บทที่ 28 ในที่สุดเธอก็ได้กินอาหารดี ๆ
เขาก้มลงจูบเธอ
รสชาติภายในริมฝีปากของเธอเหมือนกับสตรอว์เบอร์รี
เผยอวิ๋นเหลี่ยนเคยคิดอยู่หลายครั้งว่า เสิ่นเจาหลี่ก็คงเป็นเหมือนสตรอว์เบอร์รีลูกหนึ่ง ทั้งหวาน ทั้งหอม และไม่มีรสชาติใดที่จะเหมาะกับเธอได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว
เขามีรูปร่างสูงใหญ่และดูแข็งแกร่ง ร่างกายของเขาเหนือกว่าเสิ่นเจาหลี่อย่างเห็นได้ชัด เมื่อถูกชายหนุ่มจู่โจมอย่างกะทันหัน เธอจึงไม่อาจต้านทานแรงของเขาได้และเอนล้มลงไปด้านหลัง
เส้นผมยาวของเสิ่นเจาหลี่แผ่กระจายอยู่ด้านหลัง เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ
เผยอวิ๋นเหลี่ยนเป็นคนที่ไวต่อสัมผัสทั่วทั้งร่างกาย เขาก้มมองหญิงสาวตรงหน้า โน้มตัวลงเล็กน้อย ประคองศีรษะของเธอขึ้น ก่อนจะลูบผ่านเส้นผมนุ่มของเธออย่างแผ่วเบา
เส้นผมของเขายังเปียกอยู่ครึ่งหนึ่ง ปอยผมตกลงมาปรกหน้าผาก ทำให้ดวงตาของเขาดูลุ่มลึกและชื้นฉ่ำยิ่งกว่าเดิม
นิ้วเรียวยาวของเขาปลดกระดุมเสื้ออย่างคล่องแคล่ว ไม่นานนักเสื้อผ้าของเขาก็ถูกถอดออก
เสิ่นเจาหลี่กลืนน้ำลาย
ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเห็นเขามาก่อน...
แต่ทำไมคนคนนี้ถึงยังทำให้เธอรู้สึกใจเต้นแรงได้ถึงเพียงนี้?
เขาใช้ริมฝีปากปลดกระดุมเสื้อของเธอทีละเม็ด
จากนั้น มันใช้ปากคาบเสื้อผ้าของเสิ่นจ้าวหลี่ไว้ แล้วถอดเสื้อของเธอออก
ความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวปะปนกันอยู่ในใจ เมื่อสัมผัสของเผยอวิ๋นเหลี่ยนเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หยดน้ำจากเส้นผมของเขาไหลลงมาตามใบหน้าของเธอ ก่อนจะซึมเข้าไปในปกเสื้อ ทำให้เธอสั่นสะท้านเล็กน้อย
เสิ่นเจาหลี่หลับตาลง พยายามรวบรวมความกล้า
เธอคิดว่าเรื่องแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วย่อมต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว
ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปเถอะ...
"ช่วยปิดไฟได้ไหมคะ"
คนที่เพิ่งถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนเปลือยเปล่าและกำลังจับข้อเท้าของเธออยู่นั้นหยุดชะงัก จากนั้นก็ขยับไปที่ด้านข้างของเธอและปิดไฟ
ทันใดนั้น ภายในห้องก็ตกอยู่ในความมืด
เสียงขยับเคลื่อนไหวเบา ๆ ดังขึ้น ทำให้เสิ่นเจาหลี่มองเห็นทุกอย่างได้ไม่ชัดเจน เธอใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะปรับสายตาเข้ากับความมืดได้
เสียงดังกรอบแกรบดังขึ้น ทำให้เสิ่นจ้าวหลี่มองไม่เห็นอะไรชัดเจน เธอต้องใช้เวลาสักพักในการปรับสายตาให้เข้าที่ก่อนจะมองเห็นอะไรได้อีกครั้ง ในชั่วพริบตาต่อมา มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าเท้าของเธอไว้
เขาค่อยๆ ลูบมันเบาๆ ราวกับกำลังเล่นอยู่ จากนั้นก็จูบไล่ขึ้นไปตามด้านในของกระดูกข้อเท้า
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
เผยอวิ๋นเหลี่ยนค่อย ๆ สัมผัสเธออย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังทะนุถนอมสิ่งล้ำค่า
เสิ่นเจาหลี่รู้สึกว่าประสาทสัมผัสทั้งหมดของตัวเองถูกขยายออกไป ท่ามกลางความเงียบงันในความมืด ทุกความรู้สึกยิ่งชัดเจนขึ้นกว่าเดิม
เธอตกใจเล็กน้อย รีบยกมือขึ้นปิดปากของตัวเอง
ส่วนเผยอวิ๋นเหลี่ยนยังคงมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง
เสิ่นเจาหลี่กัดนิ้วตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเขินอาย
"ฉัน... ขอให้คุณเปิดไฟได้ไหมคะ?"
