บทที่ 418
ตอนนี้ก็เช่นกัน เพราะเหตุนี้จึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่าการกระทำของเขาผิดปกติ
ร่างของเขาโซเซเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง
“เสด็จพ่อ ทำไมพระองค์ถึงมองเห็นแค่รัชทายาท? ข้าก็ทำได้เหมือนกัน”
“ข้าจะพิสูจน์ให้พระองค์เห็น ข้าก็สามารถเป็นฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ได้”
“เสด็จพ่อ พระองค์ไปตายเสียได้ไหม? แล้วก็เซี่ยอิ่งเฉิน เขาเพิ่งอายุสิบสี่ปีเท่านั้น เขามีสิทธิ์อะไรถึงสามารถก้าวข้ามข้าไปได้!”
น้ำเสียงของเขาเดี๋ยวสูงเดี๋ยวต่ำ
เซี่ยจิ่งยืนอยู่ด้านข้าง แข็งค้างไปแล้ว
เขา...สารภาพแล้วงั้นหรือ?!
ต้าหลี่ซื่อชิง เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม และรองผู้ตรวจการฝ่ายซ้ายมองหน้ากัน
เดิมทีพวกเขาคิดว่าอย่างน้อยคงต้องสอบสวนถึงสามครั้ง ใช้เวลาลากยาวไปจนถึงปีหน้า ใครจะคิดว่าฮ่องเต้องค์ก่อนกลับสารภาพออกมาเอง?!
เซี่ยอิ่งเฉินยกถ้วยชาขึ้นอย่างเชื่องช้า ค่อย ๆ เขี่ยฟองชาออก เมื่อรับรู้ถึงสายตาสอบถามของทุกคน เขาก็ยิ้มบาง ๆ
“ข้าเพียงมาฟังการไต่สวนเท่านั้น”
กู้อี่ช่านพยายาม “ยุแยง” น้องสาวอย่างเต็มที่ กระซิบข้างหูเธอ
“เสแสร้งจริง ๆ น้องสาว ว่าไหม?”
กู้จือจั๋วหัวเราะเบา ๆ
เสียงหัวเราะนั้นทำลายความเงียบภายในศาล
ชาวบ้านที่กำลังตกตะลึงได้สติกลับมา พวกเขามองหน้ากัน ก่อนจะพร้อมใจกันตะโกนเสียงดัง
“ลงโทษ! ลงโทษ!”
ต้าหลี่ซื่อชิงตั้งสติ หลังจากปรึกษากับอีกสองคนแล้ว เขาก็เคาะไม้ตัดสิน
“เซี่ยหรง ในเมื่อเจ้ารับสารภาพแล้ว ก็ลงนามประทับตราเสีย”
รับสารภาพ?
เมื่อเซี่ยหรงได้ยินคำว่า “รับสารภาพ” เขาก็สะดุ้งทันที
เขาสบเข้ากับดวงตาของอดีตฮ่องเต้ที่กำลังมีเลือดสีดำไหลออกมา
อดีตฮ่องเต้ชี้มาที่เขาและถามด้วยเสียงเกรี้ยวกราด
“เจ้าฆ่าพ่อ ฆ่าพี่ชาย แย่งชิงบัลลังก์ เจ้าจะยอมรับความผิดหรือไม่?”
“ข้า…”
ริมฝีปากของเซี่ยหรงขยับสั่น
“เจ้าสมควรตาย!”
อดีตฮ่องเต้เดินมาหยุดตรงหน้าเขา ใกล้เสียจนแทบประชิด เลือดสีดำยังคงไหลออกจากทั้งเจ็ดช่องบนใบหน้า
เซี่ยหรงสูดหายใจเย็นเยียบด้วยความหวาดกลัว
เขากำลังจะถอยหลัง ทันใดนั้นเชือกป่านเส้นหนึ่งก็พุ่งมาจากด้านหลัง!
ฟึ่บ!
มันคล้องเข้าที่ลำคอของเขา
“ไม่!”
