ข้อถกเถียงภาษาศาสตร์ “阿媽/阿嬤/阿嫲” เขียนและอ่านอย่างไรกันแน่
คนไทยเชื้อสายจีนจำนวนมากคงคุ้นเคยกับคำว่า “อาม่า” ที่ใช้เรียก “คุณย่า/ยาย” ซึ่งเป็นคำร่วมจีนฮกเกี้ยน-แต้จิ๋วที่ชาวจีนโพ้นทะเลนำติดตัวมาด้วยหลายชั่วอายุคน ช่วงกลางปี 2026 ที่ผ่านมา หลังจากภาพยนตร์เรื่อง “จดหมายรักถึงอาม่า《給阿嬤的情書》” เข้าฉาย คำคำเดียวกันนี้ก็กลายเป็นประเด็นถกเถียงทางภาษาศาสตร์ที่ร้อนแรงที่สุดเรื่องหนึ่งในจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวัน
เมื่อภาพยนตร์เล็ก ๆ เรื่องหนึ่งทำให้คนทั้งประเทศต้องกลับมาตั้งคำถามว่า ตัวอักษรจีนที่เขียนแทนคำว่า “คุณย่า/ยาย” นี้ไม่ว่าจะเขียนเป็น “阿媽”, “阿嬤” หรือ “阿嫲” แท้จริงแล้วควรออกเสียงว่าอย่างไร ระหว่าง “mó (หมอ)” “mo (โหมะ)” “mǎ (หม่า)” หรือ “mà (ม่า)”
บทความนี้จะพาไปสำรวจที่มาของข้อถกเถียงดังกล่าว ตั้งแต่จุดกำเนิดจากภาพยนตร์ที่เป็นกระแส ไปจนถึงรากศัพท์ทางประวัติศาสตร์ มุมมองของนักภาษาศาสตร์ และปรากฏการณ์นี้สะท้อนให้เห็นเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่าง “หลักพรรณนานิยม (Descriptivism)” กับ “หลักศัพทมูลวิทยา (Etymologist)” ในสังคมจีนอย่างไรบ้าง
🔸หนังเล็กที่จุดกระแสใหญ่🔸
ต้นตอของข้อถกเถียงนี้คือภาพยนตร์เรื่อง “จดหมายรักถึงอาม่า《給阿嬤的情書》” เป็นภาพยนตร์พูดภาษาแต้จิ๋วเกือบทั้งเรื่อง ทุนสร้างเพียงราวสิบล้านหยวน ไม่มีดารานำที่มีชื่อเสียง นักแสดงเกือบทั้งหมดเป็นคนธรรมดาที่ไม่เคยแสดงมาก่อน กำกับโดยหลานหงชุน (藍鴻春) นำแสดงโดยหลี่ซือถง (李思潼) หวังเยี่ยนถง (王彥桐) อู๋เส่าชิง (吳少卿) เจิ้งรุ่นฉี (鄭潤奇) หวังเสี่ยวฮุ่ย (王曉慧) และอาม่าแต๋ว (อุษา เสมคำ)
เนื้อหาของเรื่องผูกโยงกับวัฒนธรรม “เฉียวพี (僑批)” หรือ “โพยก๊วน (批館)” ซึ่งเป็นระบบจดหมาย-ธนาณัติที่ชาวจีนโพ้นทะเลที่ทำมาหากินในเอเชียอาคเนย์ใช้ส่งเงินและข่าวคราวกลับบ้านในยุคที่ยังไม่มีการสื่อสารที่ทันสมัย ตัวหนังจึงเป็นเรื่องราวความผูกพันข้ามน้ำข้ามทะเลระหว่างลูกหลานกับครอบครัวที่บ้านเกิด ทั้งนี้ ชื่อภาษาอังกฤษของหนังเลือกใช้คำว่า “Dear You” แทนการแปลตรงตัว เพื่อคงรูปแบบการขึ้นต้นจดหมายแบบสากล และขยายความรักเฉพาะบุคคลในเรื่องให้เป็นความรักที่เป็นสากลมากขึ้น