เผยอวิ๋นเหลียนทรงตัวด้วยขาทั้งสองข้าง เงยหน้าขึ้น ลมหายใจร้อนๆ ของเขาพัดมาโดนตัวเธอ ทำให้เธอตัวสั่นอีกครั้ง
"แน่ใจเหรอ?"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เข้มข้น จนเสิ่นเจาหลี่เริ่มกังวลว่าคำขอของเธอจะทำให้เขาเสียอารมณ์
เธอรู้สึกว่าตัวเองอาจจะอายจนแทบรับไม่ไหว
"ไม่... ไม่แน่ใจค่ะ งั้นไม่ต้องก็ได้"
เสิ่นเจาหลี่พยายามอดกลั้นความเขินอายเอาไว้
เมื่อเผยอวิ๋นเหลี่ยนขยับเข้ามาใกล้ เธอกลับหลบหลีกโดยไม่รู้ตัว
เขาหัวเราะเบา ๆ
"อะไรนะ? เธอรังเกียจตัวเองเหรอ?"
เสิ่นเจาหลี่รีบยกมือขึ้นปิดหน้า
"โอ๊ย... ไม่ใช่นะ!"
น้ำเสียงอ่อนโยนของเธอทำให้เผยอวิ๋นเหลี่ยนรู้สึกหวั่นไหว เขาอดคิดไม่ได้ว่า หากตอนนี้เปิดไฟขึ้นมา เขาอยากเห็นสีหน้าของเธอเหลือเกิน
เขานั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างขาของเธอ มือวางลงบนกระดูกสะบ้าหัวเข่าที่บอบบางของเธอ กระดูกสะบ้าหัวเข่าของเธอช่างงดงามเหลือเกิน
เขาอยากศึกษาทุกแง่มุมอื่นๆ ของความประณีตงดงามของเธอ
เผยอวิ๋นเหลี่ยนจูบที่หัวเข่าของเธอ จากนั้นก็จูบที่หน้าท้องส่วนล่าง แล้วก็จูบขึ้นไปด้านบน...
สำหรับเขา เสิ่นเจาหลี่มีความละเอียดอ่อนและงดงามในทุกมุม
เขาอยากทำความรู้จักเธอให้มากกว่านี้ อยากค้นพบทุกด้านของความงดงามที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ
เผยอวิ๋นเหลี่ยนก้มลงมองหญิงสาวตรงหน้า
เขายังคงจำคำพูดของเสิ่นเจาหลี่ในตอนเช้าได้ดี
เธอเคยบอกว่า เธอไม่เคยยอมให้คนรักเก่าเข้ามาใกล้ชิดถึงขั้นนั้น
ความคิดนั้นทำให้หัวใจของเขาเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาอย่างประหลาด
เป็นความรู้สึกที่ทั้งพึงพอใจและภาคภูมิใจเล็กน้อย
เพราะหมายความว่า ในชีวิตของเธอ เขาคือคนแรกที่ได้รับความไว้ใจเช่นนี้
เผยอวิ๋นเหลี่ยนอดไม่ได้ที่จะถามด้วยน้ำเสียงแฝงรอยยิ้ม
"แบบนี้...โอเคไหม?"
เสิ่นเจาหลี่ชะงักไปเล็กน้อย
"อะไรนะ?"
เธอมองเขาด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร
เผยอวิ๋นเหลี่ยนไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงแค่เอื้อมมือออกไปและวางมือลงบนร่างกายของเธออย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น บนผิวที่บอบบางราวกับเต้าหู้ของเธอ
เสิ่นเจาหลี่ขยับตัวอย่างอึดอัดและพูดอย่างโมโหว่า "คุณคิดว่าไงล่ะ!"
เรื่องนี้มันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?
มันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว!