เซี่ยหรงกรีดร้องอย่างน่าสยดสยอง
ภายในศาล ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
ในสายตาของพวกเขา เซี่ยหรงกำลังสารภาพผิดทีละเรื่องด้วยตัวเอง จากนั้นก็จู่ ๆ ใช้มือบีบคอตัวเอง ราวกับต้องการบีบตัวเองจนขาดอากาศหายใจ
เซี่ยจิ่งพุ่งเข้าไปทันที ใช้แรงทั้งหมดง้างมือของเขาออก
แขนของเซี่ยหรงคลายลงทันที เขาหอบหายใจแรง ๆ ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้น
“พี่ใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว อย่ามาหาข้าเลย”
“เสด็จพ่อ เป็นข้าที่วางยาพิษ”
“ข้ารับผิด ข้ายอมรับทั้งหมด”
ดวงตาของเซี่ยหรงว่างเปล่า ราวกับเปิดกล่องคำพูดออกมา เขาพึมพำกับตัวเอง
“เสด็จพ่อ ท่านบอกข้าสิ ในวันพระราชสมภพ ท่านต้องการแท่งหมึกที่ข้าทำด้วยมือตัวเองเป็นของขวัญ ข้าทำมันขึ้นมาเอง ข้ายังใส่ยาพิษลงไปด้วย”
“ท่านไม่รู้จริง ๆ ด้วย ท่านยังชมข้า ชมว่าข้ามีความตั้งใจ…”
“แต่ข้างในนั้นมียาพิษ มียาพิษนะ ท่านยังใช้มันทุกวัน ฮ่า ๆ ๆ”
เขาพูดอย่างไร้ลำดับ เดี๋ยวเรื่องหนึ่ง เดี๋ยวอีกเรื่องหนึ่ง
“ท่านตายแล้ว”
“ต่อไปก็เป็นรัชทายาท ข้ารัดคอเขาตาย พวกเขาต่างคิดว่าเขาฆ่าตัวตายเพราะรู้สึกผิด”
“จริงสิ ยังมีเซี่ยอิ่งเฉิน เขาก็ต้องตายด้วย”
“พวกเจ้าตายกันหมด ข้าก็จะได้เป็นฮ่องเต้! ไม่สิ ตอนนี้ข้าก็เป็นฮ่องเต้แล้ว ข้าคือฮ่องเต้... ข้าคือฮ่องเต้ที่สิ่งชั่วร้ายไม่อาจทำอันตรายได้”
ชาวบ้านต่างมองอย่างตกตะลึง พากันกระซิบกระซาบ
“นี่คือกรรมตามสนองหรือ?”
“แน่นอนว่าเป็นเพราะอดีตฮ่องเต้กับรัชทายาทเสด็จมาแสดงปาฏิหาริย์”
“อดีตฮ่องเต้ไม่ยอมให้เขาทำลายแผ่นดินต้าฉี่อีก”
“เร็ว ดูสิ เขาประทับตราแล้ว!”
ต้าหลี่ซื่อชิงถือเอกสารคดีเดินลงไปด้วยตัวเอง
เซี่ยหรงมือสั่น ก่อนจะลงนามประทับตราบนเอกสาร
คดีถูกปิดอย่างสมบูรณ์
“อย่าเข้ามา... ข้ารับผิดแล้ว ทำไมพวกเจ้ายังไม่หายไป!”
เซี่ยหรงผลักต้าหลี่ซื่อชิงออกอย่างแรง
เขาลุกขึ้น วิ่งออกไปด้านนอกอย่างโซเซ เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคลุ้มคลั่ง
ชาวบ้านฉวยโอกาสระบายความโกรธ
ใบผัก เศษกระดาษ จุดไฟ แม้แต่ไข่ไก่ที่ปกติไม่ยอมกินก็ถูกขว้างออกไป
ไข่ใบหนึ่งพอดีกระแทกเข้าที่หน้าผากของเซี่ยหรง เปลือกแตก ไข่ขาวไข่แดงไหลลงมาตามหน้าผาก
ต้าหลี่ซื่อชิงรีบส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่จับตัวเขาไว้ แล้วนำกลับไปคุมขังในคุกก่อน
เซี่ยจิ่งเดินตามหลังเขาอย่างเงียบ ๆ สีหน้าว่างเปล่าราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
การไต่สวนร่วมกันของสามหน่วยงานยังคงดำเนินต่อไป
หลังจากนั้น พวกเขายังสอบสวนองค์หญิงใหญ่ เจ้าของหอนางโลมเยียนจือโหลว หลี่เต๋อซุ่น หมอหลวงที่เคยอยู่ข้างกายอดีตฮ่องเต้ นางกำนัลและขันทีที่รับใช้รัชทายาทกับพระชายารัชทายาท รวมถึงผู้เกี่ยวข้องคนอื่น ๆ
ในช่วงที่กู้จือจั๋วไม่อยู่ คนทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการก่อกบฏครั้งนี้ และคดีสังหารฮ่องเต้เมื่อเจ็ดปีก่อน ล้วนถูกขุดออกมาทีละคน
แม้แต่จี้หนานเคอที่เพิ่งถูกพากลับมาก็ไม่เว้น
สอบไปสอบมา สุดท้ายยังสอบมาถึงเจียงอู่ด้วย
ชาวบ้านฟังแล้วทั้งโกรธทั้งหวาดกลัว ความจริงทั้งหมดก็ค่อย ๆ ถูกเปิดเผยออกมาทีละเรื่องในระหว่างการไต่สวน
แม้กระทั่งเรื่องเมื่อสี่ปีก่อน ที่เซี่ยหรงสมคบคิดกับซีเหลียง นำตัวอดีตเจิ้นกั๋วกงกู้เทาเทาไปขายให้พวกชาวเหลียง
!!!
