บทที่ 63 คุณยังแคร์ผู้ชายแซ่เฉินคนนั้นอยู่ใช่ไหม
วันนั้น ขณะที่เผยอวิ๋นเหลี่ยนกำลังปีนต้นมะพร้าวเก็บลูกมะพร้าวให้เสิ่นเจาหลี่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“อวิ๋นเหลี่ยน โทรศัพท์คุณดังค่ะ” เสิ่นเจาหลี่ยืนอยู่ใต้ต้นมะพร้าว สวมเดรสลายดอกสีม่วง เงยหน้ามองเขา
เผยอวิ๋นเหลี่ยนก้มลงมาจากบนต้นไม้
“ช่วยรับให้ผมหน่อย”
“จางฉือโทรมาค่ะ”
“อืม... เจาเจา ถอยออกไปไกล ๆ ก่อน”
หลังจากกำชับแล้ว เผยอวิ๋นเหลี่ยนยังคงมองเธออยู่ จนแน่ใจว่าเสิ่นเจาหลี่วิ่งออกไปไกลพอแล้ว เขาจึงหยิบมีดขึ้นมาตัดลูกมะพร้าว
เสิ่นเจาหลี่มองเขาอยู่ ก่อนกดรับสาย
ทันทีที่สายเชื่อมต่อ จางฉือก็พูดรวดเดียวโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอเอ่ยอะไร
“คุณชายครับ พิกัดเกาะที่ผมส่งให้คุณนั้น ดันเป็นที่เดียวกับครั้งก่อนที่พวกเราจับเฉินซื่อหยวนกับอวี๋เหอไปทิ้งไว้ เมื่อครู่นี้ทั้งคู่เพิ่งถูกคนของคุณท่านผู้หญิงใหญ่ช่วยออกมาได้ครับ”
ในขณะเดียวกัน พวงมะพร้าวก็ถูกค่อย ๆ หย่อนลงมาตามเชือก ส่วนการสนทนาทางโทรศัพท์ก็จบลงพอดี
เผยอวิ๋นเหลี่ยนปีนลงมาจากต้นไม้แล้ว ส่งมะพร้าวให้คนงานนำไปผ่า ก่อนถอดถุงมือ ล้างมือให้สะอาด และยืนคุมงานด้วยตัวเอง
ส่วนเสิ่นเจาหลี่ยังคงจ้องเขาไม่วางตา
สายตานั้นทำให้เผยอวิ๋นเหลี่ยนต้องหันกลับมามองเธอ
เขาส่งยิ้มให้
“เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
ไม่นานเขาก็ถือลูกมะพร้าวที่เสียบหลอดเรียบร้อยเดินมาหา แล้วยื่นให้เธอ
แต่เสิ่นเจาหลี่ไม่ได้รับ
เธอถามขึ้นว่า
“คุณไม่อยากรู้หรือว่าจางฉือโทรมาพูดเรื่องอะไร”
“ไม่รีบ ดื่มน้ำมะพร้าวก่อน”
เขายื่นลูกมะพร้าวให้เธออีกครั้ง ราวกับกำลังอวดของล้ำค่า รอยยิ้มสะอาดบริสุทธิ์ราวกับดวงจันทร์ที่เพิ่งถูกสายฝนแห่งป่าฝนเขตร้อนชำระล้าง
เขายืนอยู่ใต้ต้นมะพร้าว ลมทะเลพัดเส้นผมสีดำปลิวไหว แสงแดดส่องผ่านใบมะพร้าวทอดเงาเป็นลวดลายบนใบหน้า
เสิ่นเจาหลี่อยากซักถามเขาเหลือเกิน
แต่เห็นว่าเขาหาได้มีความสุขเช่นนี้ไม่บ่อยนัก เธอจึงรับลูกมะพร้าวมา ดื่มไปหนึ่งอึก
น้ำมะพร้าวหวานเย็น มีกลิ่นหอมนมอ่อน ๆ
เธอดื่มอีกอึก พยายามกดคำถามที่ติดค้างอยู่ในลำคอลงไป
แต่เธอรู้ดีว่า ตัวเองไม่ใช่คนที่เก็บเรื่องไว้ในใจได้