มันเกือบเสร็จแล้วนี่นา มีอะไรผิดปกติเหรอ? คุณจะไม่ให้อาหารมันเหรอ?
เผยอวิ๋นเหลี่ยนหัวเราะเบาๆ แล้วโน้มตัวลงไปอย่างรวดเร็ว “งั้นลองดูกันเถอะ”
เขาบอกว่าจะลองดู แต่สุดท้ายเขาลองทำถึงสามครั้ง
สุดท้าย เขาโอบกอดเธอจากด้านหลังและจูบเบาๆ ที่หลังใบหูของเธอพลางพูดว่า "ผมเกือบตายแล้ว"
เสียงของเธอแหบพร่าและเซ็กซี่อย่างเหลือเชื่อ
คืนนั้น ความใกล้ชิดระหว่างทั้งสองทำให้พวกเขาเข้าใจกันมากขึ้น
เผยอวิ๋นเหลี่ยนไม่เคยรู้มาก่อนว่า ผู้หญิงคนหนึ่งจะสามารถทำให้เขาสูญเสียการควบคุมตัวเองได้มากถึงเพียงนี้
เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่สามารถควบคุมทุกอย่างได้เสมอ
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเสิ่นเจาหลี่ เขากลับไม่สามารถทำเช่นนั้นได้
หลังจากนั้น เขาโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง วางคางลงใกล้ใบหูของเธอ แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า
"ผมเกือบจะทนไม่ไหวแล้ว"
น้ำเสียงของเขาแหบต่ำและเต็มไปด้วยความรู้สึก
เสิ่นเจาหลี่เหนื่อยล้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
ร่างกายของเธอไม่ได้แข็งแรงนัก และคืนนี้ก็ใช้พลังงานไปมากจนเกินขีดจำกัด
"ลองแบบนี้ดูไหม..."
เผยอวิ๋นเหลี่ยนเพิ่งพูดจบ เสิ่นเจาหลี่ก็หันหน้าหนี ซุกตัวเข้าสู่อ้อมแขนของเขา และหลับไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหมดแรงจนไม่อาจฝืนต่อได้อีก
เผยอวิ๋นเหลี่ยนมองหญิงสาวในอ้อมกอด แล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
คนหนุ่มสาวมักมีช่วงเวลาที่อยากทำสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง
แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ผู้หญิงคนหนึ่งจะมีอิทธิพลต่อเขาได้มากขนาดนี้
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้ และจะทำแบบนั้นอีกถึงสองครั้ง
มันเกิดขึ้นแค่สองครั้ง ไม่ใช่ข้อยกเว้น
สำหรับเขา เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้...
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
เผยอวิ๋นเหลี่ยนอุ้มเสิ่นเจาหลี่ไปจัดการทำความสะอาด
บนร่างกายของเธอยังคงมีร่องรอยความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา เป็นจุดๆ
เขาพาเธอลงไปในอ่างอาบน้ำ น้ำอุ่นค่อย ๆ โอบล้อมร่างของทั้งสองคนเอาไว้ ขณะที่เขากอดเธอและค่อย ๆ ชำระล้างทุกสิ่งที่ไม่ใช่กลิ่นอายของเธอออกไป
กลิ่นนั้น...
