สุดท้ายเหลืออะไร
ความจริงที่แสนเจ็บปวดที่สุดของนักท่องกาลเวลา... คือการที่เราทำได้เพียงยืนมองประวัติศาสตร์ หลั่งน้ำตาให้กับสิ่งที่เห็นเบื้องหน้าโดยไม่อาจยื่นมือลงไปช่วยใครได้เลยสักคน"
ได้ยินเสียงร้องร่ำไห้... แต่ไม่อาจยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ
เห็นสายโซ่ที่พันธนาการ... แต่ไม่อาจเอื้อมมือไปปลดปล่อย
เป็นได้เพียง 'ผู้เฝ้ามอง' ที่ตื่นขึ้นมาในกาลเวลาที่สายเกินไป
ทำได้เพียงยืนดูโศกนาฏกรรมของมหาราชและหญิงอันเป็นที่รัก...
ยืนมองแผ่นดินสลาย โดยที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงอันแสนเจ็บปวดนี้ได้แม้นเพรยงน้อยนิด...
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
