บทที่ 412
กู้จื้อจั๋วบ่นพึมพำ
สวยก็สวยอยู่หรอก แต่พอมีแสงเมื่อไร ก็มีโอกาสถูกอีกฝ่ายสังเกตเห็นได้ง่าย โชคดีที่คืนนี้แสงดาวสว่างพอ จึงยังอำพรางปะปนไปกับแสงดาวได้
"ไม่น่าเล่า... ถึงว่าส่องทางไกลของท่านอาสามถึงเป็นสีดำ"
เฮ้อ...
กู้จื้อจั๋วยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องไปยังทิศทางของโตวหลิงอีกครั้ง
ตอนนี้โตวหลิงดื่มเหล้าในถุงหนังจนหมดแล้ว กำลังพิงต้นไม้คุยกับลูกน้อง ระยะห่างไกลเกินกว่าจะอ่านริมฝีปากได้ แต่จากท่าทางของร่างกาย ก็เห็นได้ชัดว่าเขาผ่อนคลายอย่างมาก
นิ้วหัวแม่มือของกู้จื้อจั๋วค่อย ๆ ลูบไล้อัญมณีทับทิมและไพลินที่ประดับอยู่บนกล้องส่องทางไกล
หลายวันที่ผ่านมา โตวหลิงต้องใช้ชีวิตท่ามกลางความเป็นความตาย ไม่รู้ชะตาของตนเอง ด้านหน้ามีเหลียงอ๋อง ด้านหลังมีทหารไล่ล่า ช่วงเวลานั้นคงทุกข์ทรมานจนแทบทนไม่ไหว
แต่เมื่อได้ผ่อนคลายลงในตอนนี้ ความระแวดระวังก็ย่อมคลายตามไปด้วย
และนี่...คือช่วงเวลาที่เจตจำนงของเขาอ่อนแอที่สุด
"ฉินเฉิน"
กู้จื้อจั๋วออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด
"เจ้าไป"
"รับคำสั่ง!"
ฉินเฉินประสานหมัดรับบัญชา ก่อนพาทหารหนึ่งร้อยนายค่อย ๆ ลอบลงจากเนินดิน
กู้จื้อจั๋วพิงลำตัวของอวี้ซือจื่อ มือถือกล้องส่องทางไกล จ้องมองไม่กะพริบ
ด้วยอาศัยแสงดาวและความได้เปรียบจากการอยู่บนที่สูง นางมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าฉินเฉินกำลังค่อย ๆ เข้าใกล้ และซ่อนตัวอยู่ในลานหินที่ห่างจากโตวหลิงเพียงกว่าร้อยก้าว
ความมืดและก้อนหินใหญ่เล็กนับไม่ถ้วนช่วยบดบังร่างของพวกเขาไว้
"จุดดอกไม้ไฟ"
กู้จื้อจั๋วออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
ดอกไม้ไฟสีแดงพุ่งทะยานขึ้นฟ้าพร้อมเสียงหวีดแหลม ก่อนระเบิดก้องไปทั่วท้องนภาในชั่วพริบตา
โตวหลิงที่กำลังมึนเมาสะดุ้งเฮือก รีบลุกตัวตรง สายตามองไปยังทิศที่ดอกไม้ไฟระเบิดโดยสัญชาตญาณ
"นั่นมัน..."
"ศัตรูบุก!"
โตวหลิงร้องตะโกน เขากระโจนตัวขึ้นทันที เพิ่งจะก้าวไปคว้าม้า ก็มีลูกธนูนับไม่ถ้วนพุ่งมาจากด้านหลัง
ปฏิกิริยาของโตวหลิงรวดเร็วมาก เขาทิ้งตัวลงกับพื้นในทันที จึงรอดพ้นจากระลอกแรกของห่าธนู
เมื่อหันกลับไป ก็เห็นคนหลายสิบคนถูกธนูปักล้มลงกับพื้น
"องค์ชายใหญ่ รีบไป!"