ตามคาด เมื่อเห็นเธอดื่มแล้ว เขาก็โน้มหน้าเข้ามา
“ขอผมชิมหน่อย”
เสิ่นเจาหลี่ยื่นหลอดเข้าปากเขา
แต่ในใจกลับหนักอึ้ง ราวกับเสียงลูกมะพร้าวตกกระทบพื้น
ด้วยความอ่อนไหวของเผยอวิ๋นเหลี่ยน เขาสัมผัสได้ทันทีว่าเธอผิดปกติ
เขารับลูกมะพร้าวไป ถามอย่างเป็นห่วง
“เป็นอะไร ไม่ชอบน้ำมะพร้าวเหรอ”
เสิ่นเจาหลี่โยนโทรศัพท์ใส่มือเขา ก่อนหันหลังเดินหนีทันที
เผยอวิ๋นเหลี่ยนโยนทั้งโทรศัพท์และลูกมะพร้าวทิ้ง แล้วรีบวิ่งตาม
ด้วยช่วงขายาว เพียงสองก้าวก็ทันเธอแล้ว
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความลนลาน พยายามมองหาคำตอบจากสีหน้าเธอ
“เกิดอะไรขึ้น ผมทำอะไรผิด คุณบอกผมได้ ผมแก้ได้ ถ้าน้ำมะพร้าวไม่อร่อย ผมจะไปเก็บลูกใหม่ให้”
เสิ่นเจาหลี่ยกนิ้วจิ้มลงตรงตำแหน่งหัวใจด้านซ้ายของเขา
สายลมพัดเส้นผมของเขาปลิวไหว แต่ครั้งนี้เธอไม่มีอารมณ์จะชื่นชม
“ผู้ช่วยของคุณโทรมาบอกว่า เขาส่งพิกัดให้คุณป้าใหญ่ของคุณ แต่ดันส่งเป็นสถานที่ที่ครั้งก่อนคุณจับเฉินซื่อหยวนกับอวี๋เหอไปขังไว้!”
เธอเห็นชัดว่า รูม่านตาของเผยอวิ๋นเหลี่ยนสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที
จากดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเป็นห่วง กลับเปลี่ยนเป็นสายตาเย็นชาและน่าหวาดหวั่นในพริบตา
การเปลี่ยนสีหน้าเร็วเสียจนน่าตกใจ
“เพราะงั้น... คุณกำลังมาต่อว่าผมที่จับอดีตแฟนของคุณงั้นเหรอ”
เสิ่นเจาหลี่หันหน้าหนีอย่างหงุดหงิด ถอนหายใจแรง ๆ จนแทบพูดไม่ออก
“สิ่งที่ฉันจะถามคือ ทำไมวันนั้นตอนอวี๋ตงซักไซ้ฉัน ตอนที่ฉันโทรแจ้งตำรวจต่อหน้าคุณ คุณถึงไม่พูดเรื่องนี้กับฉันเลยสักคำ!”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ บังคับให้เธอหันมาสบตา
แววตาของเขาอันตรายราวกับคลื่นทะเลยามน้ำขึ้น
“นั่นไม่ใช่ประเด็น”
“เจาเจา...”
“คุณยังแคร์ผู้ชายแซ่เฉินคนนั้นอยู่ใช่ไหม”
เสิ่นเจาหลี่โมโหจนผลักเขาไปหนึ่งที แต่ร่างสูงกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
“ฉันแคร์เขาเหรอ? คุณไม่เห็นหรือไงว่าฉันมีท่าทีแบบไหนกับเขา? ฉันแค่อยากถามคุณว่า—”
เสิ่นเจาหลี่มองดวงตาคู่นั้นของเผยอวิ๋นเหลี่ยน ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีก
“อธิบายให้ฟังคุณก็ไม่ยอมฟัง! ไม่พูดแล้ว!”
