บทที่ 16 หอชิงเฟิง
บทที่ 16 หอชิงเฟิง
หลีเยว่ซูไม่กล้าคิดมากอีกต่อไป หลังจากสอบถามที่อยู่ของจางหยางจากเด็กชายจนรู้แล้ว นางก็เตรียมออกเดินทางทันที
“ข้าไปกับท่านด้วย!”
สีหน้าของเสิ่นถิงเหวินตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เห็นได้ชัดว่าเขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อเห็นมือทั้งสองข้างของเขากำแน่นอยู่ข้างลำตัว หลีเยว่ซูจึงย่อตัวลงตรงหน้า
“ข้าสัญญากับเจ้า ข้าจะพาอาอี้หมินกลับมาอย่างปลอดภัยและครบถ้วนแน่นอน”
เสิ่นถิงเหวินยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งวางลงบนไหล่ของเขา
“ภรรยา เจ้าไปเถอะ ข้าจะดูแลพวกเขาเอง”
แม้ในดวงตาของเสิ่นเว่ยจะยังมีแววโง่งมอยู่ แต่สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่
หลีเยว่ซูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะตามปกติแล้วเสิ่นเว่ยมักจะติดนางแทบทุกฝีก้าว
แต่ตอนนี้นางไม่มีเวลาคิดมาก รีบออกเดินทางไปยังบ้านของจางหยางทันที
ในเมืองนี้ไม่มีหอชายบำเรอ แต่เมืองใกล้เคียงกลับมีอยู่ไม่น้อย เพียงแต่ในนิยายต้นฉบับไม่ได้ระบุว่าเสิ่นอี้หมินถูกขายไปที่ใด นางจึงทำได้เพียงไปสอบถามด้วยตัวเอง
เวลานี้จางหยางกำลังกินข้าวพร้อมกับครอบครัว เด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบกลับอ้วนกลมราวกับลูกบอล
บนโต๊ะอาหาร สมาชิกทั้งสามคนในครอบครัวกำลังกินกันอย่างมีความสุข ผู้เป็นมารดายังคอยคีบอาหารให้จางหยางไม่หยุด พร้อมพูดด้วยความสงสารว่า ช่วงนี้เขาผอมลงไปอีกแล้ว
ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนั้น จู่ ๆ ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผี มือข้างหนึ่งรัดคอจางหยางเอาไว้แน่น
“อ๊าก—!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นหลายครั้ง บรรยากาศตรงหน้าพลันตกอยู่ในความโกลาหล อาหารบนโต๊ะกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
“เจ้าเป็นใคร? เจ้า...เจ้าคิดจะทำอะไร? รีบปล่อยหยางเอ๋อร์ของข้าเดี๋ยวนี้!”
หญิงผู้เป็นมารดาตกใจจนหน้าซีด แต่ก็ยังฝืนความกลัวเอ่ยปากออกมา
หลีเยว่ซูไม่สนใจนางแม้แต่น้อย นางจ่อมีดผ่าตัดไว้ที่ลำคอของจางหยาง
“เสิ่นอี้หมินอยู่ที่ไหน?”
จางหยางตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง สีหน้าราวกับอยากร้องไห้แต่ก็ไม่กล้าร้อง
“ข้า...ข้าไม่รู้...”
แววตาของหลีเยว่ซูเย็นเยียบลง นางยกมีดผ่าตัดขึ้นโดยไม่ลังเล ก่อนแทงลงบนแขนของจางหยาง
คนชั่วร้ายเช่นนี้ นางไม่มีทางใจอ่อนเพียงเพราะอีกฝ่ายยังเด็ก!
“อ๊าก—!”
เสียงร้องโหยหวนของจางหยางดังขึ้น ทำให้สถานการณ์กลับเข้าสู่ความวุ่นวายอีกครั้ง
แต่หลีเยว่ซูยังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์
“ข้าถามอีกครั้ง เสิ่นอี้หมินอยู่ที่ไหน?”
เมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารในน้ำเสียงของนาง จางหยางก็กลัวจนฉี่ราดกางเกงทันที
“หอชิงเฟิง! อยู่หอชิงเฟิงในเมืองข้าง ๆ!”
หลีเยว่ซูขมวดคิ้ว แววตาเย็นเยียบราวกับกำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นของจริง
นางกวาดตามองเหล่าคนคุ้มกันที่กำลังเข้ามาล้อม ก่อนจะออกแรงกดมีดที่ลำคอของจางหยางแน่นขึ้น
“ไป!”
นางมั่นใจว่าสามารถหลบหนีจากคนคุ้มกันเหล่านี้ได้ แต่จะเสียเวลาเกินไป นางต้องรีบไปหอชิงเฟิงให้เร็วที่สุด!
