พูดถึงการโดนบลูลี่สมัยเด็ก
สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ **ปล.รูปภาพไม่เกี่ยวกับเรื่องค่ะเอาภาพฤดูร้อนมากฝาก **ก่อนอื่น ขอแสดงความเสียกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย ขอให้ดวงวิญญาณทุกดวงไปสู่สุขคติ…
พอหรือยังกับการมีความสุขบนความทุกข์คนอื่น เอาจริงๆการบูลลี่มีทุกประเทศจริงๆ อยู่ที่ว่าร้ายแรงขนาดไหน ทุกวันนี้ยังมันไม่เคยหายไป เราจะมาพูดถึงในกรณีของไทยก่อน ทุกวันนี้ยังมีความรุนแรงในเรื่องนี้มาก ตั้งแต่สมัยเราเรียน ประถมเรามาจากโรงเรียนบ้านนอกหลังเขาสุดๆสังคมเด็กดอยแน่นอนว่า เราไม่ได้เจอเรื่องนี้พอมัธยมศึกษา ต้องเข้ามาเรียนในเมือง…โรงประจำจังหวัดของจังหวัดเรา555รู้กันอยู่ เพราะแม่ฮ่องสอนมีโรงเรียนน้อยและมีอยู่แค่โรงเรียนเดียว โดนตั้งแต่ม.1 เข้ามาเรียน เราสอบได้ห้องดีๆในห้องมีเด็กเก่งๆเยอะมาก
เราคิดเลยนะว่าทุกคนต้องเป็นคนดี เด็กดี แต่โลกแห่งความเป็นจริงมันไม่ใช่ เราโดนบูลลี่เรื่องภาษา สีผิวที่แทนเพราะมาจากบนดอยและคลำ้มาก คนในห้องหาว่าพูดไม่ชัดล้อสำเนียง ล้อทรงผมที่สั้นมากๆของเรา คือเรากลายเป็นเด็กที่อายมาก ปกติอายระดับหนึ่งอยู่แล้ว เวลามีงานที่ต้องพูดหน้าชั้นเราต้องลาโรงเรียน หนีคาบเรียน เวลาจะพูดอะไรกับใครเราจะพูดเสียวเบาและไม่มั่นใจ จริงๆมันติดมาจนถึงทุกวันนี้เลยนะเรื่องไม่มั่นใจในการพูด แต่เราก็มีเพื่อนที่ดีอยู่ที่ช่วยเราก้าวผ่านเรื่องเหล่านี้ และเป็นเพื่อนกับเรามาตลอด
…คุณครูด้วย จำได้มากจำได้ขึ้นใจ คุณครูภาษาไทยคนหนึ่งคือทุกวันนี้ไม่รู้ว่าแกหมายถึงอะไรนะ เราต้องไปท่องภาษาไทยกับแก แกถามว่าทำไมสำเนียงแปลกๆ?!?!????? เราบอกว่า หนูเป็นชนเผ่ากะเหรี่ยงค่ะแกก็โน๊ตไว้ในรายชื่อเราเป็นปากกาสีแดงว่า “กะเหรี่ยง” คือตอนนั้นเราไม่คิดอะไรมากนะ แต่พอมองไปทุกวันนี้ยังถามตัวเอง หมายความว่าอะไรเน้อ ????แกประสงค์ดีใช่ไหม หรือว่าเรามีอะไรแปลกๆไปหรือเปล่า
ที่ตลกสุดเด็กๆในห้องหรือเพื่อนไร่วมชั้น 99% ทุกคนเป็นชนเผ่าหมด ไทยใหญ่(ไต) คนเมือง ม้ง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นคนไต ซึ่งพวกเขาจะได้เปรียบภาษาไทยนิดหน่อยที่พูดชัดกว่าคนอื่น ทุกวันนี้มองย้อนกลับไป ทำไมทุกคนไม่มองตัวเองบ้างละว่าตัวพวกเราทุกคนต่างก็เป็นแค่ชนเผ่ากลุ่มน้อยมากจากจังหวัดแม่ฮ่องสอน แต่เชื่อว่าบทเรียนนี้จะสอนพวกเพื่อนๆทุกคนตอนที่โตแล้ว ต่างคนต่างพากันเข้าไปเรียนต่อในโลกที่กว้างขึ้น ไปเติบโตใช้ชีวิตในโลกกว้าง พวกเขาควรู้เองว่า นั้นมันแค่โลกใบเล็กๆ …
เราหันมามองบทเรียนจากสิ่งที่เราเติบโตและเรียนรู้การให้อภัย และอีกอย่างเชื่ออย่างสุดใจแล้วว่า เรามีชีวิตที่ดีที่สุดในแบบของเราตอนนี้ มีความสุข และอืม ไม่ได้โม้นะ อย่างน้อยตอนนี้ เรา 4 ภาษา (ไทย อังกฤษ สวีดิส และ ญี่ปุ่น)จากเด็กที่โดนบูลลี่ในวันนั้น เราพูดได้ถึง4 ภาษาในตอนนี้ ถือว่าดีมากแล้ว
ขอบคุณที่ทุกคนเข้ามาอ่านบทความของเรา หากมีการเขียนผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยค่ะ ขอให้นักอ่านทุกคนมีความสุขนะคะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
