บทที่ 30 ภรรยาของผมกระเพาะไม่ค่อยดี
บนชั้นสอง เมื่อเผยอวิ๋นเหลี่ยนกับเซี่ยอี๋เยี่ยนเดินมาถึง ก็เห็นภาพตรงหน้าพอดี
เถาซิงอ๋างยืนอยู่ใต้แสงไฟ ชูแหวนเพชรขึ้นสูง ส่วนเขากับเสิ่นเจาหลี่ต่างก็เอียงศีรษะเข้าหากัน จ้องแหวนวงนั้นด้วยสายตาเปี่ยมความอยากรู้อยากเห็น
ทั้งคู่ยังคีบบุหรี่อยู่คนละมวน และที่พื้นก็มีเถ้าบุหรี่หล่นเป็นกองเล็ก ๆ สองกอง
เผยอวิ๋นเหลี่ยนกับเซี่ยอี๋เยี่ยนไม่ต้องนัดหมายกันแม้แต่น้อย ต่างคนต่างดึงคนของตัวเองแยกออกจากกันทันที
“เฮ้! แหวนเพชรวงใหญ่ของฉัน!”
เสิ่นเจาหลี่ยื่นมือออกไปรับโดยอัตโนมัติ กลัวว่าเถาซิงอ๋างจะทำแหวนตกพื้น
เถาซิงอ๋างคีบแหวนไว้ แล้วยื่นส่งให้เธอ
“นี่... น้ำตาลก้อนของเธอ!”
เขายื่นมือไปอย่างมั่นคง ก่อนจะสวมแหวนลงบนมือของเสิ่นเจาหลี่
เสิ่นเจาหลี่มองแหวนที่ถูกสวมกลับด้าน จนเพชรหันเข้าหาฝ่ามือ แล้วหัวเราะออกมา
“นายสวมแหวนเป็นหรือเปล่าเนี่ย”
เธอกำลังจะหมุนแหวนกลับให้ถูกด้าน แต่กลับมีมือใหญ่ที่ข้อกระดูกเรียวยาวยื่นเข้ามาก่อน
เผยอวิ๋นเหลี่ยนจับแหวน ถอดออกจากนิ้วของเธอ แล้วค่อย ๆ สวมกลับเข้าไปใหม่อย่างเรียบร้อย
เสิ่นเจาหลี่คิดในใจ
ที่จริงเผยอวิ๋นเหลี่ยนไม่ได้ฉลาดเท่าเธอเลย
ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องถอดออกก่อนก็ได้
จากนั้นเธอก็คิดต่ออย่างมั่นใจ
คนทั่วไปก็ไม่ได้ฉลาดเท่าเธออยู่แล้ว
ก็ระดับการศึกษาของเธอวางอยู่ตรงนั้นนี่นา
เซี่ยอี๋เยี่ยนรู้จักเผยอวิ๋นเหลี่ยนมาหลายปี เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่า...
อีกฝ่ายกำลังหึง
มีเพียงเด็กน้อยสองคนนั้นเท่านั้นที่ไม่รู้ตัว
เถาซิงอ๋างยังคงคุยกับเสิ่นเจาหลี่ ถามว่าเธอจะลงไปหาเติ้งเหมี่ยวข้างล่างหรือไม่
เซี่ยอี๋เยี่ยนมองใบหน้าด้านข้างของเถาซิงอ๋างอย่างเหม่อลอย
เถาซิงอ๋างเป็นคนหน้าตาดี เครื่องหน้าละมุน มุมปากยกยิ้มอยู่เสมอ ใบหน้าที่ยิ้มง่ายทำให้ดูเป็นคนอัธยาศัยดี
แม้จะไม่ใช่ความหล่อที่โดดเด่นสะดุดตา แต่กลับให้ความรู้สึกนุ่มนวลราวกับแสงจันทร์ และสดชื่นราวสายลมอ่อน ๆ
แต่เขาก็ไม่ได้ดูอ่อนหวานหรือมีบุคลิกแบบฝ่ายรับเลย
หรือว่า...
