บทที่ 33 วิสัยทัศน์ของนายอำเภอ
บทที่ 33 วิสัยทัศน์ของนายอำเภอ
เจ้าหน้าที่ที่มาส่งข่าวประสานมือคำนับหลีเยว่ซูอย่างนอบน้อม ก่อนกล่าวว่า
“ฮูหยินเสิ่น นายท่านของพวกเราบอกว่าเรื่องที่ฮูหยินเคยฝากฝังเอาไว้ เขาจดจำอยู่ตลอด”
“ในคุกของที่ว่าการอำเภอมีนักโทษประหารอยู่คนหนึ่ง ปีหน้าหลังฤดูใบไม้ร่วงก็จะถูกประหารชีวิต เขาบอกว่าหากฮูหยินสามารถทำตามเงื่อนไขของเขาได้ เขายินดีบริจาคปอดของตนเองหลังเสียชีวิต”
พูดพลางเจ้าหน้าที่ก็หยิบขวดใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ
“ตามที่ฮูหยินเคยบอกไว้ หากมีผู้ที่เต็มใจ พวกเราก็จะเก็บเลือดของเขาเอาไว้”
หลีเยว่ซูรับขวดกระเบื้องมา จากนั้นหยิบเศษเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ
“ลำบากพี่ชายต้องเดินทางมาถึงนี่แล้ว ฝากขอบคุณนายอำเภอแทนข้าด้วย วันหน้าข้าจะไปเยี่ยมเยียนถึงจวนแน่นอน”
เจ้าหน้าที่ปฏิเสธอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะรับเงินเอาไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าพลันกว้างขึ้นกว่าเดิม เขาพูดจาตามมารยาทอีกสองสามประโยคแล้วจึงจากไป
หมอเฉินถึงได้เดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
“เยว่ซู เมื่อครู่ข้าได้ยินเจ้าหน้าที่พูดถึงเรื่องเก็บเลือด มันหมายความว่าอย่างไรหรือ?”
หลังจากอยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่ง ทั้งสองก็สนิทสนมกันมากขึ้น
หลีเยว่ซูไม่ได้ปิดบังเขา
“ก่อนหน้านี้ข้าฝากนายอำเภอช่วยสอบถามไปทั่วว่า มีใครบ้างที่ยินดีบริจาคปอดหลังเสียชีวิต เพื่อใช้ผ่าตัดให้แม่ของอาเหลี่ยน”
โลกใบนี้ไม่มีแนวคิดเรื่องอาสาสมัคร และไม่มีระบบบริจาคอวัยวะ การจะหาปอดที่เหมาะสมจึงยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร การตามหานักโทษประหารจึงเป็นวิธีที่เร็วที่สุดเท่าที่นางจะคิดได้
หมอเฉินเข้าใจความหมายของนาง สีหน้าพลันเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“เจ้าหมายถึงการ... เปลี่ยน... เปลี่ยนปอดอย่างนั้นหรือ?”
ก่อนหน้านี้เขาเคยตรวจอาการป่วยของมารดาโม่เหลี่ยน จึงรู้ดีว่านางมีอาการอย่างไร
ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สำหรับโรคของมารดาโม่เหลี่ยน นอกจากจะหาวิธีบรรเทาความทรมานลงได้เล็กน้อยแล้ว ก็มีเพียงรอความตายเท่านั้น
แต่ความหมายของหลีเยว่ซูกลับชัดเจนว่าสามารถรักษาได้ แถมยังใช้วิธีการที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเช่นนี้
เมื่อเปิดช่องอกของคนออกแล้ว คนผู้นั้นย่อมไม่มีทางมีชีวิตรอด แล้วจะมีเรื่องการเปลี่ยนปอดได้อย่างไร?
ตลอดช่วงเวลาที่รู้จักหลีเยว่ซูมา หมอเฉินรู้ว่านางไม่ใช่คนที่จะพูดจาเหลวไหล โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตคนเช่นนี้
หรือว่าใต้หล้านี้จะมีวิชาแพทย์ที่มหัศจรรย์ถึงเพียงนั้นจริง ๆ?
ดวงตาของหมอเฉินเป็นประกาย
“เยว่ซู ตอนที่เจ้าผ่าตัดให้มารดาของโม่เหลี่ยน ข้าขออยู่ข้าง ๆ เพื่อศึกษาด้วยได้หรือไม่?”
หลีเยว่ซูเดาไว้อยู่แล้วว่าเขาจะพูดเช่นนี้ จึงตอบอย่างจนใจ
“หมอเฉิน ขอโทษด้วย การผ่าตัดมีข้อกำหนดด้านสภาพแวดล้อมสูงมาก หากผู้ป่วยติดเชื้อขึ้นมาแม้เพียงนิดเดียวก็อาจเกิดอันตรายได้ ข้าเสี่ยงไม่ได้”
การผ่าตัดจะต้องทำในมิติของนาง นางจะพาหมอเฉินเข้าไปด้วยได้อย่างไร?
เมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของหมอเฉิน หลีเยว่ซูเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพูดเสริมว่า
“ข้ามีแผนผังแสดงตำแหน่งและเส้นทางการกระจายของอวัยวะภายในร่างกาย ไม่ทราบว่าหมอเฉินต้องการหรือไม่?”
ดวงตาของหมอเฉินพลันสว่างวาบ เขาพยักหน้ารัว ๆ
“ต้องการ! ต้องการ! ขอบคุณเยว่ซู!”
เมื่อได้ยินเสียงตื่นเต้นของหมอเฉิน เสิ่นเวยที่กำลังขนของอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว และบังเอิญเห็นหลีเยว่ซูที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข เขาจึงขมวดคิ้วขึ้นทันที
ภรรยาของเขาดีใจมากเพียงเพราะถูกเรียกว่า “เยว่ซู” อย่างนั้นหรือ?
เสิ่นเวยเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาในทันที
……
อีกด้านหนึ่ง หลังจากเจ้าหน้าที่กลับมาจากโรงหมอเหิงเต๋อแล้ว เขาก็เตรียมไปพบนายอำเภอเพื่อรายงานผล
แต่เมื่อมาถึงหน้าห้อง เขากลับพบฮูหยินนายอำเภอที่กำลังจะนำขนมเข้าไปในห้องหนังสือพอดี
เมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้าหน้าที่รายงาน ฮูหยินนายอำเภอก็ถามอย่างสงสัย
“นางจะเอาเลือดไปทำอะไร?”
เจ้าหน้าที่เองก็ไม่รู้ จึงได้แต่ส่ายหน้า
ฮูหยินนายอำเภอขมวดคิ้วคล้ายกำลังครุ่นคิด ก่อนถามว่า
“วันนี้เจ้าไปที่โรงหมอเหิงเต๋อมา กิจการที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง?”
เรื่องนี้เจ้าหน้าที่กลับรู้ดี
“ข้าน้อยเห็นว่ากิจการของโรงหมอเหิงเต๋อดีกว่าโรงหมอเดิมของหมอเฉินเสียอีก ได้ยินว่าสูตรยาที่ฮูหยินเสิ่นเป็นคนจัดทำมีประสิทธิภาพดีกว่าของหมอเฉินเสียอีก ตอนนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองแล้ว แม้แต่ที่บ้านของข้าน้อยเองก็ยังเตรียมยาสามัญเอาไว้หลายชนิดเลยขอรับ!”
ฮูหยินนายอำเภอรู้สึกประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้เพราะเรื่องของผู้อาวุโสสวี พวกเขาจึงช่วยดูแลโรงหมอที่เพิ่งเปิดแห่งนี้เล็กน้อย หลังจากนั้นก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะมีชื่อเสียงแพร่ไปทั่วเมืองแล้ว
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฮูหยินนายอำเภอก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ นางถือถาดขนมเข้าไปด้านใน
หลังจากวางขนมลงแล้ว นางก็เล่าเรื่องที่เจ้าหน้าที่เพิ่งรายงานให้สามีฟัง
เมื่อได้ยิน นายอำเภอก็พยักหน้า แสดงว่ารับรู้เรื่องนี้แล้ว และไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม
แต่ฮูหยินนายอำเภอยังคงสงสัย
“ท่านพี่ ข้าได้ยินว่าท่านกำลังช่วยฮูหยินเสิ่นตามหาปอดอะไรสักอย่าง เรื่องนี้มันเป็นมาอย่างไรกัน?”
นายอำเภอไม่ได้ปิดบัง
“นางให้ข้าช่วยตามหาคนที่ใกล้ตาย แล้วสอบถามว่ามีใครสมัครใจบริจาคปอดหลังเสียชีวิตหรือไม่ นางยินดีทำตามความต้องการก่อนตายของอีกฝ่ายเพื่อเป็นการตอบแทน เพียงแต่ข้าเองก็ไม่รู้ว่านางจะเอาไปทำอะไร”
“ไม่รู้จุดประสงค์ของคนอื่นก็ยังรับปาก ท่านพี่ใจกล้าขึ้นตั้งแต่เมื่อใดกัน?” ฮูหยินนายอำเภอจ้องสามีอย่างตำหนิ
นายอำเภอวางพู่กันในมือลงแล้วหัวเราะ
“อย่างไรนางก็เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตผู้อาวุโสสวี อีกทั้งยังมีหมอเฉินอยู่ด้วย ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร?”