เรื่องหนึ่งต่อเรื่องหนึ่ง ล้วนชวนให้ผู้คนโกรธแค้นจนแทบอยากฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ
เว่ยกั๋วกงเองก็ฟังจนหัวใจสั่นสะท้าน
ในเวลานั้นต้าฉี่กำลังทำสงครามกับแคว้นเหลียง แพ้ติดต่อกันหลายครั้ง ดินแดนซีเจียงแทบจะตกอยู่ในมือของชาวเหลียงแล้ว
หากไม่ได้กู้เทาเทาไปพลิกสถานการณ์หลังจากนั้น แผ่นดินต้าฉี่คงตกอยู่ในอันตราย
เซี่ยหรงไม่กลัวหรืออย่างไร ว่าหากกู้เทาเทาตาย ชาวเหลียงจะไม่มีสิ่งใดต้องเกรงใจอีก และบุกเข้ามาทางตะวันออกทันที จนบ้านเมืองไม่เหลือ!?
ปากเขาพูดอยู่ตลอดว่าอดีตฮ่องเต้ลำเอียงรักรัชทายาทมากกว่า
ตอนนี้เขาได้ขึ้นครองบัลลังก์สมใจแล้ว แต่เขามีความเป็นฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ตรงไหนกัน!?
จริงสิ!
หัวใจของเว่ยกั๋วกงกระตุกวูบ เขาเหลือบมองผ้าโพกหัวลายดอกไม้ที่ผูกอยู่บนแขนของตัวเอง
คุณหนูกู้เพิ่งกลับมาจากซีเจียง หรือว่า...
เขารีบบอกตัวเองเงียบ ๆ
เรื่องที่ไม่ควรคิดก็อย่าคิด เรื่องที่ไม่ควรยุ่งก็อย่ายุ่ง
ตั้งแต่ยามเว่ย (13.00-15.00 น.) จนถึงยามโหย่ว (17.00-19.00 น.) พวกเขาไต่สวนกันนานถึงสองชั่วยามเต็ม
แต่แม้แต่ชาวบ้านที่ยืนฟังการพิจารณาคดีก็ไม่มีใครเอ่ยปากเหนื่อยหรือขอออกไป
ทุกคนล้วนลุ้นระทึก ทั้งโกรธแค้น และตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้ฟัง
แม้แต่เซี่ยหรงยังสารภาพผิดแล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครกล้าเก็บความหวังลม ๆ แล้ง ๆ อีก
คนที่ควรรับผิดก็รับผิด คนที่ควรลงชื่อประทับตราก็ลงชื่อ
การไต่สวนร่วมกันของสามหน่วยงานจะไม่ตัดสินในศาลทันที
หลังจากนั้น ต้าหลี่ซื่อชิง เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม และผู้ตรวจการฝ่ายซ้าย จะร่วมกันกำหนดความผิดของนักโทษแต่ละคน จากนั้นส่งสำนวนให้สำนักราชเลขาธิการตรวจสอบอีกครั้ง สุดท้ายจึงให้เซี่ยอิ่งเฉินลงพระปรมาภิไธย
ต้าหลี่ซื่อชิงเคาะไม้ตัดสิน
“เลิกศาล!”