ควรเป็นกลิ่นของเขา
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ทั้งสองยังคงแช่อยู่ในน้ำต่ออีกพักหนึ่ง
เสิ่นเจาหลี่เอนตัวพิงเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าทั้งสองเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ความรู้สึกเช่นนั้นทำให้เผยอวิ๋นเหลี่ยนรู้สึกสงบอย่างประหลาด
เขาหยิบบุหรี่จากด้านข้างขึ้นมาจุดไฟ สูดควันเข้าไปช้า ๆ
หลังจากนั้นก็จุดอีกมวน
ความรู้สึกผ่อนคลายเกิดขึ้นชั่วครู่ แต่กลับไม่อาจดับความรู้สึกบางอย่างภายในใจได้
เมื่อเขาสูบบุหรี่เสร็จ น้ำในอ่างก็ค่อย ๆ เย็นลง
เผยอวิ๋นเหลี่ยนจึงอุ้มเสิ่นเจาหลี่ขึ้นจากน้ำ
หญิงสาวหลับสนิทยิ่งกว่าเดิม ทว่าคิ้วของเธอกลับขมวดเล็กน้อย ราวกับกำลังรู้สึกไม่สบาย
วันนี้เธอเหนื่อยมาก
ทั้งต้องทำงาน ทั้งต้องเจอกับเรื่องมากมาย
ในสายตาของเผยอวิ๋นเหลี่ยน เสิ่นเจาหลี่เป็นคนที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่มาตลอด เพียงแต่เธอเองกลับไม่เคยรู้ตัว
หลังจากช่วยจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยและวางเธอลงบนเตียงแล้ว เขาไม่ได้รีบร้อนแต่งตัวให้เธอ
เพียงดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน
ทั้งสองแนบชิดกันอย่างเงียบ ๆ
เสิ่นเจาหลี่มีรูปร่างเล็กและบอบบาง แต่ไม่ได้ดูอ่อนแอจนเกินไป รูปร่างของเธอเพรียวบาง มีส่วนเว้าส่วนโค้งที่พอดี ทำให้เธอดูมีเสน่ห์ในแบบของผู้หญิง
เผยอวิ๋นเหลี่ยนชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ
ชอบเวลาที่เธอแสดงความอ่อนแอออกมา
ชอบใบหน้าที่สดใสและไร้เดียงสาของเธอ
ชอบความแตกต่างระหว่างตัวตนที่ดูนุ่มนวลภายนอก กับความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใน
คืนนั้น เผยอวิ๋นเหลี่ยนนอนหลับสนิทกว่าทุกครั้ง
---
เมื่อเสิ่นเจาหลี่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เธอก็รู้สึกเมื่อยล้าไปทั่วทั้งร่าง
เธอค่อย ๆ ลืมตา ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าร่างกายของตัวเองแทบไม่อยากขยับ
เธอคำนวณเวลาในใจอย่างรวดเร็ว
ดูเหมือนว่าวันนี้คงไปทำงานไม่ได้แล้ว
เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ใบหน้าของเธอก็ร้อนขึ้นทันที
เสิ่นเจาหลี่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะด้วยความอับอาย
ให้ตายเถอะ...
น่าอายเกินไปแล้ว!
เผยอวิ๋นเหลี่ยนคนนี้ช่างร้ายกาจจริง ๆ
เขาเหมือนกำลังศึกษาทุกอย่างเกี่ยวกับเธออย่างละเอียด จนเธอไม่รู้จะรับมืออย่างไร
เสิ่นเจาหลี่แอบโผล่หน้าออกมาจากใต้ผ้าห่ม ดวงตากลมโตมองไปรอบห้องอย่างระมัดระวัง
อย่างไรก็ตาม...
ต้องยอมรับว่าเผยอวิ๋นเหลี่ยนมีข้อได้เปรียบอยู่หลายอย่าง
ทั้งรูปร่างดี ทั้งมีความมั่นใจ และนั่นทำให้เธอเองก็รู้สึกว่าเมื่อคืนไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด
ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานหัวหน้าเพิ่งเร่งรัดงานของเธอ
เธอยังพูดเรื่องต่าง ๆ เอาไว้มากมาย
แต่วันนี้กลับไม่ไปทำงาน
นี่มันไม่ต่างจากการตบหน้าตัวเองเลยไม่ใช่หรือ?
เสิ่นเจาหลี่กลอกตา ก่อนความคิดหนึ่งจะผุดขึ้นมา
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและส่งข้อความผ่าน WeChat ไปหาหลี่เฟิง
[หัวหน้า เมื่อวานฉันคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังแล้ว และตัดสินใจว่าจะพูดคุยกับสามีของฉัน ให้เขาเข้ามารับผิดชอบงานที่สำนักงานใหญ่ต่อจากนี้ ฉันจะส่งมอบงานให้เขาวันนี้ รบกวนช่วยดูแลเรื่องทางสถาบันวิจัยให้ฉันด้วยนะคะ]
ไม่นาน หลี่เฟิงก็ตอบกลับมา
"ได้เลย ดีมาก!"
เสิ่นเจาหลี่มองข้อความนั้นแล้วอดหน้าแดงไม่ได้
เธอขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกถึงความไม่สบายตัว
เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอจึงตรวจดูอย่างระมัดระวัง ตรงบริเวณนั้นมียาทาอยู่ให้ความรู้สึกเหนียวเนอะ
จากนั้นก็ยิ่งรู้สึกเขินจนแทบพูดไม่ออก
ในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก
เผยอวิ๋นเหลี่ยนเดินเข้ามา
เสิ่นเจาหลี่กำลังยืนอยู่หน้ากระจก สีหน้าตกใจจนแทบพูดไม่ออก
เมื่อเห็นเขา เธอกัดฟันเรียกชื่อเขา
"เผยอวิ๋นเหลี่ยน!"
สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็รีบเก็บอารมณ์กลับมา
"ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"
เสิ่นเจาหลี่พูดไม่ออก
ถึงแม้เมื่อคืนเธอเองก็มีส่วน...
แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำให้เธอตกใจขนาดนี้!
เพียงมองจากดวงตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเธอ เผยอวิ๋นเหลี่ยนก็เข้าใจความคิดของเธอทันที
เขาเพิ่งเสร็จจากการประชุมทางวิดีโอ สวมเพียงเสื้อแขนสั้น เขาถอดเสื้อออกแล้วค่อยๆ หันหลังกลับ
เสิ่นเจาหลี่มองเห็นร่องรอยที่หลงเหลืออยู่บนแผ่นหลังของเขา
ทั้งสองคน...
เมื่อคืนต่างก็ไม่มีใครยอมใคร
ราวกับประกายไฟสองสายที่ปะทะกัน จนกลายเป็นเปลวเพลิงที่ร้อนแรง
เสิ่นเจาหลี่เม้มริมฝีปากด้วยความเขินอาย
เธอเดินเท้าเปล่าบนพรมเนื้อนุ่ม ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเขา
เผยอวิ๋นเหลี่ยนก้มมอง
สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเท้าคู่เล็กที่งดงามของเธอ จากนั้นจึงเห็นเรียวขาบอบบางที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้
ก่อนที่เธอจะพูดอะไร มือแข็งแรงของเขาก็โอบรอบเอวเธอ ดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอด
ความนุ่มนวลของเธอแนบเข้ากับอ้อมอกของเขา
"ช่วยทายาให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?"
เสิ่นเจาหลี่เขย่งปลายเท้า จูบเบา ๆ ที่มุมปากของเขา
"เรายังต้องทำแบบนี้อีกเหรอคะ?"
เผยอวิ๋นเหลี่ยนยิ้ม
รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
ในใจเขาอดคิดไม่ได้
ยัยจิ้งจอกน้อย...
"ถ้าไม่อยากให้ผมช่วย ก็อย่าเดินแก้ผ้าไปมาแบบนี้ต่อหน้าผมสิ"
เขาตบก้นเธออย่างแรง
เสิ่นเจาหลี่เห็นโอกาส จึงรีบเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ
"คุณทำเกินไปแล้วนะ ฉันจะให้โอกาสคุณแก้ตัว วันนี้ฉันจะหาเวลาคุยเรื่องธุรกิจหลักของตระกูลเสิ่นกับคุณ"
ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาดูอารมณ์ดีและนอนหลับอย่างสบาย
ที่แท้เขากำลังรอให้เธอเป็นฝ่ายขอร้องนี่เอง
เผยอวิ๋นเหลี่ยนตอบอย่างไม่รีบร้อน
"ได้สิ แต่ผมต้องคิดดอกเบี้ยด้วยนะ"
เสิ่นเจาหลี่ผลักเขาออก ก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำด้วยท่าทางไม่มั่นคงนัก
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🌹 Love Love Story 🌹
◀️ บทก่อนหน้า
▶️ บทถัดไป
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🩶 Love Love 🩶
🥀 ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจาก "ผลประโยชน์"
🖤 แต่สุดท้าย... หัวใจกลับเลือกเส้นทางของตัวเอง
🌙 เมื่อคนสองคนต่างซ่อนบาดแผลและด้านมืดไว้ใต้รอยยิ้ม
ความใกล้ชิดค่อย ๆ เปลี่ยนความเฉยชาให้กลายเป็นความผูกพัน
จนไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อย
✨ จากการแต่งงานที่เป็นเพียงข้อตกลง
ค่อย ๆ กลายเป็นสายใยแห่งความรักที่ไม่มีใครอยากปล่อยมือ
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดถูกใจ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ผลงานแปลนี้จัดทำขึ้นเพื่อความบันเทิง ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือเผยแพร่ต่อทั้งหมดหรือบางส่วน โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้แปล
🌹 ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวแห่งความรัก ความอบอุ่น และความลับที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของตัวละครทุกคน 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