เป็นฝ่ายรุก?
เซี่ยอี๋เยี่ยนเหลือบมองส่วนสูงของทั้งสอง
กะด้วยสายตาแล้วคงต่างกันแค่สองถึงสามเซนติเมตร
เซี่ยอี๋เยี่ยนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ส่วนเถาซิงอ๋างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบสองเซนติเมตร
ถ้าเขาไม่รู้มาก่อนว่าเถาซิงอ๋างชอบผู้ชาย เขาคงคิดว่าอีกฝ่ายชอบเสิ่นเจาหลี่เสียแล้ว
เพราะไม่ว่าจะเป็นส่วนสูงหรือฐานะทางบ้าน ทั้งสองคนก็ใกล้เคียงกันมาก
ทั้งสี่คนเดินลงบันไดพร้อมกัน
เสิ่นเจาหลี่เดินนำอยู่ด้านหน้า
เผยอวิ๋นเหลี่ยนเดินเยื้องอยู่ด้านหลังเธอ
ถัดมาเป็นเถาซิงอ๋าง และเซี่ยอี๋เยี่ยน
ทั้งสี่คนมีบุคลิกโดดเด่นไม่ธรรมดา
เมื่อเดินลงมาพร้อมกัน ราวกับเหล่าดารากำลังเดินพรมแดง ทำให้ผู้คนบนชั้นหนึ่งต่างพากันเงยหน้ามอง
ที่จริงแล้วเสิ่นเจาหลี่เป็นคนสายวิชาการมากกว่า และต่อต้านงานเลี้ยงเชิงธุรกิจทุกรูปแบบ
แต่เพราะเลี่ยงไม่ได้จึงต้องมา
ทุกครั้ง นอกจากช่วงเปิดงานกับช่วงปิดงานแล้ว เธอมักหาที่เงียบ ๆ หลบอยู่เสมอ
จึงยิ่งทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเธอเป็นคนลึกลับ
ทันทีที่ทั้งสี่ยืนอยู่บนชั้นล่างได้มั่นคง เซี่ยเจิ้นก็เดินเข้ามาต้อนรับ
เขาหยิบแก้วไวน์สองแก้วจากถาดของพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนยื่นให้เสิ่นเจาหลี่กับเถาซิงอ๋าง
“เมื่อครู่ยังไม่มีโอกาสได้ทักทายทั้งสองคนเลย จะให้เกียรติคนแก่คนนี้ คุยกันสักหน่อยได้ไหม”
แม้เซี่ยเจิ้นจะพูดอย่างนอบน้อม คล้ายเป็นฝ่ายขอร้อง แต่บุคลิกของเขากลับสง่างาม ยืนตัวตรง พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ และไม่ยอมลดศักดิ์ศรีของตนเองแม้แต่น้อย
ผู้คนจากเป่ยอันล้วนมีความทะนงในตัวเอง
พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ... หยิ่งในศักดิ์ศรี
สมัยก่อนเสิ่นซวี่หยางก็เป็นแบบนั้น
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนหนุ่มสาวสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เด็กหนุ่มสาวพวกนี้... รับมือยากกว่าคนแก่เสียอีก
เถาซิงอ๋างกับเสิ่นเจาหลี่รับแก้วไวน์แทบจะพร้อมกัน
เถาซิงอ๋างยกแก้วขึ้นเล็กน้อยเป็นการคารวะ พร้อมรอยยิ้มไร้พิษภัย
“คุณลุงเซี่ยพูดเกินไปแล้วครับ เมื่อครู่เห็นว่าคุณลุงกำลังยุ่งรับแขกอยู่ พวกเราก็เลยคิดว่ารอให้คุณลุงว่างก่อนค่อยลงมาทักทาย”
“นี่ไงครับ พอเห็นว่าข้างกายคุณลุงไม่มีใคร ผมกับเจาหลี่ก็รีบลงมาเลย”
เซี่ยเจิ้นหัวเราะเสียงดัง
“คุณเถา ช่างเป็นคนตรงไปตรงมาจริง ๆ!”
