รอยเท้าสุดท้ายของจิตรเสน
เสียงเรียกแห่งพงไพร
ตำนานที่เหลืออยู่ในความจำของผู้คน: เสียงสากไม้และจิตวิญญาณแห่งกวย
แม้ชื่อของ "จิตรเสน" จะถูกลบหายไปจากจารึกของราชสำนักขอม... แม้สระศังกรตฏากะจะกลายเป็นซากหินโบราณกลางป่าลึก... ทว่า เรื่องราวของกษัตริย์ผู้ยอมละทิ้งสงครามเพราะหัวใจบอบช้ำ กลับไม่เคยสูญหายไปจากความทรงจำของชาวบ้าน ณ ผืนดินอีสานใต้
ความรักที่ไม่สมหวังระหว่างจิตรเสนกับ ศรีจันทร์ (เนียงเดาะทม) ถูกเล่าขานสืบต่อกันผ่านเปลวไฟริมลานบ้าน ถูกซ่อนไว้ในนิทานพื้นบ้าน "ท้าวปาจิต-นางอรพิมพ์" และสลักลึกอยู่ในจังหวะการกระทบไม้ของ "เรือมอันเร" (การรำสาก) ของชาวกวยแห่งภูมิโปน
ทุกครั้งที่ไม้สากกระทบกันเป็น rhythm กังวานเหนือลานหิน... ชาวกวยรู้ดีว่า นั่นคือเสียงเต้นของหัวใจสองดวงที่ไม่อาจครองคู่ คือเสียงของการรอคอย ณ ด่านหน้าพนมดงรัก และคือความทรงจำของมหาราชผู้ทรงยอมพ่ายแพ้ในเกมอำนาจ เพื่อฝากหัวใจไว้กับผืนดินแห่งนี้ตลอดกาล
"อักขระบนแผ่นหินอาจถูกลบเลือนด้วยคมดาบทางการเมือง... แต่ตำนานในจิตวิญญาณของผู้คน จะกังวานอยู่ตราบเท่าที่สายลมยังพัดผ่านปราสาทภูมิโปน"
บทความโดย กวยเซราะโนง
- 1.
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
