู้จะโทรเล่าให้ใครยินดีกับเธอดี

ทุกวันจึงเหลือเพียงความว่างเปล่า

ความโดดเดี่ยวที่เคว้งคว้างกลางเสียงฝน

เธอหยิบยาซึมเศร้าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

กลืนมันลงไปพร้อมน้ำตาที่ไม่เคยหยุดไหล

แล้วเอนตัวลงบนเตียงที่เย็นเฉียบ

ปล่อยให้เสียงฝนกล่อมเธอ

และคืนนั้นก็เป็นอีกคืน

ที่เธอนอนหลับไปพร้อมน้ำตา

กับยาซึมเศร้าที่กล่อมให้เธอหลับลึก

ปล่อยให้เสียงฝนกล่อมเธอ

ในความว่างเปล่าที่ไม่มีใครเรียกชื่อเธออีกเลย

ติดตามบทความสั้น คำคม ครอบครัวtoxic

ได้ทุกช่องทาง : บ้านที่ไม่มีเสียงหัวเราะ FB IG TT

#ครอบครัวtoxic #ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซน

โฆษณา