เล่าอดีต
ผมแต่งงานอายุ 25.จัดงานแบบเรียบง่าย ไม่มีอะไรเลย.อาศัยอยู่กับผู้มีพระคุณคนหนึ่งโดยช่วยจ่ายค่าน้ำ-ค่าไฟให้เขาไม่ต้องเสียค่าเช่าพออายุ 26 ออกจากบ้านผู้มีพระคุณไปหาเช่าห้องไม่มีตู้เย็น-ไม่มีทีวีมีแค่หม้อหุงข้าวกับเตารีด อายุ 28.เริ่มคิดจะมีบ้านด้วยการผ่อนบ้านของโครงการเคหะแห่งชาติเป็นลักษณะห้องแถวชั้นเดียวโล่งๆไม่มีประตู-หน้าต่างต้องมาต่อเติมเองอายุ 29 มีลูกคนแรกผ่อนบ้านกับการเคหะเดือนละไม่ถึงพันค่าน้ำ-ค่าไฟ-ค่ากิน-ค่านมลูกชักหน้าไม่ถึงหลังต้องรับซื้อรองเท้าเซฟตี้(รองเท้าหัวเหล็ก)
จากเพื่อนที่ทำงานเอามาขายเพื่อให้ได้เงินมาใช้จ่ายและซื้อนมให้ลูก(ตอนนั้นมีหนี้สหกรณ์ออมทรัพย์ที่ทำงานด้วย)ไปทำงานต้องซ้อนท้ายจักรยานเพื่อนไป อายุ 34.ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยหัวหน้าแผนก มีรถมอเตอร์ไซด์อายุ 36.มีลูกคนที่ 2 และที่ทำงานบังคับให้เรียนต่อเพราะเงินเดือนสูงกว่าตำแหน่ง อายุ 41.รับพระราชทานปริญญาบัตรมีบ้านทาวน์เฮ้าส์แต่ก็ขายบ้านที่ผ่อนกับการเคหะอายุ 44.มีรถยนต์คันแรกเป็นรถมือสอง
*อย่าเอาอายุมาเป็นตัวกำหนดของการเริ่มต้นชีวิตเลยครับ การดำเนินชีวิตของคนมันต่างกัน ยาก-ง่ายไม่เท่ากันวิธีการก็ไม่เหมือนกัน...มีความมานะอดทนคิดถึงครอบครัว
****ความสุขที่บ้านสำคัญกว่า****
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