เสิ่นเจาหลี่ก้มหน้าลง แต่เผยอวิ๋นเหลี่ยนกลับพุ่งเข้ามา อุ้มเธอขึ้นในทันที หนีบเธอไว้ใต้แขน มือเดียวรองสะโพก ก่อนจะพาเดินกลับเข้าไปในวิลล่า
เสิ่นเจาหลี่สวมกระโปรงอยู่ ไม่กล้าดิ้นเตะขา ได้แต่ปล่อยให้เขาหิ้วกลับไป
ภายในห้อง เผยอวิ๋นเหลี่ยนโยนเสิ่นเจาหลี่ลงบนเตียง ก่อนโน้มตัวคร่อมลงมา
“เจาเจา ถ้าไม่สบายใจ งั้นเราก็ทำจนเหนื่อย พอตื่นขึ้นมาหลังจากหลับ ทุกความบาดหมางก็จะหายไป”
เขาล้วงมือไปใต้หมอน หยิบลูกอมเม็ดหนึ่งออกมา ยัดเข้าปากเธอ
เมื่อลูกอมสัมผัสกับน้ำลาย ก็ละลายอย่างรวดเร็ว กลายเป็นมาร์ชเมลโลว์นุ่มละมุน
เสิ่นเจาหลี่มองเผยอวิ๋นเหลี่ยนที่ออกแรงอย่างเต็มที่ ดวงตาของเขาแดงก่ำ ยามอารมณ์รักพุ่งถึงขีดสุด เขาเอาแต่เรียกชื่อของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสิ่นเจาหลี่หลับตาลง ขาที่พาดอยู่บนไหล่ของเขาเกร็งจนปลายเท้างอเข้าหากัน แต่ก็ถูกมือใหญ่ของเขากุมเอาไว้ในทันที
ทั้งสองไม่มีใครพูดอะไร
เสิ่นเจาหลี่รู้ดีว่า เผยอวิ๋นเหลี่ยนคือคนบ้าอย่างแท้จริง
แต่เธอกลับเต็มใจจมดิ่งลงไปพร้อมกับคนบ้าคนนี้ ทั้งที่รู้ว่าเขาผิดอย่างมหันต์ ก็ยังยินยอมเดินเคียงข้างเขา
เสิ่นเจาหลี่คิดว่า...
เธอคงบ้าไปแล้ว ครั้งนี้เป็นการบ้าที่มีสติครบถ้วน
หลังทุกอย่างจบลง เผยอวิ๋นเหลี่ยนก็ยัดมาร์ชเมลโลว์อีกเม็ดเข้าปากเธอ ด้านในเป็นไส้รสส้ม จากนั้นอุ้มเธอลงไปในอ่างอาบน้ำ จุดบุหรี่หนึ่งมวน แล้วคีบใส่ปากเธอ
รสส้มในปากยิ่งเข้มข้นขึ้น
เสิ่นเจาหลี่หรี่ตาลง ก่อนพ่นคำออกมาเพียงคำเดียว
“เหนื่อย”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนกอดเธอไว้ ให้เธอเอนพิงอกของเขา จากนั้นยกมือของเธอขึ้น แล้วสูบบุหรี่หนึ่งครั้ง
ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่ระหว่างทั้งสอง
ดูเหมือนเผยอวิ๋นเหลี่ยนจะพอใจมาก ที่เสิ่นเจาหลี่ไม่ได้พูดถึงชื่อแฟนเก่าอีก เขาวางแขนพาดขอบอ่างอย่างสบายอารมณ์ แล้วเงยหน้าพิงขอบอ่างเบา ๆ
“ตอนนั้นฉันแค่อยากระบายความโกรธแทนเธอ วิธีทำงานของฉันก็เป็นแบบนี้มาตลอด ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไร ฉันจะปรึกษาเธอก่อน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ
“เพื่อเป็นการชดเชย เธออยากได้อะไรไหม? ฉันให้เธอได้ทุกอย่าง”
เสิ่นเจาหลี่รู้สึกว่าอ่างอาบน้ำเย็นเกินไป จึงวางคางลงบนท่อนแขนของเขา แล้วเอียงหน้ามอง
“ฉันอยากได้ชีวิตของคุณ ให้ไหม?”