ด้วยกระแสปากต่อปาก ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ทะลุ 600 ล้านหยวนภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์ และได้คะแนนสูงถึง 9.1/10 จากผู้ให้คะแนนหลักแสนคนบนแพลตฟอร์มโต้วป้าน (豆瓣) กลายเป็นหนึ่งในภาพยนตร์จีนที่ได้รับเสียงวิจารณ์ดีที่สุดในรอบทศวรรษ และเป็นปรากฏการณ์เซอร์ไพรส์แห่งวงการภาพยนตร์จีนปี 2026
อย่างไรก็ตาม ความนิยมอย่างถล่มทลายของภาพยนตร์กลับนำไปสู่ประเด็นถกเถียงทางภาษาศาสตร์ที่ไม่คาดคิด เมื่อตัวอักษร “嬷” ในชื่อเรื่องกลายเป็นปัญหาในการพิมพ์ การอ่าน และการสื่อสารของสาธารณชน เนื่องจากเกิดความสับสนว่า คำเรียกคุณย่าในภาษาถิ่นทางใต้ (ฮกเกี้ยน-แต้จิ๋ว) ควรจะเขียนด้วยอักษรตัวใดระหว่าง “阿媽”, “阿嬤” หรือ “阿嫲” และควรออกเสียงอย่างไรระหว่าง “mó (หมอ)”, “mo (โหมะ)”, “mǎ (หม่า)” หรือ “mà (ม่า)”
ปรากฏการณ์นี้ได้สะท้อนให้เห็นถึงรอยต่อระหว่าง “ภาษาจีนมาตรฐาน (普通話)” ที่ถูกกำหนดโดยสถาบันรัฐ กับ “ภาษาถิ่น (方言)” ที่ถูกใช้งานโดยผู้คนในถิ่นนั้น ๆ ในสังคมจีน
🔸เอกสารและสื่อที่เกี่ยวข้อง🔸
เมื่อตรวจสอบพจนานุกรมภาษาจีนกลางมาตรฐานอย่าง อักษรานุกรมซินหัว《新華字典》จะพบว่า อักษร “嬷” มีการบันทึกเสียงอ่านมาตรฐานเพียงเสียงเดียวคือ /mó/ หรืออ่านเสียงเบา /mo/ หมายถึงแม่ (嬷嬷 /mó·mo/); อักษรานุกรมคังซีฮ่องเต้《康熙字典》ระบุว่า เกิดจากเสียง “忙 (/m/)” กับ “果 /uǒ/” ออกเสียงเป็น “么 /mǒ/” โดยทั่วไปหมายถึงแม่ หรือ “嬷嬷 /mó·mo/”
พจนานุกรมภาษาจีนปัจจุบันฉบับที่ 7《現代漢語詞典·第7版》ระบุว่า “嬷” เป็นภาษาถิ่น หมายถึงแม่ (嬷嬷) และแม่นม (奶媽); มหาพจนานุกรมภาษาจีนทั่วโลก《全球華語大詞典》ระบุว่า “嬷” อ่านว่า /mó/ ไต้หวันอ่าน /mā/ หมายถึงแม่นม, ใช้เรียกสตรีสูงอายุ
ในซีรีส์จีนอย่าง องค์หญิงกำมะลอ《還珠格格》มีตัวละครหนึ่งชื่อ “แม่นมหรง” อักษรจีนที่ใช้คือ “容嬷嬷 /Rónɡ mó·mo/”; ในวรรณกรรมเรื่อง ความฝันในหอแดง《紅樓夢》ปรากฎตัวละครหนึ่งชื่อ “แม่นมหลี่” อักษรจีนที่ใช้คือ “李嬷嬷 /Lǐ mó·mo/”; ในวรรณกรรมเรื่อง สระด้ายทอง《金線池》ปรากฎตัวละครหนึ่งชื่อ “สตรีสูงวัยแซ่จาง” อักษรจีนที่ใช้คือ “張嬷嬷 /Zhāng mó·mo/ เป็นต้น
ข้อสังเกตสำคัญคือ ไม่มีความหมายใดเลยที่แปลว่า “คุณย่า/ยาย” ในพจนานุกรม, เอกสาร และสื่อ แต่ในภาพยนตร์และในชีวิตจริงของผู้คนแถบแต้จิ๋ว-ฮกเกี้ยน คำว่า “อาม่า” กลับหมายถึง “คุณย่า/ยาย” อย่างชัดเจน และภาษากลุ่มนี้ไม่ได้ออกเสียงว่า /mó/ แต่ออกเสียงว่า /mà/ ซึ่งเป็นเสียงที่ไม่ปรากฏในพจนานุกรมภาษาจีนกลางเลย