เสียงไม้กระบองน้ำไฟกระทบพื้นดังตึง ๆ เจ้าหน้าที่ร้องประกาศเสียงดัง
ทันใดนั้น มีผู้คุมคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางหอบเหนื่อย
“ใต้เท้า! ใต้เท้า! อดีตฮ่องเต้ถูกคนแทง บาดเจ็บสาหัส ชีวิตอยู่ในอันตราย!”
อะไรนะ?!
กู้จือจั๋วเองก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอก้มหน้าคำนวณบางอย่างในใจ ดวงตาพลันไหววูบ
นักโทษถูกแทงในคุก?
เสนาบดีกระทรวงยุติธรรมตกใจจนคุกเข่าลง
“กระหม่อม...”
ชาวบ้านที่มาฟังการพิจารณาคดียังออกไปไม่หมด
เซี่ยอิ่งเฉินไม่ได้ปิดบังอะไร เขาถามต่อหน้าทุกคน
“ใครเป็นคนทำ?”
ผู้คุมคุกคุกเข่าลง ตัวสั่นเทา แต่ยังตอบได้ชัดเจน
“เป็นพระโอรสของอดีตฮ่องเต้ เซี่ยเยี่ยนพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเยี่ยน?
เว่ยกั๋วกงหลุดปากออกมา
“ลูกนอกสมรสที่จี้ซื่อให้กำเนิดงั้นหรือ?”
ท่ามกลางชาวบ้านเกิดความวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง ทุกคนพากันซุบซิบ
จิ๊!
เว่ยกั๋วกงหัวเราะเย็นชา
ก่อนหน้านี้เซี่ยหรงเห็นลูกนอกสมรสคนนี้เป็นสมบัติล้ำค่า ถึงขั้นให้ตระกูลกู้เลี้ยงลูกให้ฟรี ๆ ยังคิดจะแย่งตำแหน่งขุนนางของตระกูลกู้
ตอนนี้กลับมาตายด้วยน้ำมือของลูกนอกสมรสเอง
นี่สินะ...สวรรค์ยุติธรรม
เขายังบ่นพึมพำอยู่ในใจ แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าเซี่ยอิ่งเฉินออกไปแล้ว และคุณหนูกู้ก็เดินตามออกไปจนแทบลับสายตา
เขารีบตามไปทันที มุ่งหน้าไปยังคุกหลวง
ต้าหลี่ซื่อชิงและคนอื่น ๆ ก็ตามไปเช่นกัน
คุกหลวงไม่ได้แตกต่างจากครั้งที่กู้จือจั๋วมาคราวก่อนนัก
เซี่ยหรงยังคงถูกขังอยู่ที่ชั้นใต้ดินชั้นสอง
ห้องเดียวกันนั้นยังมีเซี่ยจิ่ง เซี่ยเยี่ยน และจี้หนานเคออยู่ด้วย
หากนักโทษยังไม่ได้ถูกตัดสินโทษแล้วเสียชีวิต ผู้คุมจะมีความผิดใหญ่หลวง
ยิ่งคนที่ถูกขังอยู่คืออดีตฮ่องเต้
ดังนั้นเมื่อผู้คุมพบเหตุการณ์ก็รีบไปตามหมอมาทันที
ตอนที่พวกเขามาถึง หมอกำลังห้ามเลือดให้เซี่ยหรงอยู่
เซี่ยเยี่ยนมือเต็มไปด้วยเลือด หลบอยู่ตรงมุมห้อง
ทันทีที่เห็นกู้จือจั๋ว เขาก็พุ่งเข้ามา จับซี่กรงเหล็กไว้ น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนร้องไห้
“พี่หญิงใหญ่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ เขาเป็นคนตีก่อน”
ใบหน้าของเซี่ยเยี่ยนบวมช้ำ
แขนและลำคอที่โผล่ออกมาด้านนอกก็มีรอยเขียวช้ำและรอยบีบคอจำนวนมาก
ทั้งมีแผลใหม่และแผลเก่า
กู้จือจั๋วมองไปทางผู้คุม
ผู้คุมรีบอธิบาย
“เป็นฝีมือของอดีตฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ พวกข้าน้อยเคยเข้าไปห้ามแล้ว”
“แต่เขาไม่ได้ตีแรงมาก พวกข้าน้อยจึงไม่ได้แยกพวกเขาออกจากกัน”
“เกิดอะไรขึ้น?” เซี่ยอิ่งเฉินถาม
ผู้คุมมองหน้ากัน เหงื่อเต็มศีรษะ ก่อนจะคุกเข่าลง
“รัชทายาทน้อย พวกข้าน้อยไม่เห็นเหตุการณ์พ่ะย่ะค่ะ พอได้ยินเสียงจึงรีบเข้ามา ก็เป็นเช่นนี้แล้ว”
“ข้าเห็น”
เซี่ยจิ่งพูดขึ้น เสียงแหบพร่า
“หลังจากเสด็จพ่อกลับเข้าคุกได้ไม่นาน...พระองค์ก็กลับมามีสติ...”