ดวงตาของเธอใสกระจ่าง ไร้สิ่งเจือปน
เผยอวิ๋นเหลี่ยนขยับข้อมือเล็กน้อย
“ตอนนี้เธอก็หยิบมีดมากรีดข้อมือฉันได้เลย”
เขานั่งตัวตรงขึ้น กอดร่างอ่อนนุ่มของเธอไว้ เสียงของเขาค่อย ๆ ชักจูงอย่างนุ่มนวล
“เธอต้องกรีดให้ลึกหน่อย ดีที่สุดคือกรีดให้โดนเส้นเลือดแดง จากนั้นรีบยัดมีดใส่มือฉัน แล้วโยนมันลงไปในน้ำ พอแน่ใจว่าฉันตายสนิทแล้ว เธอก็ค่อยโทรแจ้งตำรวจ บอกว่าฉันฆ่าตัวตาย”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนมองเธอ
ความบ้าคลั่งในดวงตาปั่นป่วนราวกระแสน้ำวน
เขาวิเคราะห์ความเป็นไปได้ทุกอย่างอย่างมีแบบแผน ยิ้มพลางวางแผนการตายของตัวเองอย่างเยือกเย็น ทั้งสงบนิ่ง...และบ้าคลั่งถึงขีดสุด
ชั่วขณะนั้น เสิ่นเจาหลี่รู้สึกราวกับตัวเองกำลังแช่อยู่ในแอ่งเลือด
เธอสั่นสะท้าน รีบยกคางออกจากท่อนแขนของเขา
“ไม่สนุกเลย”
เผยอวิ๋นเหลี่ยนมองเธอด้วยสายตาที่ทั้งอ่อนโยนและรุนแรง
“งั้นเธออยากเล่นแบบไหน? เธอจะเล่นจนฉันตายก็ได้ ฉันจะไม่ขัดขืนแม้แต่นิดเดียว”
เสิ่นเจาหลี่ไม่ได้อยากเล่นจนเขาตาย
เธอกะพริบตา พยายามปัดเป่าบรรยากาศตึงเครียด
“ไม่เอา น่าเบื่อ ฉันจะออกไป ฉันหิวแล้ว อยากกินข้าว”
“ได้ ฉันจะทำหม้อไฟไก่มะพร้าวให้เธอกิน”
บนโต๊ะอาหาร
เผยอวิ๋นเหลี่ยนฮัมเพลงเบา ๆ พลางทยอยยกวัตถุดิบที่เตรียมไว้เรียงลงบนโต๊ะทีละอย่าง
เสิ่นเจาหลี่มองเขาผ่านไอน้ำที่เดือดพล่านในหม้อไฟ
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างหาได้ยาก
เขาเริ่มสวมเสื้อผ้าสีสันสดใส บนใบหน้ามีรอยยิ้ม ดูมีชีวิตเหมือนคนปกติขึ้นมาก
“ต่อไปทุกปี เรามาอยู่ที่นี่สักสองสามสัปดาห์ได้ไหม?”
“แน่นอน”
เขาตอบโดยไม่ต้องคิดแม้แต่น้อย
“ตราบใดที่คุณผู้หญิงเสิ่นมีเวลา ผมก็มีเวลา”
เสิ่นเจาหลี่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหัวเราะเยาะตัวเอง
“เวลาที่การทดลองล้มเหลว... ฉันก็มักจะมีเวลาเสมอ”
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🌹 Love Love Story 🌹
◀️ บทก่อนหน้า
▶️ บทถัดไป
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🩶 Love Love 🩶
🥀 ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจาก "ผลประโยชน์"
🖤 แต่หัวใจ... ไม่เคยยอมเดินตามเงื่อนไขใด
🌙 เมื่อคนสองคนต่างซ่อนด้านมืดของตัวเองไว้ภายใต้รอยยิ้ม
กลับค่อย ๆ ตกหลุมรักกันทีละน้อย จนไม่อาจหันหลังกลับได้
✨ จากการแต่งงานที่เป็นเพียงข้อตกลง...
ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่ยากจะตัดขาด
🖤━━━━━━━━━━━━━━━━━━🖤
🖤🥀 แปลไทยโดย Love Love 🥀🖤
💌 หากชื่นชอบผลงาน ฝากกดติดตาม ❤️ กดถูกใจ 👍 แสดงความคิดเห็น 💬 และแชร์ 📤 เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีม Love Love ด้วยนะคะ
📌 ผลงานแปลนี้จัดทำขึ้นเพื่อความบันเทิง ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือนำไปเผยแพร่ต่อ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้แปล
🌹 ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรื่องราวของความรัก ความอบอุ่น และด้านมืดที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของตัวละครทุกคน 🖤
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