🔸การวิเคราะห์เชิงอักขรวิธีและวิวัฒนาการรูปอักษร🔸
กรณีที่ 1 หากลองหาคำว่า “阿” ซึ่งเป็นคำอุปสรรค (Prefixes) จะปรากฎคำว่า “媽” ต่อท้าย เช่น
🔸พจนานุกรมภาษาฮกเกี้ยนไต้หวันเชิงปฏิบัติ《實用台語詞典》(2012) ของหลูกว่างเฉิง (盧廣誠) ระบุว่า “阿媽 (อาม่า)” หมายถึง ย่าหรือยาย;
🔸พจนานุกรมภาษาฮกเกี้ยนไต้หวันที่ใช้ทั่วไปของกระทรวงศึกษาธิการ《教育部臺灣台語常用詞辭典》 (2011) ระบุว่า ใช้เรียกย่าหรือยาย และใช้เรียกสตรีสูงอายุ;
🔸อักษรานุกรมภาษาฮกเกี้ยน《閩南語字典》(2021) ของเฉินซื่อหมิง (陳世明) ระบุว่า ใช้เรียกย่าหรือยาย และใช้เรียกสตรีสูงอายุ;
🔸มหาพจนานุกรมภาษาถิ่นฮกเกี้ยน《閩南方言大詞典》(2025) ของโจวฉางจี๋ (周長楫) ระบุว่า ใช้เรียกย่าหรือยายทั้งต่อหน้าและลับหลัง;
🔸พจนานุกรมภาษาฮกเกี้ยนสิงคโปร์《新加坡閩南語詞典》(2002) ของโจวฉางจี๋ (周長楫) ระบุว่า ย่าหรือยาย;
🔸พจนานุกรมภาษาจีนกลาง-ฮกเกี้ยนที่ใช้ทั่วไป《普通話閩南方言常用詞典》(2007) ของหลินเป่าชิง (林寶卿) ระบุว่า ย่าหรือยาย บ้างก็มีการเขียนเป็น “阿嬷”;
🔸มหาพจนานุกรมภาษาจีนทั่วโลก《全球華語大詞典》(2016) ของหลีอฺวี่หมิง (李宇明) ระบุว่า อ่านตามเสียงภาษาจีนกลาง /āmā/ (อามา) เป็นภาษาพูดหมายถึง แม่, ย่าหรือยาย;
🔸อักษรานุกรมเสียงภาษาแต้จิ๋ว《潮州音字典》ระบุว่า กรณีอ่านเป็น /a¹maa¹/ (อามา) หรือ /a¹maa⁵/ (อาม้า) ใช้เรียกแม่หรือสตรีสูงวัย กรณีอ่านเป็น /a¹maa²/ (อาม่า) ใช้เรียกย่าหรือยาย;
🔸พจนานุกรมภาษาฮกเกี้ยนปีนัง《Penang Hokkien Dictionary》(2003) ของทิโมธี เต่ (Timothy Tye) ระบุว่า “阿媽” อ่านเป็น /ah³mak³/ (อ่าหมะ) หมายถึงแม่ ซึ่งเป็นคำยืมภาษามลายู “เออมะก์ (emak)” หรือ “มะก์ (mak)”;
🔸พจนานุกรมภาษากวางตุ้ง《Jyut Dictionary》ระบุว่า อ่านเป็น /aa³maa⁵/ (อาหมา) หมายถึงแม่ อ่านเป็น /aa³maa¹/ (อาม้า) หมายถึงย่าหรือยาย
กรณีที่ 2 หากลองหาคำว่า “阿” ซึ่งเป็นคำอุปสรรค (Prefixes) จะปรากฎคำว่า “嬷” ต่อท้าย เช่น
🔸มหาพจนานุกรมภาษาจีนทั่วโลก《全球華語大詞典》(2016) ของหลีอฺวี่หมิง (李宇明) ระบุว่า อ่านตามเสียงภาษาจีนกลาง /āmó/ (อาหมอ) ไต้หวันอ่านเป็น /āmā/ (อามา) เป็นภาษาพูดหมายถึง ใช้เรียกย่าหรือยาย หรือสตรีสูงวัย
กรณีที่ 3 หากลองหาคำว่า “阿” ซึ่งเป็นคำอุปสรรค (Prefixes) จะปรากฎคำว่า “嫲” ต่อท้าย เช่น