ปาหลู่ใช้ร่างกายตนเองเป็นโล่กำบัง แกว่งดาบยาวในมือเป็นวงดอกไม้ดาบ ปัดลูกธนูที่พุ่งเข้ามาออกไป
โตวหลิงเหลือบมองไปยังทิศที่ธนูยิงมา
ไม่ถูกสิ...
ลูกธนูยิงมาจากด้านหลัง แต่ดอกไม้ไฟระเบิดอยู่ทางขวามือ
หรือว่าจะมีกองกำลังสองฝ่าย?!
เป็นฝีมือของคุณหนูกู้...หรือเป็นฝีมือของเสด็จพ่อกันแน่?
ชั่วขณะนั้น แม้แต่เขาก็ยังตัดสินไม่ออก
"องค์ชายใหญ่ รีบกลับเมืองซีอีเฉิงก่อนเถอะ"
เฮ่อหลานค่อย ๆ ถอยมาประกบข้างกายเขา พลางคุ้มกันไปด้วย พูดไปด้วย
"ขอเพียงกลับเข้าเขตต้าเหลียงได้ ต่อให้คนต้าฉี่ยังกล้าตามมา ก็เท่ากับประกาศสงครามกับพวกเราแล้ว"
"องค์ชายใหญ่ รีบตัดสินใจเถิด"
ห่าธนูยิ่งมายิ่งหนาแน่น ราวกับยิงไม่รู้จักหมด
ศัตรูอยู่ในที่มืด ส่วนพวกเขาอยู่ในที่แจ้ง หากยังยืดเยื้อต่อไป มีแต่จะตายสถานเดียว
"ไป!"
โตวหลิงฟันดาบปัดลูกธนูสองดอกที่พุ่งเข้าหาใบหน้า ก่อนตะโกนสั่งอย่างเด็ดขาด
"กลับเมืองซีอีเฉิง!"
เมืองซีอีเฉิงเป็นฐานอำนาจของเขา เหลียงอ๋องไม่มีทางแทรกแซงได้
"รับคำสั่ง!"
เมื่อได้รับคำสั่ง ทุกคนต่างกระโดดขึ้นหลังม้า
ปาหลู่นำกำลังราวหนึ่งร้อยนายคอยคุ้มกันด้านหลัง พาโตวหลิงควบม้าหนีไปทางตะวันตกอย่างรวดเร็ว
กองกำลังไล่ตามราวกับไม่มีวันสิ้นสุด ไล่กัดติดไม่ยอมปล่อย
โตวหลิงจึงต้องอาศัยป่าหินเป็นกำบัง ควบม้าอ้อมไปอ้อมมา
ทหารล้มตายบ้าง บาดเจ็บบ้าง
ท้ายที่สุด แม้แต่รถม้าที่บรรทุกจี้หนานเค่อก็ยังต้องทิ้งไว้
"องค์ชายใหญ่ ดูเหมือนเราจะสลัดคนต้าฉี่ได้แล้ว"
ปาหลู่ควบม้าขึ้นมาข้างหน้า
เมื่อเขาพูดเตือน โตวหลิงจึงเพิ่งสังเกตว่า คนต้าฉี่ไม่ได้ไล่ตามมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว
จากค่ำคืนจนฟ้าสาง ฝนธนูอันเหมือนฝันร้ายตลอดทั้งคืน ในที่สุดก็หยุดลง
แขนของโตวหลิงถูกธนูยิง ความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย
"ไม่พักแล้ว เดินทางต่อ"
"องค์ชายใหญ่ ข้างหน้าคือเมืองกู่เหย่"
ข้างหลังมีทหารไล่ล่า กลับเมืองซีอีเฉิงก็ไม่ได้ เช่นนั้นก็เหลือเพียงเมืองกู่เหย่เท่านั้น
"ช่างเถอะ กลับต้าเหลียงก่อนค่อยว่ากัน"
โตวหลิงกระตุกบังเหียน ม้าจึงชะลอความเร็วลงเล็กน้อย
แต่ในตอนนั้นเอง
ข้างหูของเขาพลันได้ยินเสียงฝีเท้าม้าดังกระหึ่มราวสายฝนอีกครั้ง
มาอีกแล้วหรือ?!
