ตอนเป็นวัยรุ่น เรื่องราวในชีวิตยังมีน้อย จึงชอบฟังเรื่องของคนอื่น และด้วยความเป็นผู้หญิงด้วยกัน เพื่อนก็เล่า ระบายให้กันฟัง บางครั้งคุยโทรศัพท์กัน 2-3 ชม. ปลอบกันไปมา เล่าปัญหาให้กันฟัง โน้นนี่ คุยยาว 3-4 ชม.ก็เคยมาแล้ว
แต่พอเริ่มโตขึ้น รู้สึกปัญหาตัวเองใหญ่ขึ้น จนมองปัญหาคนอื่นเล็กไปหมด บางครั้งคุยกับเพื่อนสาว ปัญหาหัวใจ แนะสารพัดวิธีแล้ว เพื่อนก็ยังไม่สบายใจ พูดวนเป็นสิบรอบ จนชักเริ่มรุ้สึกรำคาญแล้ว ไม่อยากรับรู้ปัญหาชาวบ้านแล้ว
มีวันหนึ่ง เราคุยกับเพื่อนผู้ชาย เพื่อนผู้ชายจะเป็นผู้ฟังที่ดี เข้าใจความรู้สึก พูดจาเข้าข้างเราด้วย เห็นดีเห็นงามกับเราทุกอย่าง จนเราสบายใจ แล้วพอเราถามกลับ เขาเป็นยังไงบ้าง แรกๆก็คุยไม่มีอะไร พอถามไปถามมายิ่งลึก เห็นปัญหาเขาแล้ว รู้สึกว่าปัญหาใหญ่ๆของเราเล็กนิดเดียว เล็กจนรู้สึกว่าเราไม่น่าเอาปัญหาตัวเองไปเพิ่มความเครียดในชีวิตของเขาเลย เราฟังแล้วก็หาทางออกไม่เจอ
วันนั้นแหละที่เราพึ่งคิดได้ว่า ทุกคนมีปัญหาตัวเอง และคิดว่าปัญหาตัวเองใหญ่มาก จนอาจลืมไปว่า คนที่เราไประบายให้ฟัง เขาอาจจกำลังเจอปัญหาที่ใหญ่กว่าเราด้วยซ้ำ กำลังทุกข์มากกว่าเราด้วยซ้ำ ตั้งแต่นั้นมา เราเลิกเอาปัญหาตัวเองไปเล่าให้คนอื่นฟัง
แต่จะมีพี่ของเราเนี่ยแหละ ต่อให้เราไม่พูด และบางครั้งก็หยิ่งไม่ขอความช่วยเหลือด้วย แต่พี่ของเราจะยื่นมือมาช่วย เพราะรู้ว่า ถ้ารอเราเอ่ยปากเมื่อไหร่ แปลว่าจะตายห่าแล้ว ไม่รอดจริง ถ้าเห็นแววไม่ดีแล้ว พี่ของเราจะช่วยทันที ไม่รอเราเอ่ยปาก
เรียกว่าต่อให้เราไม่พูด พี่ของเราก็ดูออก ขึ้นอยู่กับว่า เขาจะแอคชั่นหรือปล่อยตามใจเรา
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
