บทที่ 21 เปิดร้านขายยา
บทที่ 21 เปิดร้านขายยา
ฮูหยินจางร้องตะโกนด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือด เดิมทีนางกำลังจะด่าทอ แต่กลับเห็นว่าจางหยางที่ก่อนหน้านี้แทบจะหมดเรี่ยวแรงแล้ว ใบหน้ากลับค่อย ๆ มีเลือดฝาดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า แม้แต่สภาพจิตใจก็ดูดีขึ้นมาก
หลีเยว่ซูมองครอบครัวสามคนที่กำลังตื่นเต้นด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
ยานี้เป็นยาที่นางคิดค้นขึ้นเอง สามารถทำให้คนฟื้นกำลังวังชาได้ชั่วคราว หลังจากนั้นร่างกายจะอ่อนแอลงกว่าเดิม แต่หากพักฟื้นและบำรุงร่างกายให้ดี ก็จะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร
นางจัดการจางหยางเพื่อแก้แค้นให้เสิ่นอี้หมิง แต่ในเมื่อพูดไปแล้วว่าต้องให้เขาคุกเข่าขอโทษ แน่นอนว่าจะปล่อยผ่านไปไม่ได้
“นายท่านจาง อย่าลืมว่าข้ายังมีเงื่อนไขอีกข้อ”
สีหน้าของนายท่านจางแข็งค้าง ความยินดีเมื่อครู่ราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่ในพริบตา
เมื่อเห็นทั้งสามคนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน หลีเยว่ซูก็ไม่โกรธ เพียงกล่าวเตือนด้วยความหวังดี
“ขอเตือนสักคำ อาการป่วยของคุณชายจางหายแล้วก็จริง แต่สภาพของเขาในตอนนี้จะคงอยู่ได้มากที่สุดเพียงหนึ่งชั่วยาม หลังจากนั้นร่างกายจะอ่อนแอลงกว่าเดิม จำเป็นต้องพักฟื้นและบำรุงอย่างละเอียด ไม่เช่นนั้นในภายภาคหน้าจะต้องทิ้งโรคเรื้อรังไว้แน่นอน”
“ข้ามีตำรับยาสำหรับอาการของคุณชายจางโดยเฉพาะ เพียงแต่ไม่รู้ว่านายท่านจางต้องการหรือไม่”
หากต้องการ ก็ต้องคุกเข่าขอโทษ
นายท่านจางไม่ใช่คนโง่ ย่อมเข้าใจความหมายของนางทันที
ท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังมองดูอยู่ เขาจะยอมให้ลูกชายของตนคุกเข่าให้เด็กกำพร้าที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนได้อย่างไร!
แต่เขามีลูกตอนอายุมากแล้ว และใต้ชายคาก็มีบุตรชายเพียงคนเดียว ย่อมไม่ยอมให้ลูกเกิดเรื่องแม้แต่น้อย
หลังจากต่อสู้กับความคิดของตัวเองอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ยอมอ่อนข้อ
“หยางเอ๋อร์ คุกเข่าขอโทษ…”
นายท่านจางรู้ดีว่าลูกชายของตนมีนิสัยอย่างไร จึงเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าจางหยางจะต้องโวยวายและปฏิเสธอย่างแน่นอน
แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ จางหยางไม่ได้ปฏิเสธแม้แต่น้อย กลับรีบลุกขึ้นด้วยความเร็วที่น่าตกใจ แล้วคุกเข่าลงไปทางเสิ่นอี้หมิงทันที
“ขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว ต่อไปข้าจะไม่อิจฉาเจ้าอีก และจะไม่จงใจหาเรื่องเจ้าอีกแล้ว!”
ปากพูดเช่นนั้น แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองหลีเยว่ซูด้วยความหวาดกลัว เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ได้ทิ้ง “ความทรงจำอันลึกซึ้ง” เอาไว้ในใจเขาแล้ว
หลีเยว่ซูมองเข้าไปในห้อง เมื่อเห็นเสิ่นอี้หมิงพยักหน้าเบา ๆ นางจึงเอ่ยขึ้น
“พวกเขาเป็นเพียงเพื่อนร่วมชั้นกัน หยอกล้อกันเท่านั้น คุณชายจางขอโทษแล้วก็พอ เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้ด้วย”
ฮูหยินจางอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่นางอย่างดุดัน ก่อนรีบเข้าไปประคองลูกชายขึ้นมา
นายท่านจางเองก็กลั้นความโกรธเอาไว้แล้วถามว่า
“ตำรับยาล่ะ?”