โตวหลิงกำดาบโค้งในมือแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดโปน เต็มไปด้วยพลังพร้อมระเบิดออกได้ทุกเมื่อ
เขาหันกลับไปอย่างฉับพลัน
แต่คนที่ควบม้ามุ่งตรงเข้ามาหาเขา กลับเป็นเจียเยี่ย
"ท่านพี่! ไปไม่ได้!"
เจียเยี่ยตะโกนมาแต่ไกล
"เป็นกับดัก!"
โตวหลิงตรวจดูด้านหลังนางอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามมา จึงดึงบังเหียนให้ม้าหยุด
"เจียเยี่ย?"
โตวหลิงถามด้วยความสงสัย
"เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?"
เจียเยี่ยหอบหายใจแรง เปียที่ถักไว้ก็หลุดลุ่ยไปบางส่วน เส้นผมเปียกเหงื่อติดอยู่บนใบหน้า
"เซี่ยจิ่งถูกคุมขังแล้ว คุณหนูกู้ให้ข้าเลือกเองว่าจะอยู่ต้าฉี่ต่อ หรือกลับต้าเหลียง"
"ท่านพี่ เหลียงอ๋องคิดจะฆ่าท่าน! เมืองกู่เหย่มีกับดัก! เหลียงอ๋องมีรับสั่งว่า ห้ามปล่อยให้ท่านกลับถึงเมืองหลวงทั้งเป็น!"
"จริงนะท่านพี่! กองกำลังไล่ล่าจงใจบีบให้ท่านหนีมาทางเมืองกู่เหย่"
"คุณหนูกู้เป็นคนบอกเจ้าหรือ?"
เจียเยี่ยหอบหายใจ พลางหยิบผ้าไหมบางดุจปีกจักจั่นแผ่นหนึ่งออกมา
"ข้าขโมยมา"
โตวหลิงรีบคลี่ออกดู
เพียงเห็นตราสีแดงเลือดบนผืนผ้า ใจของเขาก็เชื่อไปแล้วหลายส่วน
ตรานั้นเป็นลายหัวหมาป่า เป็นตราบนแหวนเงินที่เหลียงอ๋องสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน
เขาไล่อ่านเนื้อหาบนผ้าไหมอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง ก่อนกำมันแน่นทันที
"องค์ชายใหญ่?"
ปาหลู่มองเขาด้วยความไม่เข้าใจ
ที่คุณหนูกู้พูด...เป็นความจริงทั้งหมด!
นางไม่ได้หลอกเขา!
โตวหลิงกำผ้าไหมแผ่นนั้นแน่นอยู่ในฝ่ามือ ดวงตาลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธ
"มัน..."
อึก...
ร่างของโตวหลิงแข็งค้าง เสียงครางต่ำหลุดออกมาจากลำคอ
เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง สายตามองไปยังคมดาบที่แทงทะลุออกมาจากท้องน้อยของตนเอง
เลือดหยดลงจากปลายดาบ ติ๋ง...ติ๋ง...หยดลงบนพื้นทีละหยด
"อ๊าย!"
เจียเยี่ยตกใจร้องลั่น
"ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านเป็นอะไรหรือไม่!"
โตวหลิงผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน เมื่อถูกลอบโจมตีอย่างกะทันหัน ปฏิกิริยาของเขาจึงรวดเร็วอย่างยิ่ง
เขาเอื้อมมือย้อนกลับไปคว้าทหารชาวเหลียงที่อยู่ด้านหลัง
ทหารผู้นั้นชักดาบออก ก่อนปาดคอตนเองในแนวนอน
เลือดพุ่งกระเซ็นไปตามคมดาบ สาดเปื้อนทั่วใบหน้าของโตวหลิง
"ปาหลู่"
โตวหลิงหันมองปาหลู่ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"คนผู้นี้...เจ้าพามาหรือ?"
"ขะ...ขอรับ องค์ชายใหญ่ ข้าน้อย..."
