Blockdit Logo (Mobile)
คำไม่คม นิยมนิยาย
•
12 ส.ค. เวลา 23:53 • นิยาย เรื่องสั้น

โลกอนาธกาล

บทที่ 1 : ปฐมบทแห่งอาคม
เสียงระฆังดังขึ้น…
กังวาน…
กังวาน…
กังวาน…
ยามค่ำคืนปกคลุมเมืองเล็กแห่งหนึ่งด้วยความเงียบงัน
สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
ภายในโบสถ์เก่าแก่ แสงเทียนหลายสิบเล่มส่องสะท้อนกระจกสีเป็นประกายอ่อนโยน
“ขอบคุณครับ…คุณพ่อ”
เด็กชายตัวเล็กยกมือไหว้ ก่อนจะวิ่งออกไปหาแม่ที่ยืนรออยู่หน้าประตู
ชายวัยห้าสิบกว่าปียิ้มอย่างอบอุ่น
“พระเจ้าอวยพรลูก”
เขาคือ…
คุณพ่อทรงกรต
บาทหลวงผู้เป็นที่รักของผู้คนในชุมชน
ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยมีข่าวเสียหายแม้แต่ครั้งเดียว
สำหรับชาวบ้าน…
เขาเป็นเพียงนักบวชผู้เปี่ยมเมตตา
ผู้รับฟังความทุกข์ของผู้คนโดยไม่เคยตัดสิน
เมื่อเด็กคนสุดท้ายกลับออกไป
โบสถ์ก็ตกอยู่ในความเงียบ
คุณพ่อทรงกรตค่อย ๆ ปิดประตูไม้บานใหญ่
เสียงกลอนเหล็กดัง
แกร๊ก…
ท่านยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ราวกับกำลังฟังอะไรบางอย่าง
ไม่ใช่เสียงฝน…
ไม่ใช่เสียงลม…
แต่เป็นเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน
ดวงตาอ่อนโยนเมื่อครู่
กลับเปลี่ยนเป็นนิ่งลึก
“คืนนี้…”
เขาพึมพำเบา ๆ
“…เริ่มแล้วสินะ”
คุณพ่อเดินผ่านแท่นบูชาไปยังมุมหนึ่งของโบสถ์
มือแตะเชิงเทียนทองเหลืองที่ดูธรรมดา
แล้วหมุนเบา ๆ
ครืด…
พื้นหินด้านหลังแท่นบูชาค่อย ๆ เลื่อนออก
เผยบันไดหินทอดยาวลงสู่ความมืดเบื้องล่าง
…
ห้องใต้ดินเย็นเยียบ
ผนังหินเก่าแก่เต็มไปด้วยร่องรอยกาลเวลา
ไม่มีใครคาดคิดว่า ใต้โบสถ์แห่งนี้จะมีห้องลับซ่อนอยู่
กลางห้อง…
ตั้งหีบไม้สีดำใบใหญ่
มีตราผนึกโบราณสลักอยู่รอบด้าน
คุณพ่อทรงกรตยื่นมือไปแตะ
ผนึกเรืองแสงวาบ ก่อนจะคลายตัวราวกับจดจำเจ้าของได้
ฝาหีบถูกเปิดออกช้า ๆ
ภายใน…
ไม่มีทองคำ
ไม่มีเงินตรา
มีเพียงของเก่าไม่กี่ชิ้น
ดาบโบราณที่ใบมีดเต็มไปด้วยอักขระ
ลูกประคำไม้สีเข้มที่ผ่านการใช้งานมานับไม่ถ้วน
สมุดข่อยเก่าแก่
และกล่องไม้เล็ก ๆ ที่ปิดผนึกด้วยยันต์ซีดจาง
คุณพ่อค่อย ๆ ถอดชุดคลุมบาทหลวงออก
แขวนไว้อย่างเรียบร้อย
ก่อนสวมชุดสีดำเรียบง่ายที่ออกแบบมาเพื่อการเคลื่อนไหว
ไม่มีเครื่องหมายแสดงฐานะ
ไม่มีสัญลักษณ์ใด ๆ
เหลือเพียงชายคนหนึ่ง…
กับภารกิจที่ไม่มีใครรับรู้
เขาหยิบลูกประคำขึ้นคล้องคอ
เหน็บดาบไว้ด้านหลัง
ก่อนดับตะเกียงในห้อง
ความมืดเข้าปกคลุมทุกสิ่ง
แต่ดวงตาของเขา…
กลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
“ขออย่าให้มีผู้บริสุทธิ์ต้องสังเวยในคืนนี้…”
ทันใดนั้น
โทรศัพท์เครื่องเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะหินสั่นขึ้น
หน้าจอแสดงเพียงข้อความเดียว
ผนึกหมายเลข 17 ถูกทำลาย
จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
คุณพ่อทรงกรตหลับตาลงชั่วครู่
ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“…ช้าไปหนึ่งก้าว”
เขาคว้ากุญแจ บิ๊กไบท์ ดูคาติ สีแดงคู่กาย
เดินออกจากห้องใต้ดิน
โดยไม่รู้ว่า…
ในเวลาเดียวกัน
ใต้ซากโบราณสถานแห่งหนึ่ง
มือของใครบางคน
กำลังผลักแผ่นศิลาขนาดมหึมาออกจากตำแหน่งเดิม
พร้อมกับเสียงหัวเราะแผ่วเบา…
ที่ไม่ควรมีมนุษย์คนใดได้ยิน…
โฆษณา