หลีเยว่ซูลากตัวจางหยางออกไป แม้ไหล่ที่ถูกหมูป่าชนจนบาดเจ็บจะเจ็บร้าวราวกับถูกฉีกออก แต่ทว่ามือที่กำมีดผ่าตัดของนางกลับไม่สั่นแม้แต่น้อย
เจ้าเด็กอ้วนคนนี้หนักจริง ๆ!
เมื่อพาจางหยางมาถึงหน้าประตู หลีเยว่ซูก็ถีบเขาไปทางเหล่าคนคุ้มกัน ก่อนที่ร่างของนางจะหายวับไปตรงหัวมุมถนนในพริบตา
“หยางเอ๋อร์ ลูกแม่! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
บิดามารดาของจางหยางรีบพุ่งเข้าไปหาเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและร้อนรน
“เรียกหมอ! รีบเรียกหมอเร็วเข้า! แล้วผู้หญิงเมื่อครู่นี้ จับนางกลับมาให้ได้ ข้าจะทำให้นางอยู่ไม่สู้ตาย!”
หน้าบ้านตระกูลจางตกอยู่ในความโกลาหล เหล่าคนคุ้มกันกำลังจะออกตามล่า แต่จู่ ๆ ชายสองคนที่ร่างกายปกคลุมด้วยชุดดำทั้งตัวก็ปรากฏขึ้น
ทั้งสองถือกระบี่อยู่ในมือ กลิ่นอายรอบตัวราวกับแผ่ไอสังหารกระหายเลือดออกมา ทำให้เหล่าคนคุ้มกันถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ
“เจ้าใช่จางหยางหรือไม่?”
หนึ่งในชายชุดดำเอ่ยขึ้น ดวงตาเย็นเยียบจับจ้องไปยังเด็กอ้วนที่นอนอย่างหมดสภาพอยู่บนพื้น
จางหยางหวาดกลัวจนขยับตัวเข้าไปซุกอกมารดา แขนของเขาเจ็บปวดจนแทบคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย
เมื่อเห็นดังนั้น ชายที่เพิ่งเอ่ยปากก็ค่อย ๆ ชักกระบี่ออกจากฝัก
“เสิ่นอี้หมินอยู่ที่ไหน?”
คำถามเดิมอีกแล้ว
จางหยางอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น
เขาอุตส่าห์สืบมาแล้ว เสิ่นอี้หมินเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ไม่รู้แม้กระทั่งว่ามารดาผู้ให้กำเนิดเป็นใคร ต่อให้เขาตายไป อย่างมากก็มีเพียงน้องชายกับน้องสาวสองคนเท่านั้นที่สนใจ
แล้วทำไมถึงมีคนที่น่ากลัวมากมายขนาดนี้มาตามหาเขา!
มารดาของจางหยางรีบร้อนปกป้องลูกชายของตัวเอง
“เสิ่นอี้หมินอะไร พวกเราไม่รู้จัก พวกเจ้ามาผิดคนแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายชุดดำก็มีสีหน้าเย็นชา
“ในเมื่อไม่ยอมพูด เช่นนั้นข้าคงต้องเปลี่ยนวิธีถามแล้ว!”
สิ้นเสียง ทั้งสองชักกระบี่ออกจากฝัก ร่างพุ่งเข้าหาพวกเขาราวกับภูตผี
……
ในเวลานี้ หลีเยว่ซูกำลังใช้เงินครึ่งหนึ่งที่มีอยู่ซื้อม้าตัวหนึ่ง ก่อนควบม้าไปยังหอชิงเฟิงในเมืองข้างเคียงด้วยความเร็วสูงสุด
ในบรรดาหอชายบำเรอหลายแห่งในละแวกนี้ หอชิงเฟิงถือว่ามีชื่อเสียงพอสมควร หลีเยว่ซูจึงสอบถามที่ตั้งได้อย่างรวดเร็ว
แต่แทนที่จะเข้าไปทางประตูหน้า นางกลับลอบเข้าไปทางประตูหลัง ก่อนจับตัวคนดูแลหอหลายคนขังเอาไว้ในห้องเก็บฟืน
เมื่อมองสีหน้าหวาดกลัวของคนเหล่านั้น ดวงตาของหลีเยว่ซูเย็นเยียบราวกับพร้อมจะลงมือสังหารได้ทุกเมื่อ
“ข้ากำลังตามหาเด็กชายอายุเจ็ดขวบคนหนึ่ง เขาหน้าตาหล่อเหลาและสะอาดสะอ้าน นิสัยอ่อนโยน เขาถูกขายมาที่นี่เมื่อวานช่วงบ่าย ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”
คนดูแลหลายคนมองหน้ากัน พยายามเบียดตัวเข้าหากันเพื่อทำให้ตัวเองดูมีตัวตนน้อยที่สุด
หลีเยว่ซูเริ่มหมดความอดทน นางหยิบมีดผ่าตัดออกมาโดยตรง
นางเพิ่งจะคิดข่มขู่อีกครั้ง คนดูแลคนหนึ่งก็กลัวจนรีบตะโกนออกมา
“ข้ารู้! ข้ารู้! เขา...เขาถูกพ่อค้าผู้มั่งคั่งจากต่างถิ่นซื้อไป เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อนเพิ่งออกไปเอง!”