เซี่ยจิ่งอยู่ใกล้ที่สุด
แม้ตอนนั้นเขาจะไม่เห็นว่ากู้จือจั๋วลงมืออย่างไร แต่หลังจากกลับเข้าคุก เขาก็พบยันต์ที่เหลือเพียงเถ้าถ่านอยู่บนตัวของเซี่ยหรง
หึ
กู้จือจั๋วหัวเราะเย็นชา
“รีบพูด อย่ามัวอ้อมค้อม”
เห็นก็เห็นไปสิ
อย่างไรคดีนี้ก็ไม่อาจลากยาวไปถึงหลังปีใหม่ได้
เซี่ยจิ่งนั่งอยู่บนพื้น ก้มหน้าลง
“เสด็จพ่อโกรธจัดอีกครั้ง พระองค์จับเซี่ยเยี่ยนแล้วตี บอกว่าเป็นเพราะเซี่ยเยี่ยนทำร้ายพระองค์”
เซี่ยจิ่งคาดเดาว่า บางทีเสด็จพ่ออาจคิดว่านี่เหมือนกับคาถาอาคมที่จี้ซื่อเคยใช้ครั้งก่อน จึงระบายความโกรธลงที่เซี่ยเยี่ยนอีกครั้ง
หลายวันมานี้ เสด็จพ่อมองเขากับเซี่ยเยี่ยนเป็นที่ระบายอารมณ์
บางครั้งเขายังพอเกลี้ยกล่อมได้
แต่ยิ่งห้าม เสด็จพ่อก็ยิ่งโกรธ และมักสงสัยว่าเขาสมคบกับเซี่ยเยีายนเพื่อทำร้ายพระองค์
“หลังจากตีเซี่ยเยี่ยนแล้ว เสด็จพ่อก็นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ระบายอารมณ์ ด่าทอไม่หยุด...”
“ไม่นานนัก พระองค์ก็เหนื่อยจนหลับไป เซี่ยเยี่ยนค่อย ๆ เดินไปนั่งข้างพระองค์ ข้าไม่ได้สนใจ”
“แต่คิดไม่ถึงว่า...เขากลับแทงเสด็จพ่อหนึ่งครั้ง”
“มีดของเขามาจากไหน?”
“ข้าไม่รู้ เป็นมีดตัดกระดาษ”
ตอนนั้นเซี่ยจิ่งตกใจมาก เขารีบพุ่งเข้าไปผลักเซี่ยเยี่ยนออก
แล้วพบว่าที่หน้าอกของเสด็จพ่อมีมีดตัดกระดาษปักอยู่ เลือดเต็มตัว และแทบไม่มีลมหายใจแล้ว
“เขาตีข้า...พี่หญิงใหญ่”
ดวงตาของเซี่ยเยี่ยนเต็มไปด้วยน้ำตา เขาพูดอย่างน่าสงสาร
“ข้าไม่ได้ตั้งใจ”
กู้จือจั๋วพูดเสียงเบา
“คุณชาย ท่านยังจำคำสาปของฉางเฟิงก่อนตายได้หรือไม่?”
🖤 Love Love Story 🖤
🩸⬅️ บทก่อนหน้า
🥀➡️ บทถัดไป
────────────────
🩶 Love Love 🩶
🌙 ความรักผลิบานท่ามกลางความมืด
🩸 ทุกหัวใจล้วนมีบาดแผล
────────────────
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม กดไลก์ แสดงความคิดเห็น และแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาต
🌙 ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