ลูกน้องของปาหลู่มีอยู่เต็มหนึ่งหมื่นนาย
ใครเล่าจะจำหน้าทหารทุกคนได้
แต่ถ้าจะว่าไป นอกจากเป็นคนที่ตนพามา ก็ไม่น่าจะมีความเป็นไปได้อื่นแล้ว
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ในเวลานั้นเอง ห่าธนูระลอกใหม่ก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง
กองกำลังไล่ล่ามาแล้ว
ฟ้าสว่างเต็มที่ แสงอรุณสาดลงท่ามกลางป่าหิน
โตวหลิงหันกลับไป รูม่านตาหดตัวเล็กน้อย
คุณหนูกู้ควบม้าขาว ยืนอยู่หน้าสุดของกองทัพ
นางยิ้มตาหยี ก่อนจะยกปืนไฟขึ้นเล็งมาที่เขา
---
ปัง!
ริมฝีปากของกู้จื้อจั๋วขยับแผ่วเบา เอ่ยคำนี้ออกมาอย่างไร้เสียง
พร้อมกันนั้น นางก็กดไกปืนไฟ
เสียงระเบิดสนั่นของดินปืนฉีกทำลายความเงียบงันของป่าหินในทันที
"น่าเสียดาย"
กู้จื้อจั๋วลูบลำกล้องปืนที่ยังร้อนจัด
ปืนไฟกระบอกนี้ จุดเด่นที่ได้รับการปรับปรุงคือความเร็วในการยิง
แต่ก็ต้องแลกมาด้วยระยะยิงที่สั้นลง
ระยะห่างเช่นนี้ ยังยิงไม่ถึงโตวหลิง
แต่ก็เพียงพอจะทำให้นกที่ตกใจเพราะสายธนูอย่างเขาแตกตื่นจนเสียขวัญ
"คุณหนู พวกมันจะหนีแล้ว"
ฉินเฉินกล่าวเสียงต่ำ
ภายใต้การคุ้มกันของลูกน้อง โตวหลิงขึ้นหลังม้าเรียบร้อยแล้ว
กู้จื้อจั๋วจ้องมองทิศทางที่เขาจากไป ก่อนยกมือขึ้น
"ไล่!"
"มาอีกแล้ว..."
เงาร่างของฝ่ายตรงข้ามเลือนรางอยู่ท่ามกลางป่าหิน
เสียงหวีดแหลมของลูกธนูที่พุ่งแหวกอากาศดังไม่ขาดสาย
โตวหลิงกัดฟันแน่น กระตุ้นม้าใต้ร่างให้วิ่งสุดกำลัง
เหงื่อชุ่มเต็มแผ่นหลัง
บาดแผลที่ท้องฉีกกว้างขึ้นเพราะการกระแทก
เลือดไหลหยดลงจากอานม้าไม่ขาดสาย
"บัดซบ!"
โตวหลิงสบถพลางกำบังเหียนแน่น
ความโกรธจากการถูกหักหลังและทรยศกำลังลุกโชนอยู่ในอก
เมืองกู่เหย่เป็นกับดัก
ต่อจากนี้...เขาจะไปที่ไหน?
สถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด
สถานที่ที่จะไม่มีวันทรยศเขา
ม้าหายใจหอบหนัก เสียงกีบม้าก็ไม่ทรงพลังเหมือนก่อน
เห็นได้ชัดว่ามันก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว
"ท่านพี่..."
เจียเยี่ยควบม้าตามอยู่ด้านหลัง ก่อนกัดริมฝีปากแล้วเอ่ยว่า
"หรือว่า...พวกเราจะลองไปเจรจากับคุณหนูกู้ดีไหม?"
