บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย
ตอนที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย
หลีเยว่ซูประมวลความทรงจำในหัว สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง!
เธอ...กลับทะลุเข้ามาเป็นตัวละครหญิงร้ายที่ผู้อ่านเกลียดชังเป็นอันดับหนึ่งในนิยายจีนโบราณที่เขียนขึ้นในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด!
หลีเยว่ซูในโลกปัจจุบันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการวิจัยที่มีความสามารถสูง
แต่เจ้าของร่างเดิมในนิยายกลับเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายที่รวบรวมวิธีทรมานเด็กจากทั้งในและนอกประเทศมาไว้ด้วยกัน!
ในทุกตอน ช่องความคิดเห็นของนักอ่านล้วนเต็มไปด้วยคำด่าทอ
“บนโลกนี้จะมีคนใจร้ายแบบนี้ได้ยังไง ถึงได้ทำเรื่องเลวร้ายกับเด็กตัวเล็ก ๆ ได้ลงคอ!”
ทะลุเข้ามาเป็นตัวร้ายก็ว่าแย่แล้ว...
ที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ จุดจบของตัวร้ายหญิงคนนี้กลับน่าอนาถยิ่งกว่าการถูกทำให้กลายเป็น “มนุษย์หมู” เสียอีก...
เมื่อนึกถึงวิธีการแก้แค้นสารพัดรูปแบบที่ตัวร้ายทั้งสี่ในเรื่องจะใช้กับแม่เลี้ยงใจร้ายหลังจากพวกเขาเติบโตขึ้น หลีเยว่ซูก็อดสั่นไม่ได้ อาการปวดหัวของเธอยิ่งหนักขึ้นกว่าเดิม
ทันใดนั้นเอง เสียงร้องโอดครวญก็ดังมาจากใต้เท้า
หลีเยว่ซูก้มหน้าลง ก็เห็นชายสองคนที่สวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบแบบคนโบราณกำลังนอนอยู่บนพื้น ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
ทันทีที่เธอทะลุมิติมา เธอก็พบว่าตัวเองกำลังถูกชายเจ้าชู้สองคนนี้ฉุดกระชากอยู่
ด้วยสัญชาตญาณ เธอจึงจัดการรำมวยหย่งชุนชุดหนึ่ง ซัดเจ้าขยะสองคนนี้จนร้องหาพ่อหาแม่
เมื่อนึกออกว่านี่คือฉากไหนในนิยาย สีหน้าของหลีเยว่ซูก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะรีบมุ่งหน้ากลับบ้าน!
……
ในบ้านเก่าทรุดโทรมที่มีลมพัดลอดเข้าออกได้ทั่วหลัง เด็กสองคนวัยประมาณห้าขวบกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ด้วยกัน
ทั้งคู่ผอมดำ แต่ก็ยังไม่อาจบดบังใบหน้าอันประณีตงดงามของพวกเขาได้
เด็กทั้งสองหน้าตาคล้ายกันถึงเจ็ดแปดส่วน แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นฝาแฝดชายหญิง
เด็กชายขมวดคิ้วแน่น ถอนหายใจแล้วพูดว่า
“ผู้หญิงคนนั้นจนป่านนี้ก็ยังไม่กลับมา หรือว่าจะหนีไปแล้ว?”
“หนีไปก็ดี จะได้ไม่ต้องกลับมาทรมานพวกเราอีก!”
เด็กหญิงกัดฟันพูดด้วยความโกรธ
“น้องสาม ลืมที่พี่ใหญ่พูดไว้แล้วหรือ?”