🔸พจนานุกรมภาษากวางตุ้ง《Jyut Dictionary》ระบุว่า อ่านเป็น /aa³maa⁴/ (อาหม่า) หมายถึงย่าหรือยาย;
🔸พจนานุกรมภาษาฮกเกี้ยนปีนัง《Penang Hokkien Dictionary》(2003) ของทิโมธี เต่ (Timothy Tye) ระบุว่า “阿嫲” อ่านเป็น /ah³ma⁴/ (อ่าม่า) หมายถึงย่าหรือยาย
ในมุมมองนิรุกติศาสตร์ (Etymology) อักษร “媽” คืออักษรดั้งเดิมที่ถูกต้องที่สุดสำหรับใช้เรียก “ย่า/ยาย” หรือ “สตรีสูงวัย” โดยมีหลักฐานเชิงประจักษ์ยืนยันคือ ป้ายวิญญาณบรพพบุรุษของชาวฮกเกี้ยน ซึ่งเรียกว่า “กงมาคัม /kong-má-kham/” อักษรจีนที่ใช้คือ “公媽龕” โดยคำว่า “กงม่า (公媽)” คือคำเรียกปู่ย่าตายาย ซึ่งทั้งภาษาฮกเกี้ยน-แต้จิ๋วใช้คำเดียวกัน ไม่มีการใช้อักษร “公嬷”
ในอักษรานุกรมภาษาเตี่ยซัว《潮汕字典》(1935) ของเฉินหลิงเชียน (陳凌千), ภาษาถิ่นแต้จิ๋ว《潮州方言》(1959) ของหลีหย่งหมิง (李永明), อักษรานุกรมเสียงภาษาแต้จิ๋ว《潮州音字典》(1983)ของอู๋หวาจ้ง (吳華重) ระบุว่า อักษร “嬷” ออกเสียงเหมือน “媽” โดยทั่วไปหมายถึงแม่ แต่กรณีอักษร “媽” คนจีนภาคเหนือใช้เรียกแม่ แต่คนแต้จิ๋วใช้เรียกแม่ของพ่อ (ย่า) หรือก็คือ “อาม่า (阿媽)” แต่เพื่อกันความสบสันจึงมิได้เขียน “媽” อีกต่อไป ใช้อักษร “嬷” ในขณะที่อักษร “嫲” จะพบได้ในกลุ่มภาษากวางตุ้ง
🔸“หลักพรรณนานิยม” กับ “หลักศัพทมูลวิทยา”🔸
เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคมที่ผ่านมา ในงานเสวนาว่าด้วยทิศทางวงการภาพยนตร์กวางตุ้งยุคใหม่ ดร.หลินหลุนหลุน (林倫倫) นักภาษาศาสตร์และสัทศาสตร์ร่วมสมัยชื่อดัง อาจารย์มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีครูกวางตุ้ง 廣東技術師范大學) และประธานบริหารสมาคมวิจัยแต้จิ๋วศึกษานานาชาติ (國際潮學研究會) ได้ออกมารณรงค์ต่อสาธารณะว่า เมื่อพูดถึงภาพยนตร์เรื่องนี้ อักษร “阿嬷” ขออย่าออกเสียงว่า “อาหมอ /āmó/” แต่ขอให้ออกเสียงว่า “อาม่า /āmà/”
ดร.หลินหลุนหลุนยังอธิบายเพิ่มเติมว่า แม้ว่า /mà/ (ม่า) จะเป็นเสียงที่ยังไม่ถูกบันทึกในพจนานุกรมทางการ แต่เป็นเสียงที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในพื้นที่ของกวางตุ้งและฮกเกี้ยน ซึ่งเป็นไปตาม “หลักพรรณนานิยม (約定俗成)” หรือภาษาอังกฤษ “Descriptivism”
