พ่อมักจะรักลูกคนโต หรือลูกคนแรก มีความเห่อลูกคนแรก
แม่มักจะรักลูกคนสุดท้อง หรือคนเล็ก เพราะมีเวลาดูแลนานที่สุด เพราะไม่มีคนถัดไปต้องดูแลแล้ว
ลูกคนกลางจึงเหมือนหมาหัวเน่า ที่พ่อไม่เห่อแล้ว แม่ก็สนใจน้อยกว่าคนเล็ก
แต่ความจริง ลูกคนกลางมักจะเก่งที่สุด เพราะพ่อไม่โอ๋ แม่ไม่ตามใจ จึงแกร่งด้วยตนเอง แถมต้องคอยเป็นคนกลางระหว่างพี่กับน้อง ปรับตัวเก่ง ประสานงานก็เก่ง เป็นน้องก็ได้ เป็นพี่ก็ได้ ดูแลน้องได้ เชื่อฟังพี่ก็ได้ แก้ตัวแทนพี่แทนน้องได้ อะไรที่พี่ไม่ทำ โยนให้คนกลาง อะไรน้องไม่เอา คนกลางก็รับแทน แต่อะไรที่น้องอยากได้ คนกลางเสียสละ
เวลาที่เห็นพี่ทำอะไรไม่ดี คนกลางจะเข้าไปแก้ไข ไปช่วย และเห็นบทเรียนว่าเป็นยังไง มักจะคิดได้ ไม่ทำพลาดแบบคนโต และไม่ต้องเสียสละแบบคนโต ที่ต้องให้น้องทุกอย่าง บางครั้งคนกลางก็ขี้อิจฉา ที่คนโตมักได้ก่อน และห้ามแย่งของคนเล็กด้วย
คนโตมักจะทำอะไรผิดพลาดบ่อย และกดดัน เพราะโดนพ่อคาดหวังเยอะ คนเล็กมักไม่เอาไหน เพราะมีแม่ปกป้องตลอดเวลา คนกลางเนี่ยแหละ ที่มักจะประสบความสำเร็จที่สุด เพราะไม่เจอแรงกดดัน ไม่ได้รับโอ๋เอาใจ จึงเติบโตได้อย่างเต็มที่ และเป็นอิสระที่สุด
การไม่ถูกคาดหวัง ไม่ถูกใส่ใจ นั่นแหละอิสรภาพ ที่จะทำอะไรก็ได้ ไปไหนก็ได้ เรียนอะไรตามใจ เที่ยวได้ตามใจ เสรีภาพจะตาย มันไม่ใช่ข้อเสียนะ มันคือข้อดีที่ลูกคนกลางได้รับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