หลีเยว่ซูก้มตามองเขา แววตาเต็มไปด้วยแรงกดดัน
“เจ้ามั่นใจหรือว่าเขาคือคนที่ข้าตามหา?”
คนดูแลคนนั้นไม่กล้ารับรอง ได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
“เขาน่าจะ...น่าจะเป็นนักเรียนจากเมืองข้าง ๆ เพราะไปล่วงเกินคนบางคนจึงถูกขายมายังหอชิงเฟิง ดูเหมือนจะ...แซ่เสิ่น”
ดวงตาของหลีเยว่ซูเป็นประกายขึ้นมาทันที
“พ่อค้าคนนั้นไปทางไหน?”
เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ตนพูดตรงกับคนที่นางตามหา คนดูแลก็รีบพูดต่อด้วยความกระตือรือร้น
“ได้ยินว่าเขาจะเดินทางทางน้ำไปทำการค้าที่ตะวันตกเฉียงเหนือ แต่จะไปที่ไหน ข้าไม่รู้จริง ๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลีเยว่ซูไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย นางทิ้งคนทั้งกลุ่มที่ยังคงมึนงงเอาไว้ แล้วมุ่งหน้าไปยังท่าเรือทันที
คนดูแลหลายคนยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติและรีบไปรายงานเรื่องนี้ให้เจ้าของหอชิงเฟิงทราบ
บนเตียง หญิงสาวผู้สวมชุดสีแดงสดและมีรูปร่างเย้ายวนกำลังนอนตะแคงอยู่ข้างเตียง ดวงตาหงส์ที่งดงามราวกับจิ้งจอกค่อย ๆ เปิดขึ้นเล็กน้อย
“กล้าบุกมาชิงคนถึงหอชิงเฟิงของข้า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีความกล้าจริง ๆ หรือเพียงไม่รู้ว่ากำลังรนหาที่ตาย”
น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยดังออกมาจากริมฝีปากแดงสด แฝงไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย รวมถึงจิตสังหารอีกเล็กน้อย
ในเวลานี้เอง คนรับใช้คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างลนลาน
“เจ้าหอ ข้างนอกมีชายชุดดำปิดหน้าสองคน บอกว่าต้องการมาขอคนผู้หนึ่ง”
หอชิงเฟิงที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ ชายทั้งสองกลับบุกเข้ามาถึงหน้าประตูโดยตรง เห็นได้ชัดว่าฝีมือของพวกเขาไม่ธรรมดา และการมาเยือนครั้งนี้ก็ไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน
หญิงสาวลุกขึ้นนั่งจากเตียง ชุดสีแดงสดยิ่งขับให้ใบหน้าของนางดูเย้ายวนมากขึ้น และในขณะเดียวกันก็ทำให้ดูอันตรายยิ่งขึ้น
“ในเมื่อแขกมาแล้ว เช่นนั้นก็ไปพบเสียหน่อย”
หลีเยว่ซูเดินทางมาถึงท่าเรือด้วยความเร็วสูงสุด ร่างกายที่ยังปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้ไม่สมบูรณ์เริ่มแสดงอาการไม่สบายอย่างรุนแรง
นางหอบหายใจเล็กน้อย แต่ไม่มีเวลาพักมากนัก จึงมองไปยังเรือเพียงลำเดียวที่จอดอยู่บริเวณท่าเรือ
“เจ้าของเรือ ข้าขอเช่าเรือลำนี้”
เจ้าของเรือเงยหน้ามองนางแวบหนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ยี่สิบตำลึง”
หลีเยว่ซูกำลังจะหยิบเงินออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่จู่ ๆ ก็ชะงักไป
เงินกว่าครึ่งของนางถูกใช้ซื้อม้าไปแล้ว เงินที่เหลืออยู่ไม่เพียงพอสำหรับเช่าเรือหนึ่งลำ
หลีเยว่ซูขมวดคิ้ว มองเรือเก่า ๆ ลำเล็กที่อยู่ตรงหน้าอย่างสงสัย
“ยี่สิบตำลึง น่าจะซื้อเรือของเจ้าได้ทั้งลำแล้วกระมัง!”
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
