เรื่องเล่าริมน้ำ: เมื่อความเจริญของเมืองหลวงสวนทางกับคลองแสนแสบ
ปกติผมก็เป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตในเมืองหลวง นั่งรถผ่านตึกสูงๆ ไปเรียน ไปกินข้าว แต่วันนี้พอได้ลองเดินย่ำไปบนทางเดินคอนกรีตเล็กๆ เลียบคลองแสนแสบ ผมกลับได้เห็นกรุงเทพฯ ในอีกมุมที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
ภาพที่อยู่ตรงหน้าผมคือบ้านไม้เก่าๆ บางหลังใช้สังกะสีตีแปะเป็นผนัง ตั้งเรียงรายอยู่ริมน้ำสีเข้มที่ดูแทบไม่ออกว่าเคยใสมาก่อน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไป ฉากหลังของบ้านเก่าเหล่านี้กลับเป็นคอนโดมิเนียมหรูหราและตึกระฟ้าใจกลางเมือง มันเป็นความขัดแย้งที่เห็นแล้วรู้สึกจุกแปลกๆ คอนโดราคาหลายล้านตั้งอยู่ห่างจากบ้านสังกะสีแค่ไม่กี่ก้าว
มันทำให้ผมฉุกคิดถึงเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน หรือ SDG 11 (Sustainable Cities and Communities - เมืองและถิ่นฐานมนุษย์อย่างยั่งยืน) ที่เรามักจะได้ยินบ่อยๆ ตามงานสัมมนาหรือนโยบายของรัฐ คำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวผมคือ "เมืองที่ยั่งยืน" ที่เขาพูดถึงกัน มันครอบคลุมถึงคุณลุงคุณป้าที่นั่งอยู่ริมคลองตรงนี้ด้วยหรือเปล่า?
ระหว่างที่เดิน ผมสังเกตเห็นวิถีชีวิตของคนที่นี่ พวกเขาไม่ได้ดูเศร้าหมองเหมือนในละครดราม่า หลายบ้านปลูกต้นไม้กระถางเล็กๆ ไว้หน้าประตู บางคนนั่งคุยกันตรงสะพานไม้ ผมได้มีโอกาสแวะซื้อน้ำและชวนคุณป้าร้านของชำริมคลองคุย
การมาเดินเล่น (ผสมทำรายงาน) ที่คลองแสนแสบในวันนี้ ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรมากกว่าที่คิด มันเปลี่ยนมุมมองของผมที่มีต่อคำว่า "การพัฒนาเมือง" ไปเลยครับ การสร้างเมืองที่ยั่งยืนตามหลัก SDG 11 ไม่ควรวัดกันที่จำนวนรถไฟฟ้า หรือตึกสูงที่เพิ่มขึ้นเพียงอย่างเดียว แต่มันควรวัดจากการที่เราสามารถยกระดับคุณภาพชีวิตของคนในชุมชนดั้งเดิม ให้พวกเขามีสุขอนามัยที่ดี มีสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย และสามารถเติบโตไปพร้อมกับเมืองได้โดยไม่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
หวังว่าสักวันหนึ่ง คลองแสนแสบจะไม่ใช่แค่เส้นทางสัญจรที่คนอยากรีบผ่านไปให้พ้นๆ แต่เป็นชุมชนริมน้ำที่คนกรุงเทพฯ สามารถเดินเล่น พักผ่อน และภาคภูมิใจได้อย่างแท้จริงครับ
#SPUCAเรียนไปเที่ยว
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