เสิ่นเจาหลี่กำลังจะเอ่ยปากพูด
แต่เผยอวิ๋นเหลี่ยนกลับหยิบแก้วไวน์ออกจากมือของเธอเสียก่อน
แล้วนำแก้วน้ำข้าวโพดอุ่น ๆ มาวางไว้ในมือเธอแทน
เสิ่นเจาหลี่จ้องน้ำข้าวโพดอยู่สองวินาที ก่อนเงยหน้ามองเผยอวิ๋นเหลี่ยน
ในงานเลี้ยงธุรกิจ...
ทำไมถึงมีน้ำข้าวโพดร้อนด้วยนะ
แปลกจริง ๆ
“ท่านประธานเซี่ย ภรรยาของผมกระเพาะไม่ค่อยดี วันนี้คงไม่เหมาะจะดื่มเหล้า แก้วนี้ผมขอดื่มแทนเธอเอง”
“ไม่ต้อง...”
เซี่ยเจิ้นยังพูดไม่ทันจบ เผยอวิ๋นเหลี่ยนก็เงยหน้าดื่มเหล้าในแก้วจนหมด
ปลายลิ้นของเขาแตะผ่านริมฝีปากล่างเบา ๆ
ทั้งที่เป็นท่าทางซึ่งชวนให้ใจสั่นอย่างยิ่ง แต่เส้นริมฝีปากกลับเหยียดตรง เย็นชาไร้อารมณ์ ดวงตาดำลึกคู่นั้นราวกับหลุมดำที่ยากจะหยั่งถึง
ผู้คนต่างมองเขา
คำพูดและการกระทำที่ดูขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง กลับให้ความรู้สึกเหมือน...
กำลังข่มขู่เสียมากกว่า
เหตุผลและระเบียบ คือกติกาที่เขาวางไว้
แต่ความบ้าคลั่งที่พร้อมปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ... ก็เป็นเกมที่เขาเป็นคนกำหนดเช่นกัน
เสิ่นเจาหลี่ยกน้ำข้าวโพดขึ้นจิบเบา ๆ
วันนี้เธอทาลิปสติกสีสด ซึ่งหลุดติดแก้วได้ง่าย จึงไม่สามารถยกดื่มอึกใหญ่ ๆ ได้ ไม่อย่างนั้นคงเลอะไปหมด
และก็เป็นอย่างที่คิด
ริมแก้วมีรอยลิปสติกสีแดงสดติดอยู่เล็กน้อย
“พ่อครับ ไปนั่งคุยกันทางนั้นเถอะ”
เซี่ยอี๋เยี่ยนรับมือกับงานเลี้ยงแบบนี้ได้อย่างคล่องแคล่ว
เขามักสลายบรรยากาศอึดอัดได้อย่างแนบเนียน แสดงออกถึงความสุภาพและความเป็นสุภาพบุรุษได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เสิ่นเจาหลี่นั่งลงข้างเผยอวิ๋นเหลี่ยน
ทั้งสองนั่งบนโซฟาตัวยาวตัวเดียวกัน จนดูราวกับเป็นเจ้าภาพของงานเลี้ยงครั้งนี้
เมื่อครู่เสิ่นเจาหลี่ยังไม่ได้ตอบคำถามของเซี่ยเจิ้น
คราวนี้เธอจึงเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน
เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะรับแขก
“เพิ่งย้ายมาที่เมืองหนานเจียงได้ไม่นาน ยังไม่ค่อยชินกับสภาพอากาศ เลยล้มป่วยไปพักหนึ่ง”
“ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา คุณเถาเร่งขอเอกสาร ฉันกับทีมงานเลยต้องรีบทำกันอย่างเต็มที่ จึงยังไม่มีโอกาสไปเยี่ยมท่านประธานเซี่ย”
“ท่านประธานเซี่ยคงไม่ถือสาคนรุ่นหลังอย่างฉันใช่ไหมคะ”
เซี่ยเจิ้นจะกล้าถือสาเสิ่นเจาหลี่ได้อย่างไร
ไม่ต้องพูดถึงรากฐานอันแข็งแกร่งของตระกูลเสิ่น
แค่ครอบครัวของเสิ่นเจาหลี่ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นพวกคนเสียสติ ไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องส่งเดช
ตัวเสิ่นเจาหลี่เองก็ป่วย
มารดาของเธอ เพื่อแก้แค้นแทนลูกชาย และแย่งชิงมรดกให้ลูกสาว ถึงกับลงมือฆ่าลูกนอกสมรสด้วยตัวเอง ก่อนฆ่าตัวตายตามอย่างเด็ดขาด
เสิ่นจางก็ไม่ต่างกัน
เอาแต่ทรมานตัวเองจนไม่สนใจบริษัท อีกทั้งยังป่วยเป็นมะเร็ง
จากนั้นก็กลัวว่าหลังตัวเองตาย จะไม่มีใครดูแลลูกสาวที่ไม่ปกติของเขา
สุดท้ายจึงจับเธอแต่งงานกับคนที่ได้ชื่อว่า... บ้าที่สุดในประเทศ
บนใบหน้าของเซี่ยเจิ้นยังคงประดับรอยยิ้ม จนไม่มีใครดูออกเลยว่าภายในใจกำลังแอบบ่นอยู่
“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง ควรเป็นผมต่างหากที่ต้องไปเยี่ยมท่านเสิ่น คุณพ่อของคุณ”
“ช่วงนี้สุขภาพของท่านเป็นอย่างไรบ้าง”
เสิ่นเจาหลี่ยิ้มอย่างสง่างาม
วันนี้เธอสวมชุดกี่เพ้า ยิ่งขับให้บุคลิกดูเรียบร้อย อ่อนโยน และงดงามสมกับคุณหนูตระกูลใหญ่
“คุณพ่อของฉันสุขภาพแข็งแรงดีค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”
เซี่ยเจิ้นอ้าปากจะพูดต่อ
แต่กลับชะงักไปกะทันหัน
เขา...
เห็นอะไรกัน?
เผยอวิ๋นเหลี่ยนหยิบแก้วน้ำของเสิ่นเจาหลี่ขึ้นมา แล้วดื่มน้ำข้าวโพดไปหนึ่งอึก
เหตุผลที่เลือกให้นำข้าวโพดมาคั้นเป็นน้ำ ก็เพราะเผยอวิ๋นเหลี่ยนรู้ว่าเสิ่นเจาหลี่ไม่ชอบน้ำส้ม
ครั้งหนึ่งป้าเกาเคยคั้นให้ดื่ม แต่เสิ่นเจาหลี่บอกว่ามันมีกลิ่นเหมือนสนิมเหล็ก เธอไม่ชอบ
เธอยังไม่ชอบน้ำผลไม้รวมอีกด้วย
บอกว่ารสชาติมันแปลก
ส่วนน้ำแตงโมก็ไม่ชอบ
บอกว่าจืดเกินไป เหมือนน้ำเปล่า ไม่มีรสชาติ
สรุปก็คือ...