เมื่อคำหรือตัวอักษรในภาษาถิ่นได้รับการใช้และแพร่กระจายไปอย่างกว้างขวางจนเข้าสู่พื้นที่ภาคเหนือของจีนแล้ว พจนานุกรมและปทานุกรมฉบับต่อ ๆ ไปก็ควรจะบรรจุคำเหล่านั้นเข้าไปด้วย กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ พจนานุกรมไม่ใช่สิ่งที่กำหนดการใช้ภาษาแต่เพียงฝ่ายเดียว หากแต่สะท้อนการใช้จริงของผู้คนซึ่งเปลี่ยนแปลงและขยายตัวอยู่เสมอ
พิธีกรชื่อดังอย่าง เฉินหลู่อวี้ (陳魯豫) กล่าวในกิจกรรมชมภาพยนตร์ว่า เธอเลือกอ่าน “อาม่า” หลังจากสอบถามความเห็นจากทีมผู้สร้างโดยตรง และให้เหตุผลว่าบางครั้งวิธีพูดที่ผู้คนใช้กันจนเป็นความเคยชินในชีวิตประจำวันนั้น คือภาพสะท้อนของ “ความเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติของภาษา” ที่มีอารมณ์ความรู้สึกและชีวิตจริงซ่อนอยู่เบื้องหลัง
อย่างไรก็ตาม ประเด็นนี้ยังไม่ได้ข้อสรุปเป็นเอกฉันท์ในสังคมจีน สื่อกระแสหลักและสื่อของรัฐบางส่วนยังคงยึดการออกเสียงตามพจนานุกรมมาตรฐานคือ /mó/ (หมอ) ขณะที่ทีมงานภาพยนตร์และนักภาษาศาสตร์ท้องถิ่นสนับสนุนเสียง /mà/ (ม่า) ทำให้เกิดการถกเถียงคู่ขนานกันไปทั้งสองฝ่ายบนโลกออนไลน์
ในทางตรงกันข้าม เฉินซื่อหมิง (陳世明) นักวิชาการอิสระชาวไต้หวันผู้เขียนหนังสือ อักษรจีนวิทยาภาษาฮกเกี้ยนไต้หวัน《臺語漢字學》(2026) ออกมาโต้แย้งและวิพากษ์วิจารณ์แนวคิดพรรณนานิยมของดร.หลินหลุนหลุนอย่างหนักใน YouTube โดยชี้ให้เห็นว่าการนำอักษร “嬷” มาอ่านออกเสียง “/mà/ (ม่า)” นั้นขาดความเข้าใจใน “หลักศัพทมูลวิทยา (考本字)” หรือภาษาอังกฤษ “Etymologist”
หากอ้างอิงจาก อักษรานุกรมคังซีฮ่องเต้《康熙字典》ระบุว่า อักษร “嬷” เกิดจากเสียง “忙 (/m/)” กับ “果 /uǒ/” ออกเสียงเป็น “麼 /mǒ/” ซึ่งไม่ได้ออกเสียงสระ /-a/ หากฝืนอ่านก็ถือว่าขัดกับหลักภาษาศาสตร์เชิงประวัติ (Historical Linguistics) โดยสิ้นเชิง
อักษร “媽” เกิดจากเสียง “莫 /m/” กับ “補 /ǔ/” ออกเสียงเป็น “姥 /mǔ/” หากอ่านเป็น /mā/ (มา) เสียงสามัญ (平聲) จะหมายถึงแม่ ถ้าหากอ่านเป็น /mà/ (ม่า) เสียงโท (上聲) จะหมายถึงย่าหรือยาย ซึ่งเป็นไปตามหลักจำแนกความหมายด้วยเสียง (以音別義) กล่าวคือ ระบบอักษรจีนประกอบด้วยอักษรหลายเสียง (多音字) และอักษรหลากความหมาย (多義字) หากเทียบกับภาษาจีนกลาง อย่างเช่นคำว่า “為” อ่านเป็น /wéi/ (เหวย์) เป็นคำกริยา หมายถึงเป็น, กลายเป็น. /wèi/ (เว่ย์) เป็นคำบุพบท หมายถึงเพื่อ, เพื่อที่จะ….