คราวนี้หลีเยว่ซูให้ความร่วมมืออย่างรวดเร็ว นางยืมกระดาษกับพู่กันจากท่านหมอเฉิน แล้วเขียนตำรับยาบำรุงเลือดและลมปราณให้หนึ่งตำรับ
และแล้ว ตระกูลจางที่ยกขบวนมาอย่างเอิกเกริก ก็ต้องจากไปอย่างหงอยเหงาและหมดสภาพ
แต่ท่านหมอเฉินกลับยังคงอยู่
ชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็อยากอยู่ต่อเพื่อดูเรื่องสนุกและอยากรู้อยากเห็น แต่เมื่อหันไปเห็นหลีเยว่ซูกำลังเช็ดเข็มเงินอยู่ จู่ ๆ ภาพที่นางใช้ “ฝังเข็ม” เมื่อครู่ก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้พวกเขารู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลังอย่างไร้เหตุผล และทยอยพากันกลับไปทีละคน
เมื่อทุกคนจากไปแล้ว หลีเยว่ซูจึงนำเข็มเงินที่ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วคืนให้ท่านหมอเฉิน และเชิญเขาเข้าไปในบ้าน
ท่านหมอเฉินมีชีวิตอยู่มาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว แต่ยังไม่เคยเห็นครอบครัวห้าคนเบียดเสียดกันอยู่ในบ้านที่ทรุดโทรมถึงเพียงนี้มาก่อน
หลีเยว่ซูเห็นความเห็นอกเห็นใจในดวงตาของเขา แต่ไม่ได้เปิดโปง
“ท่านหมอเฉินมีเรื่องอะไรอยากพูดหรือ?”
ท่านหมอเฉินได้สติกลับมา ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าที่ห่อไว้อย่างแน่นหนาออกมาจากอกเสื้อ แล้วคลี่ออก
ข้างในมีเพียงเม็ดยาสีดำขนาดเล็กมากเม็ดหนึ่ง
“ฮูหยินรู้จักสิ่งนี้หรือไม่?”
หลีเยว่ซูหยิบขึ้นมาดู ก่อนบดมันเล็กน้อยแล้วนำไปดมเบา ๆ ตรงปลายจมูก
มันคือยาซู่เซี่ยวจิ้วซินหวาน
นางมองท่านหมอเฉินด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่อีกฝ่ายจะอธิบาย
“คนที่ฮูหยินช่วยชีวิตเอาไว้บนถนนวันนั้น เป็นสหายของข้า ข้าจึงตั้งใจขอยาสองเม็ดจากเขามาศึกษา”
“พูดแล้วน่าละอาย ข้ารักษาคนมาหลายปี ไม่เพียงดูไม่ออกว่ายานี้ผลิตขึ้นมาอย่างไร แม้แต่ส่วนประกอบของมันก็ยังแยกแยะไม่ได้”
หลีเยว่ซูมองชายตรงหน้าที่กำลังตื่นเต้น ก่อนถามด้วยความสงสัย
“ท่านหมอเฉินต้องการถามถึงตำรับยาหรือ?”
ท่านหมอเฉินประสานมือคำนับ โดยไม่รู้สึกเลยแม้แต่น้อยว่าคนอายุปูนนี้ต้องคำนับหญิงสาวอายุน้อยกว่าตนนั้นเป็นเรื่องไม่เหมาะสม
“ข้าไม่มีสิทธิ์ขอตำรับยาจากฮูหยิน เพียงหวังว่าฮูหยินจะสามารถเผยแพร่และสืบทอดยานี้ต่อไปได้”
“บนโลกใบนี้มีผู้คนมากมายที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคหัวใจ ทุกครั้งที่โรคกำเริบก็ทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรม ไม่รู้ว่ามีคนจำนวนเท่าใดต้องเสียชีวิตเพราะเหตุนี้”
“ยานี้มหัศจรรย์อย่างยิ่ง หากสามารถนำมาใช้ได้อย่างแพร่หลาย ย่อมช่วยชีวิตผู้คนนับหมื่นนับพันในยามคับขันได้อย่างแน่นอน”
ขณะที่พูด ดวงตาของเขาราวกับมีแสงสว่างส่องประกายอยู่ภายใน งดงามและเจิดจ้าอย่างยิ่ง
เมื่อมองท่านหมอเฉินที่เป็นเช่นนี้ ทุกคนในห้องต่างเกิดความเคารพขึ้นมาในใจ
นี่ต่างหากคือ หมอที่แท้จริง!