เด็กชายมองน้องสาวอย่างไม่เห็นด้วย
“ถ้าไม่มีผู้หญิงคนนั้น พวกเราก็จะกลายเป็นเด็กกำพร้า คนในหมู่บ้านต้องหาคนมารับเลี้ยงพวกเราแน่ ๆ ไม่มีใครรับเด็กทั้งสี่คนไปเลี้ยงพร้อมกันหรอก พวกเราต้องถูกแยกจากกันแน่นอน”
เด็กหญิงเม้มริมฝีปากแน่น
นางเองก็รู้เรื่องนี้ดี
เพราะเหตุนี้ ทุกครั้งที่คิดอยากฆ่าผู้หญิงคนนั้นให้ตาย นางจึงต้องอดทนเอาไว้
เด็กชายถอนหายใจ
“ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสี่เกิดป่วยขึ้นมากะทันหัน ผู้หญิงคนนั้นจะมีโอกาสแอบหนีไปได้ยังไง!”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ สายตาของเด็กทั้งสองก็หันไปมองเด็กชายตัวเล็กที่กำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียง
เด็กชายตัวเล็กอายุสามขวบแล้ว แต่กลับผอมจนดูยังไม่เท่าเด็กอายุเพียงหนึ่งขวบกว่า ๆ ด้วยซ้ำ
ใบหน้าที่เดิมทีธรรมดาอยู่แล้ว ยิ่งซีดเซียวเพราะพิษไข้ จนชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกสงสาร
เด็กหญิงมองน้องชายบนเตียงด้วยความเจ็บปวดใจ
“ผู้หญิงคนนั้นหนีไปก็ดี ถ้ากล้ากลับมาละก็ ข้าจะฟันขานางทิ้งเสีย จะได้ไปไหนไม่ได้อีก!”
น้ำเสียงโหดเหี้ยมของนางไม่ได้ฟังดูเหมือนกำลังพูดเล่นเลยแม้แต่น้อย ราวกับในมือกำลังถือมีดอยู่จริง ๆ และพร้อมจะพุ่งเข้าใส่ได้ทุกเมื่อ
หลีเยว่ซูที่บังเอิญได้ยินทุกอย่างอยู่ตรงหน้าประตูถึงกับ
“……”
จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าโอกาสที่จะช่วยกอบกู้สถานการณ์ของตัวเองดูจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินเสียแล้ว
“ใครบอกว่าข้าหนีไปแล้ว?”
เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เด็กสองคนในห้องตกใจ พวกเขาพลันระวังตัวขึ้นมาทันที ดวงตาจ้องเขม็งไปยังประตูด้วยแววตาดุดัน ราวกับกำลังมองศัตรูคู่อาฆาต
หลีเยว่ซูมองเด็กสองคนที่ดูราวกับลูกหมาป่าตัวน้อย ๆ แล้วรู้สึกทั้งสับสนและปวดใจอยู่ในเวลาเดียวกัน
หลีเยว่ซูเจ้าของร่างเดิม เป็นน้องสาวฝาแฝดของ หลีเซียงหรู นางเอกของเรื่อง
แต่ต่างจากพี่สาวที่ชีวิตกำลังรุ่งโรจน์และก้าวขึ้นสู่ความสำเร็จ เจ้าของร่างเดิมกลับถูกคนในครอบครัวขายมายังหมู่บ้านแห่งนี้ และกลายเป็นแม่เลี้ยงของเด็กทั้งสี่คน
เดิมทีเจ้าของร่างย่อมไม่ยินยอมพร้อมใจ นางจึงระบายความคับแค้นทั้งหมดลงกับเด็กทั้งสี่คน จนสามารถทรมานเด็กน้อยที่เคยน่ารักน่าเอ็นดูทั้งสี่คนให้กลายเป็นตัวร้ายที่สร้างหายนะไปทั่วหล้า และสร้างอุปสรรคไม่น้อยบนเส้นทางที่นางเอกจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮา
ในฐานะตัวร้ายที่ทั้งเหี้ยมโหดและอำมหิต เมื่อ “ประสบความสำเร็จ” และมีชื่อเสียงโด่งดังแล้ว เด็กทั้งสี่คนย่อมไม่ลืมบุญคุณของแม่เลี้ยงใจร้ายผู้มีส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่อการเติบโตของพวกเขา
ดังนั้น หลีเยว่ซูจึงถูกเด็กทั้งสี่คนที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจับตัวไป และถูกทรมานสลับกันไปทีละคน
ต่อให้เป็น สิบมหาทรมานแห่งราชวงศ์ชิง ก็ยังนับว่าเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเมื่อเทียบกับสิ่งที่นางต้องเผชิญ!