ภาษากลุ่มฮกเกี้ยน-แต้จิ๋วล้วนรักษาระบบเสียงภาษาจีนโบราณไว้อย่างสมบูรณ์ ทั้งยังมีระบบ “เสียงอ่านภาษาเขียน (讀書音 / 文讀音)” และระบบ “เสียงอ่านภาษาพูด (白話音 / 白讀音 / 語音)” ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของภาษาจีนโบราณ การที่ดร.หลินหลุนหลุนอ้างหลักพรรณนานิยมนั้นถือว่าขาดความเข้าใจในหลักศัพทมูลวิทยา (考本字) และความต่างระบบภาษาพูด-ภาษาเขียน (文白異讀) ของระบบอักษรและภาษาถิ่น การที่ดันทุรังให้อ่านอักษร “嬷” เป็น /mà/ (ม่า) ถือเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ซึ่งผลลัพธ์กลับเป็นตัวทำลายตรรกะทางศัพทมูลวิทยาของอักษร “媽” โดยสิ้นเชิง
🔸สรุป🔸
ข้อถกเถียงเรื่อง “阿媽 / 阿嬷 / 阿嫲” ไม่ได้เป็นเพียงปัญหาทางไวยากรณ์ การสะกดคำ หรือการหาข้อยุติผิด-ถูกจากพจนานุกรม หากแต่เป็นภาพสะท้อนของรอยต่อระหว่าง “ภาษาจีนมาตรฐาน (普通話)” ที่ถูกกำหนดโดยสถาบันรัฐ กับ “ภาษาถิ่น (方言)” และความสัมพันธ์ระหว่าง “หลักพรรณนานิยม (Descriptivism)” กับ “หลักศัพทมูลวิทยา (Etymologist)” ที่ล้วนต้องทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
ดังนั้น เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสน คำว่า “阿媽” ควรออกเสียงว่า /āmà/ (อาม่า) หมายถึงย่า/ยาย หากออกเสียงเป็น /āmā/ (อามา) หมายถึงแม่; “阿嬷” ควรออกเสียงว่า /āmó/ (อาหมอ) เพื่อให้ไปตามหลักจำแนกความหมายด้วยเสียง (以音別義) ซึ่งมิใช่ดันทุรังยัดเยียดหรือใช้งานอย่างผิด ๆ อย่างไรก็ตาม ปรากฏการณ์นี้ยังตอกย้ำให้เห็นว่า เมื่อนำอักษรจีนมาใช้บันทึกภาษาถิ่น มักจะเกิดความตึงเครียดในการหาจุดสมดุลระหว่าง “หลักพรรณนานิยม (Descriptivism)” กับ “หลักศัพทมูลวิทยา (Etymologist)” อยู่เสมอ
🗂เอกสารอ้างอิง🗂
[1] Aaron Tan. Jyut Dictionary[EB/OL]. [2026-08-07]. https://jyutdictionary.com/.