แต่หลีเยว่ซูกลับรู้สึกลำบากใจ
นางไม่สามารถผลิตยาออกมาเป็นจำนวนมากได้จริง ๆ
ตำรับยาซู่เซี่ยวจิ้วซินหวานเป็นความลับระดับชาติ และตัวนางเองก็มีอยู่เพียงไม่กี่กล่องเท่านั้น
ต่อให้นางมีตำรับยา การผลิตยาชนิดนี้ก็ยังจำเป็นต้องใช้เครื่องจักรสมัยใหม่
ในมิติของนางมีเครื่องจักร และยังมีไฟฟ้า แต่ไฟฟ้าไม่สามารถนำออกมาจากมิติได้
เรื่องเหล่านี้หลีเยว่ซูย่อมไม่มีทางอธิบายได้ จึงทำได้เพียงกล่าวว่า
“ท่านหมอเฉิน ขอโทษด้วย ยาชนิดนี้ด้วยเหตุผลบางประการจึงไม่สามารถผลิตออกมาเป็นจำนวนมากได้”
แม้ท่านหมอเฉินจะเตรียมใจเอาไว้อยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินคำตอบนี้ก็ยังอดผิดหวังไม่ได้
“เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบ ยาพิเศษเช่นนี้ ไหนเลยจะสามารถผลิตขึ้นมาได้ง่าย ๆ”
หลีเยว่ซูเงียบไป
ในฐานะที่เป็นแพทย์เช่นเดียวกัน นางเข้าใจจิตใจอันบริสุทธิ์และจริงใจของท่านหมอเฉินได้มากกว่าคนทั่วไป
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ หลีเยว่ซูก็นึกวิธีหนึ่งขึ้นมาได้
วิธีนี้ไม่เพียงทำให้นางสามารถนำยาในมิติออกมาใช้ได้อย่างเปิดเผย แต่ยังสามารถเลี้ยงดูคนในครอบครัวนี้ได้อีกด้วย
เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางก็รีบกล่าวขึ้น
“ท่านหมอเฉิน พูดตามตรง แม้ว่ายานี้จะไม่สามารถผลิตได้เป็นจำนวนมาก แต่ข้าสามารถจัดหาให้ได้เป็นระยะ”
“ไม่เพียงเท่านั้น ข้ายังมียาชนิดอื่นที่ออกฤทธิ์เร็วและพกพาสะดวก แม้จะมีจำนวนไม่มาก แต่ก็สามารถจัดหาให้ได้เป็นระยะเช่นกัน”
ท่านหมอเฉินเบิกตากว้างด้วยความยินดี แสงในดวงตาที่เมื่อครู่เพิ่งมอดลงดูเหมือนจะสว่างขึ้นมาอีกครั้ง
“เช่นนั้นก็ดีเหลือเกิน! หากฮูหยินมีสิ่งใดให้ข้าช่วย ก็บอกมาได้เลย!”
หลีเยว่ซูก็ไม่เกรงใจ
“ข้ามีเรื่องที่ต้องการให้ท่านหมอเฉินช่วยจริง ๆ ข้าอยากเปิดร้านขายยา นอกจากยาพิเศษเหล่านี้แล้ว ยังสามารถนำตำรับยาสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันบางชนิดมาผลิตเป็นรูปแบบที่พกพาและใช้งานสะดวกได้ด้วย”
ชาติก่อนนางก็ทำงานด้านนี้อยู่แล้ว ตอนนี้กลับมาทำอาชีพเดิมอีกครั้ง และยังมีมิติช่วยเหลือ เรื่องนี้ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน!
ท่านหมอเฉินเองก็เริ่มสนใจขึ้นมา และตรงเข้ามาพูดคุยวางแผนกับนางทันที
ด้านหลังนั้น เสิ่นเว่ยและเด็กทั้งสี่นั่งเรียงกันเป็นแถว ต่างมองคนสองคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรสด้วยสีหน้ามึนงง
เสิ่นอี้หมิงมองหญิงสาวที่กำลังพูดจาฉะฉานตรงหน้า ความสงสัยในดวงตาของเขายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
หญิงคนนี้… เป็นคนเดียวกับที่เขารู้จักจริง ๆ หรือ?
การพูดคุยครั้งนี้กินเวลายาวนาน จนทั้งสองคุยกันไปถึงฟ้ามืดสนิท
กระทั่งเสียงท้องร้องโครกครากของคนหลายคนที่อยู่ด้านหลังดังขึ้น ทั้งคู่จึงยอมหยุดการสนทนา
หลีเยว่ซูถึงได้สติกลับมา ก่อนเข้าครัวลงมือทำอาหารมื้อใหญ่ด้วยตัวเอง
เนื่องจากดึกมากแล้ว การที่ท่านหมอเฉินเดินทางกลับเพียงลำพังคงไม่สะดวก เขาจึงพักค้างคืนที่บ้านของหลิวเหล่าฮั่น
พอดีกับที่หลีเยว่ซูมีเรื่องอยากขอให้สองสามีภรรยาหลิวเหล่าฮั่นช่วย นางจึงถือเนื้อไปสองจิน แล้วเดินไปส่งท่านหมอเฉินด้วยตัวเอง
💖━━━━━━━━━━━━━━━━━━💖
🌸 ผู้แปล Love Love 🌸
เรื่องราวของหลีเยว่ซูกำลังจะเริ่มต้นเส้นทางใหม่
จากหญิงสาวผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ สู่การเปิดร้านขายยาในโลกใบนี้ 💊✨
แล้วร้านขายยาของนางจะเป็นอย่างไรต่อไป?
ติดตามกันต่อในบทถัดไปนะคะ 💕
💖━━━━━━━━━━━━━━━━━━💖
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