ผลไม้ที่เสิ่นเจาหลี่ชอบ พอคั้นเป็นน้ำแล้ว เธอกลับไม่ชอบเลยสักอย่าง
เผยอวิ๋นเหลี่ยนแนบริมฝีปากลงตรงรอยลิปสติกที่ติดอยู่บนขอบแก้ว ก่อนจะจิบน้ำข้าวโพดอีกคำ
หวาน หอม และเข้มข้น
คุณหนูเอาแต่ใจคนนี้... รู้จักเลือกของอร่อยจริง ๆ
เสิ่นเจาหลี่รู้สึกว่าสายตาของเซี่ยเจิ้นร้อนแรงผิดปกติ
เธอจึงมองตามสายตาของเขา แล้วเห็นเผยอวิ๋นเหลี่ยนกำลังดื่มน้ำข้าวโพดของตัวเอง
แต่สำหรับเธอ เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติมาก
ป้าเกาเคยบอกว่าเสิ่นเจาหลี่ผอมเกินไป ควรได้รับวิตามินซีเพิ่ม จึงมักคั้นน้ำผลไม้ให้เธอดื่มทุกเช้า
แต่เสิ่นเจาหลี่ไม่ชอบดื่ม
และก็ไม่อยากทำลายน้ำใจของผู้ใหญ่
ทุกครั้งจึงให้เผยอวิ๋นเหลี่ยนช่วยดื่มแทน
ซึ่งเผยอวิ๋นเหลี่ยนก็เต็มใจเสียด้วย
สมกับเป็นสุนัขจิ้งจอกเฒ่าผู้เจนจัด เซี่ยเจิ้นเก็บซ่อนความตกใจได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะสนทนาต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“คุณเสิ่น ทางผู้นำของเมืองหนานเจียง รวมถึงผู้บริหารมหาวิทยาลัยหลายแห่ง อยากเข้าไปเยี่ยมชมสถาบันวิจัยของคุณ”
“เพราะนี่เป็นครั้งแรกของเมืองหนานเจียงที่มีสถาบันวิจัยซึ่งก่อตั้งโดยภาคเอกชน”
“ไม่ทราบว่าวันไหนจะสะดวกครับ...”
การก่อตั้งสถาบันวิจัยแห่งนี้ ได้รับการอนุมัติจากผู้นำเมืองหนานเจียงอยู่แล้ว
ดังนั้นการเข้าเยี่ยมชมจึงถือเป็นเรื่องดี
เสิ่นเจาหลี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา
“เข้าเยี่ยมชมได้ ถ่ายภาพและบันทึกวิดีโอได้”
“แต่ห้องวิจัยห้ามเข้า เอกสารก็ห้ามถ่ายภาพ”
“หากต้องการเข้าชมเมื่อไร สามารถประสานงานกับผู้ช่วยของฉันได้โดยตรง”
“ส่งรายชื่อผู้เข้าตรวจเยี่ยมล่วงหน้ามา เพื่อให้เซิ่งหมิงเทคโนโลยีเตรียมการต้อนรับได้ค่ะ”
เซิ่งหมิงเทคโนโลยี คือชื่อบริษัทในเครือของกลุ่มบริษัทเสิ่น ซึ่งรับผิดชอบโครงการด้านเทคโนโลยีทั้งหมดของเสิ่นเจาหลี่
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🌹 Love Love Story 🌹
◀️ บทก่อนหน้า
▶️ บทถัดไป
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🩶 Love Love 🩶
🥀 ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจาก "ผลประโยชน์"
🖤 แต่สุดท้าย... หัวใจกลับเลือกเส้นทางของตัวเอง
🌙 เมื่อคนสองคนต่างซ่อนบาดแผลและด้านมืดไว้ใต้รอยยิ้ม
ความใกล้ชิดค่อย ๆ เปลี่ยนความเฉยชาให้กลายเป็นความผูกพัน
จนไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อย
✨ จากการแต่งงานที่เป็นเพียงข้อตกลง
ค่อย ๆ กลายเป็นสายใยแห่งความรักที่ไม่มีใครอยากปล่อยมือ
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดถูกใจ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ผลงานแปลนี้จัดทำขึ้นเพื่อความบันเทิง ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือเผยแพร่ต่อทั้งหมดหรือบางส่วน โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้แปล
🌹 ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวแห่งความรัก ความอบอุ่น และความลับที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของตัวละครทุกคน 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