[2] Timothy Tye. Penang Hokkien Dictionary[EB/OL]. (2003)[2026-08-07]. https://www.penang-traveltips.com/dictionary/index.htm.
[3] (清) 曹雪芹. 红楼梦[M]. 北京: 新世界出版社, 2011.
[4] 潮之金龙. 潮州音字典[EB/OL]. (2013)[2026-08-07]. http://www.czyzd.com/.
[5] 陈凌千. 潮汕字典[M]. 汕头: 育新书社, 1935.
[6] 陈强勤. 康熙字典[EB/OL]. (2005)[2026-08-07]. https://www.kangxizidian.com/.
[7] 陳世明. 閩南語字典[EB/OL]. (2021)[2026-08-07]. http://dict.taigu365.com/holoo...#.
[8] 陳世明、陳文彥. 臺語漢字學[M]. 台中: 晨星出版有限公司, 2024:10-145.
[9] 陳世明. 阿嬤的情書，阿嬤對岸語言學家都弄錯了[EB/OL]. (2026-05-21)[2026-08-07]. https://youtu.be/42YaY1qTEWU?si=uLB2Rg0k2_iL_y7p.
[10] 陳世明. 潮汕話的閩南語漢字～[EB/OL]. (2026-05-24)[2026-08-07]. https://youtu.be/oOnhIO3lcX0?si=n7fHdi0LAgt_ZwBo.
[11] (元) 关汉卿. 金线池[M]. 上海: 商务印书馆, 1958.
[12] 李永明. 潮州方言[M]. 北京: 中华书局出版社, 1959.
[13] 李宇明. 全球华语大词典[M]. 北京: 商务印书馆, 2016.
[14] 林宝卿. 普通话闽南方言常用词典[M]. 厦门: 厦门大学出版社, 2007.
[15] 盧廣誠. 實用台語詞典[M]. 台北: 文水藝文事業有限公司, 2012.
[16] 盧廣誠. 實用台語詞典[EB/OL]. (2023)[2026-08-07]. https://tggl.naer.edu.tw/practical_taiwanese_dictionaries.
[17] 摩登语言学. 给阿嬷/妈/嫲/mà/mó的最后一封情书，到底该怎么读怎么写[EB/OL]. (2026-05-20)[2026-08-07]. https://mp.weixin.qq.com/s/4CZaj7tKSRqelWXHsBSviw.
[18] 文康林. 阿嬷（mà）还是阿嬷（mó）？你读对了吗？｜有艺思[EB/OL]. (2026-05-19)[2026-08-07]. https://m.thecover.cn/news_details.html?eid=AWw7%2Bz2iqDmH90qSdq8Jkw==×tamp=1785943964871.
[19] 吴华重. 潮州音字典[M]. 潮州: 广东人民出版社, 1983.
[20] 曾南逸. 闽台粤琼为何把“奶奶”叫作“妈（嬷/嫲）”[EB/OL]. (2026-05-20)[2026-08-07]. https://mp.weixin.qq.com/s/kUC5hGaFLBcpKRn3tXYN1w.
[21] 中国社会科学院语言研究所词典编辑室编. 现代汉语·第7版[M]. 北京: 商务印书馆, 2019.
[22] 中国社会科学院语言研究所词典编辑室编. 新华字典[M]. 北京: 商务印书馆, 2026.
[23] 中華民國教育部. 臺灣台語常用詞辭典[EB/OL]. (2011-07)[2026-08-07]. https://sutian.moe.edu.tw/zh-hant/.
[24] 周长楫. 新加坡闽南语词典[M]. 北京: 中国社会科学出版社, 2002.
[25] 周长楫. 闽南方言大词典[M]. 福州: 福建人民出版社, 2006.
สามารถสนับสนุนเพจเพื่อเป็นทุนการศึกษาได้ที่
💵PromptPay: 0954289757
.
สามารถสั่งซื้อหนังสือนิยายเรื่อง "เป็นบาบ๋าเพราะรู้สึก" แบบ E-book ได้ที่ Mebmarket:
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
