10 ส.ค. เวลา 15:03 • หนังสือ

ผมหลุดจากวงโคจรของวันจันทร์มานานมากแล้ว

นั่นหมายถึงความเครียดของวันจันทร์ของมนุษย์เงินเดือนไม่มีผลต่อชีวิตผม
วันจันทร์เป็นวันที่ดูหนัง
อย่าเพิ่งอิจฉา นี่เป็นเพียงข้อมูลครึ่งเดียวเท่านั้น
เพราะขณะที่คนอื่นเที่ยวเล่นในวันเสาร์และ/หรืออาทิตย์ ผมทำงาน
ขณะที่คนอื่นหยุดยาว ผมทำงาน
ขณะที่คนอื่นเล่นน้ำในวันสงกรานต์ ลอยกระทงในคืนเดือนเพ็ญ ผมก็ทำงาน
ผมทำงาน 365 วันต่อปี
ดังนั้นหากจะขออนุญาตตัวเองไปดูหนังวันจันทร์ ย่อมสมควรให้ ชิมิ?
การทำงานอิสระก็มีความไม่เป็นอิสระจากความเครียด ต้องคิดเสมอว่า ถ้าไม่มีงาน ก็ต้องอด
ความจริงแล้วไม่ว่าจะเป็นมนุษย์เงินเดือนหรือมนุษย์งานอิสระ ก็เป็นมนุษย์เงินเดือนชนิดหนึ่ง คือต้องหาเลี้ยงเดือนต่อเดือนเหมือนกัน
ต่างกันแค่จะพักผ่อนวันไหนเท่านั้น
ในหนังตลกเรื่อง The Gods Must Be Crazy ตัวละครชาวบุชแมนในแอฟริกาทำงานหากินในป่าทุกวันเหมือน ๆ กัน พวกเขาไม่เคยรู้จักวันจันทร์ วันอังคาร วันพุธ ไม่รู้จักวันเสาร์ วันอาทิตย์
ไม่เคยดูปฏิทิน ไม่ต้องใช้นาฬิกา
ทำงานขุดหาของป่า หาไม่เจอก็อด
เผลอถูกสิงโตงาบ ก็เออร์ลี รีไทร์
แต่ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา สำหรับผม ทุกวันเหมือน ๆ กัน เพราะทำงานทุกวัน ใช้ชีวิตโดยไม่ได้สนใจว่าวันนี้วันนั้นเป็นวันอะไร
ด้านหนึ่งก็ดี เพราะไม่มีความรู้สึกว่าวันจันทร์เป็นวันไม่ดี วันศุกร์เป็นวันดี
แค่อีกด้านหนึ่งก็ทำให้ชีวิตแห้งแล้งไปบ้าง เพราะเส้นกราฟชีวิตเป็นเส้นราบ
คิด ๆ ดูผมเองก็ใช้ชีวิตคล้าย ๆ บุชแมนนะ ไม่ดูปฏิทิน ไม่สวมนาฬิกา หากินในป่าอักษร
ป.ล. หนังเรื่อง The Gods Must Be Crazy นี้ตลกมาก เป็นหนังตลกน้อยเรื่องที่ให้คะแนน 10/10 ขอแนะนำ
โฆษณา