Blockdit Logo (Mobile)
Almond S
•
12 ส.ค. เวลา 08:54 • ปรัชญา

ความทรงจำที่งดงาม มักเบ่งบานและร่วงโรย

ในยุคสมัยที่ทุกสิ่งรอบตัวมักถูกตีราคาและวัดมูลค่าด้วยผลประโยชน์ ความเกื้อกูล ความใส่ใจ หรือแม้แต่มิตรไมตรีที่เคยหยิบยื่นให้กันอย่างเรียบง่าย กลับกลายเป็นสิ่งบางเบาที่ถูกกลืนหายไปตามกาลเวลา จนเราแทบจะนิยามไม่ได้แล้วว่า... แท้จริงแล้วสิ่งใดกันแน่ที่มีคุณค่าต่อโลกใบนี้
แต่ไม่ว่าโลกจะหมุนไปรวดเร็วเพียงใด ความจริงประการหนึ่งที่ยังคงหนักแน่นไม่เคยเปลี่ยน คือ
มนุษย์ไม่อาจดำรงอยู่ได้เพียงลำพัง
เราต่างโหยหาใครสักคน ต้องการครอบครัวที่คอยโอบอุ้ม เพื่อนฝูงที่เดินเคียงข้าง และผู้คนรอบตัวที่เข้ามาเติมเต็มความหมายของการมีชีวิต จงหวงแหนพวกเขาเอาไว้เถอะ เพราะเมื่อใดที่เรามองเห็นคุณค่าของผู้คนรอบกายอย่างแท้จริง เมื่อนั้น... เราจะรู้ว่าเข็มทิศชีวิตของเราควรก้าวเดินไปในทิศทางใด
คนรู้จักคนหนึ่งเคยเล่าให้ฉันฟังว่า ครั้งหนึ่งเขาเคยใช้ ‘ความแค้น’ เป็นแรงผลักดันให้ก้าวไปข้างหน้า เขามุ่งมั่นและแน่วแน่ สายตาจดจ้องอยู่เพียงเป้าหมายปลายทาง จนลืมหันกลับมามองผู้คนที่คอยเดินเคียงข้าง กว่าจะรู้ตัวอีกที... สิ่งล้ำค่ามากมายในชีวิตก็ได้หลุดลอยหายไปแล้ว การโกรธแค้นอาจไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไร แต่หากชัยชนะต้องแลกมาด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า มันก็คงไม่คุ้มค่าเลยสักนิด
อย่าเป็นเหมือนฉันเลยนะ
ชายนิรนามคนหนึ่ง
เขาเอ่ยประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ.....เพราะเราคือมนุษย์ เราจึงอ่อนแอและเคยทำผิดพลาด แต่เราทุกคนต่างก็เรียนรู้และค่อย ๆ เติบโตขึ้นจากบาดแผลของตัวเองเช่นกัน ในวันที่โลกใจร้าย บางครั้ง... การมีใครสักคนที่มองเห็นคุณค่าในตัวเรา เพียงเท่านั้นก็อาจมากพอแล้วสำหรับการเป็นเหตุผลให้มีชีวิตอยู่ต่อไป
มีคำกล่าวที่ว่า
ดอกไม้ที่ไม่เคยร่วงโรย มักไร้ซึ่งกลิ่นหอม เฉกเช่นเดียวกับความทรงจำที่งดงาม มันมีค่าก็เพราะวันหนึ่งมันอาจ "เลือนราง" หายไป หากทุกสิ่งบนโลกเป็นนิรันดร์และคงอยู่ตลอดกาล สิ่งเหล่านั้นก็คงไม่กลายเป็นของล้ำค่าในหัวใจใคร
แม้ความทรงจำจะจืดจางลงตามกาลเวลา แต่มันไม่เคยสูญสลายไปจริง ๆ หรอก มันเพียงแต่ถูกพับเก็บไว้อย่างเงียบเชียบ ณ ก้นบึ้งของหัวใจเราเสมอ และทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องราวเหล่านี้ ท่วงทำนองของเพลง ๆ หนึ่งก็มักจะลอยขึ้นมาในความรู้สึกอย่างแผ่วเบา...
กลัวว่าวันหนึ่งใจของฉันจะลืมเรา เคยรักกันมากแค่ไหน...ฉันกลัว
- เพลง กลัวว่าฉันจะไม่เสียใจ ของ Purpeech
บางครั้ง... สิ่งที่เราหวาดกลัวที่สุดในชีวิตอาจไม่ใช่การต้อง ‘เอ่ยคำอำลา’ แต่เป็นวันที่หัวใจของเราค่อย ๆ หลงลืมความรู้สึกที่เคยมี ปล่อยให้ความทรงจำอันงดงามค่อย ๆ เจือจางและสลายไป ลืมเลือนแม้กระทั่งคนที่เคยยืนเคียงข้าง คนที่เราเคยให้ความสำคัญ หรือแม้แต่สัตว์เลี้ยงและสิ่งของเล็ก ๆ ที่เคยผูกพัน...
ราวกับว่าที่ผ่านมา... สิ่งเหล่านั้นไม่เคยมีความหมายใด ๆ กับเราเลย.
L.
โฆษณา