เมื่อนึกถึงรายละเอียดของการทรมานอันโหดร้ายที่บรรยายไว้ในนิยาย หลีเยว่ซูก็อดสั่นไม่ได้
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางทรมานตัวร้ายตัวน้อยทั้งสี่มานานกว่าหนึ่งปีแล้ว
ไม่เพียงแต่กลั่นแกล้งและใช้งานเด็ก ๆ เท่านั้น แต่ยังโยนงานทุกอย่างให้พวกเขาทำ อีกทั้งยังลงไม้ลงมือและดุด่าพวกเขาอยู่เป็นประจำ
แม้แต่เงินของเด็กทั้งสี่ก็ยังแย่งชิงมาเป็นของตัวเอง เพื่อนำไปซื้อชาดทาหน้าแป้งผัดหน้า และตัดเสื้อผ้าใหม่ให้ตัวเอง
ส่วนเด็กทั้งสี่ที่ยังโตไม่เต็มวัย ในสภาพอากาศหนาวเย็นเช่นนี้กลับยังสวมเสื้อแขนสั้นสำหรับฤดูร้อนอยู่เลย ทำให้พวกเขาดูน่าสงสารอย่างยิ่ง
หากตอนนี้นางหนีไป ตัวร้ายตัวน้อยทั้งสี่เมื่อเติบโตขึ้นก็ไม่มีทางปล่อยนางไปอยู่ดี
ดังนั้น หากต้องการหลีกหนีจากจุดจบอันน่าสยดสยอง มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้น—
ก่อนที่ตัวร้ายตัวน้อยทั้งสี่จะเติบโตขึ้น นางต้องเปลี่ยนใจและทำให้พวกเขายอมรับนางให้ได้!
หลีเยว่ซูที่ตลอดสองชาติมาไม่เคยมีความรักกับใครมาก่อน ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ก่อนจะส่งยิ้มให้เด็กทั้งสองคน
“พวกเจ้าหิวแล้วใช่ไหม? เดี๋ยวแม่จะทำของอร่อยให้พวกเจ้ากิน”
นางพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้รอยยิ้มของตัวเองดูอ่อนโยนและเป็นมิตร
แต่ภาพของหญิงสาวที่มีเลือดเปรอะศีรษะและเนื้อตัวเต็มไปด้วยความมอมแมม กลับทำให้ในสายตาของเด็กทั้งสอง นางดูไม่ต่างอะไรจากปีศาจร้ายที่กำลังวางแผนชั่วร้ายอยู่เลย
เปิดเรื่องมาก็ทำเอาหลี่เยว่ซูแทบอยากร้องไห้แล้วค่ะ! 😂 จากผู้เชี่ยวชาญด้านการวิจัยในยุคปัจจุบัน กลับต้องตื่นมาเจอว่าตัวเองกลายเป็น “แม่เลี้ยงใจร้าย” ที่มีจุดจบแสนอนาถ แถมเด็ก ๆ ทั้งสี่คนที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่ได้มองนางเป็นแม่เลยสักนิด แต่กลับมองเหมือนศัตรูที่พร้อมจะเอาคืนทุกเมื่อ!
ที่พีคกว่านั้นคือ...นางยังไม่ทันได้เริ่มต้นแก้ไขชะตากรรม ก็โดนเด็กตัวเล็ก ๆ ขู่จะ “ฟันขาทิ้ง” เสียแล้ว! 🤣
แต่จากตอนแรกก็เห็นได้ชัดเลยว่า เด็ก ๆ ทั้งสี่ไม่ได้เป็นเด็กเลวโดยกำเนิด พวกเขาเพียงแค่ต้องผ่านเรื่องราวเลวร้ายมากมาย จนหัวใจเต็มไปด้วยความระแวงและความเจ็บปวด
ต่อจากนี้มาลุ้นกันว่า หลีเยว่ซูจะเปลี่ยนจากแม่เลี้ยงใจร้ายให้กลายเป็นท่านแม่ที่เด็ก ๆ รักได้อย่างไร 💗 และเธอจะสามารถเปลี่ยนชะตากรรมของตัวร้ายทั้งสี่ รวมถึงจุดจบอันน่าสยดสยองของตัวเองได้หรือไม่?
🌸 แล้วเพื่อนๆล่ะ อ่านตอนที่ 1 แล้ว รู้สึกยังไงกับหลีเยว่ซูและเด็ก ๆ ทั้งสี่คน?
เอ็นดูใครที่สุด?
สงสารใครที่สุด?
หรือรู้สึกว่าเด็ก ๆ น่ากลัวเกินไปแล้ว? 😂
💬 มาคอมเมนต์บอกกันได้นะคะ แล้วไปลุ้นกันต่อในบทที่ 2! ❤️
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