ฮูหยินนายอำเภอพยักหน้าเห็นด้วย
“ก็จริง หมอเฉินเคยเป็นหมอประจำจวนของผู้อาวุโสสวีมาก่อน ในเมื่อเขายอมเปิดโรงหมอร่วมกับฮูหยินเสิ่น เช่นนั้นฮูหยินเสิ่นก็คงไม่ใช่คนที่จะทำอะไรตามอำเภอใจ”
“แต่เรื่องนี้ช่างแปลกจริง ๆ ท่านพี่ควรสืบให้แน่ชัดจะดีกว่า”
นายอำเภอพยักหน้า พลางจดจำเรื่องนี้เอาไว้ในใจ
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงอีกเรื่องขึ้นมา
“จริงสิ ครั้งก่อนข้าให้เจ้าส่งคนไปที่โรงหมอเหิงเต๋อ เพื่อบันทึกสรรพคุณของยาทั้งหมด ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“จัดการเรียบร้อยนานแล้ว เพียงแต่เห็นท่านพี่ยุ่งอยู่ตลอด ข้าจึงยังไม่ได้เอามาให้ อีกทั้งเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วย”
ฮูหยินนายอำเภอถามอย่างสงสัย
“แต่ท่านพี่จะรวบรวมข้อมูลพวกนี้ไปทำไม?”
นายอำเภอดึงนางให้นั่งลง ก่อนอธิบายอย่างใจเย็น
“เจ้าลองคิดดู ตั้งแต่อดีต คนที่เกิดโรคหัวใจกำเริบส่วนใหญ่มักช่วยกลับมาไม่ได้ แต่ฮูหยินเสิ่นกลับช่วยชีวิตผู้อาวุโสสวีเอาไว้ได้ด้วยยาเพียงเม็ดเดียว”
“หากนางยังมียามหัศจรรย์ชนิดอื่นอีก ในแคว้นเฉินหนาน... ไม่สิ ทั่วทั้งใต้หล้า จะมีผู้คนมากมายเพียงใดที่ต้องการมัน?”
ยาที่อยู่ในมิติของหลีเยว่ซูหลอมรวมองค์ความรู้และภูมิปัญญาจากหลายพันปีตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สำหรับโลกใบนี้แล้ว ย่อมเป็นสิ่งมหัศจรรย์อย่างแน่นอน
ฮูหยินนายอำเภอเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่านางไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน
นายอำเภอพูดต่อ
“ข้าให้คนตรวจสอบมาแล้ว ยาส่วนใหญ่ของโรงหมอเหิงเต๋อมีราคาค่อนข้างเข้าถึงได้ ส่วนยาที่มีราคาแพงบางชนิดก็ใช้รักษาโรคเฉพาะทางอย่างโรคหัวใจ ซึ่งเป็นโรคที่คนในโลกนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าสามารถรักษาได้ ต่อให้ราคาแพงก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ”
“หากยาพวกนี้สามารถเผยแพร่ไปได้จริง ย่อมช่วยชีวิตผู้คนได้อีกมากมาย สำหรับราษฎรทั่วทั้งใต้หล้าแล้ว นี่เป็นเรื่องดีอันยิ่งใหญ่”
เมื่อฟังการวิเคราะห์ของสามี ฮูหยินนายอำเภอก็พลันเข้าใจทุกอย่าง
“ยังคงเป็นท่านพี่ที่มองการณ์ไกลจริง ๆ”
……
อีกด้านหนึ่ง หลังจากหลีเยว่ซูปิดโรงหมอและกลับถึงบ้านแล้ว นางก็อาศัยช่วงที่เด็ก ๆ กำลังเรียนหนังสือ เก็บเลือดของมารดาโม่เหลี่ยนออกมาเล็กน้อย
ตอนนี้นางยังไม่ได้บอกข่าวที่เจ้าหน้าที่นำมาให้โม่เหลี่ยน เพราะหากผลตรวจพบว่าปอดไม่เข้ากัน ก็จะกลายเป็นว่าดีใจเก้อเสียเปล่า ๆ
ตอนที่โม่เหลี่ยนถือถ้วยน้ำเข้ามา เขาก็เห็นหลีเยว่ซูกำลังพันแผลที่นิ้วให้มารดาของเขาพอดี ข้าง ๆ ยังมีมีดสั้นที่เปื้อนเลือดกับชามใบเล็กที่ใส่เลือดอยู่
โม่เหลี่ยนรู้สึกสงสัยในใจ แต่เพราะเชื่อใจหลีเยว่ซู เขาจึงไม่ได้ถามอะไร เพียงนำถ้วยน้ำไปส่งให้มารดา
มารดาของโม่เหลี่ยนสังเกตเห็นปฏิกิริยาของบุตรชายก็รู้สึกปลาบปลื้มใจ
หลายปีมานี้นางฝืนทนอยู่กับร่างกายที่เจ็บป่วย ไม่ยอมจากไปง่าย ๆ เพราะกังวลว่าหากนางตายแล้ว อาเหลี่ยนจะไม่เหลือญาติแม้แต่คนเดียวบนโลกนี้
โชคดีที่สวรรค์ยังเมตตา ทำให้สองแม่ลูกได้พบกับฮูหยินเสิ่น ต่อให้ตอนนี้นางต้องตาย นางก็เต็มใจ
โม่เหลี่ยนไม่รู้ว่ามารดากำลังคิดอะไรอยู่ เขาหันกลับไปมองหลีเยว่ซู
“ฮูหยิน ท่านได้ยินเรื่องของตระกูลเสิ่นหรือยัง?”
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