"ขอเพียงยื่นผลประโยชน์มากพอ คุณหนูกู้ต้องหวั่นไหวแน่"
"หากท่านยังมีชีวิตอยู่ ก็จะสามารถคานอำนาจกับเหลียงอ๋องได้ คุณหนูกู้เองก็คงยินดีเห็นเช่นนั้น"
เมื่อพูดถึงผลประโยชน์
โตวหลิงก็พลันนึกถึงทุ่งหญ้าเหอมู่ต๋าขึ้นมา
ทุ่งหญ้าแห่งนั้นมีชัยภูมิดีเยี่ยม ด้านหลังติดแม่น้ำเจียหลาน
เมื่อหลายปีก่อน แม้แต่กู้เทาเทายังเคยคิดจะยึดพื้นที่แห่งนี้ พร้อมใช้แม่น้ำเจียหลานเป็นพรมแดนใหม่ระหว่างสองแคว้น
ทุ่งหญ้าเหอมู่ต๋าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่
เป็นดินแดนของตระกูลฝ่ายมารดาของเขา
เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด
ไม่มีวันหักหลังเขา
โตวหลิงจ้องดวงตางดงามของนาง ก่อนถามขึ้นกะทันหัน
"เหตุใดเจ้าจึงยอมเสี่ยงชีวิตมาบอกข้า?"
"ท่านพี่"
เจียเยี่ยกล่าวอย่างจริงจัง
"ฮองเฮาเป็นผู้เลี้ยงดูข้ามา ข้าพึ่งพาได้ก็มีเพียงฮองเฮา"
"หากท่านตาย ฮองเฮาก็จะไร้โอรส ถึงตระกูลของฮองเฮาจะแข็งแกร่งเพียงใด นางก็แพ้อยู่ดี"
"เมื่อฮองเฮาแพ้ ข้าจะมีชีวิตที่ดีได้อย่างไร?"
"ตราบใดที่ฮองเฮายังอยู่ และท่านยังอยู่ ข้าจึงจะยังเป็นองค์หญิงแห่งต้าเหลียง"
นางถอนหายใจ น้ำเสียงหนักอึ้ง
"ข้าก็ไม่อยากมีชะตาเหมือนท่านแม่ ต้องถูกส่งต่อไปอยู่ในมือของผู้ชายคนแล้วคนเล่า"
โตวหลิงนิ่งเงียบ
นางไม่ได้พูดว่าตนเคารพฮองเฮาหรือพี่ชายคนนี้มากเพียงใด
แต่โตวหลิงก็ไม่ได้โกรธ
เพราะจะพูดถึงสายสัมพันธ์แล้ว ทั้งสองเดิมทีก็แทบไม่มีสายสัมพันธ์ต่อกัน
พูดกันด้วยผลประโยชน์ก็เพียงพอแล้ว
มารดาผู้ให้กำเนิดเจียเยี่ยเป็นนางรำ
หากไม่มีผู้คอยหนุนหลัง นางก็เป็นได้เพียงของเล่นไว้ให้บุรุษสำราญเท่านั้น
เสียงกีบม้าด้านหลังดังกึกก้องราวอสนีบาต
ลูกธนูตกลงมาราวห่าฝน
ทหารหลายคนที่คอยใช้ร่างกายตนเองเป็นโล่กำบังด้านหลังก็ทยอยล้มลงทีละคน
เจียเยี่ยกัดฟันแน่น ก่อนกล่าวว่า
"ท่านพี่ ข้าจะล่อพวกมันออกไปเอง"
"เป้าหมายของคุณหนูกู้...คือข้า"
โตวหลิงกล่าวเป็นช่วง ๆ
"เจ้าล่อนางออกไปไม่ได้หรอก"
เลือดไหลมากขึ้นเรื่อย ๆ
กองกำลังไล่ล่าที่ตามติดราวกับหนอนเกาะกระดูก ทำให้โตวหลิงไม่อาจตั้งสติคิดอย่างเยือกเย็นได้อีก
ในหัวของเขาเหลือเพียงความคิดเดียว
ทุ่งหญ้าเหอมู่ต๋า
ที่นั่น...ปลอดภัยที่สุด
"เจียเยี่ย"
"เจ้าไปที่ทุ่งหญ้าเหอมู่ต๋า บอกท่านน้าให้ระดมทหารมารับข้า"
เจียเยี่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
นางพยักหน้ารับทันที
โตวหลิงกระชากเครื่องรางเขี้ยวหมาป่าที่สวมอยู่บนคอมาตลอด โยนส่งให้นางทันที
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🥀➡️ บทถัดไป
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
