บทที่ 82 ข้าก็อยากนอนด้วย
บทที่ 82 ข้าก็อยากนอนด้วย
“ต่อไปวันเกิดของพวกเจ้าก็ให้ถือเอาวันแรกที่มาอยู่บ้านหลังนี้เป็นวันเกิดของตัวเอง ทุกวันที่สิบเก้าสิงหาคม”
เป็นเพียงประโยคเรียบง่ายประโยคหนึ่ง แต่กลับราวกับค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจของเสิ่นทานและคนอื่น ๆ จนดวงตาของพวกเขาพากันแดงก่ำ
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า นอกจากจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข มีอาหารให้กิน มีเสื้อผ้าให้สวมแล้ว พวกเขายังจะมีวันเกิดเป็นของตัวเองได้ด้วย และยิ่งไม่เคยคิดว่าฮูหยินซึ่งเป็นเจ้านายจะจดจำวันที่พวกเขามาถึงบ้านหลังนี้ได้
ในเวลานี้เอง ทั้งเจ็ดคนยิ่งตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะจงรักภักดีต่อหลีเยว่ซูไปชั่วชีวิต
หลีเยว่ซูหันกลับมายิ้มบาง ๆ
“ยังมีอาหล่านกับหลิงเอ๋อร์ด้วย ต่อไปถึงวันเกิดของพวกเจ้า ข้าก็จะทำเค้กให้เหมือนกัน!”
นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ทุกคนมาอยู่ด้วยกันหลายเดือนที่มีคนฉลองวันเกิด บรรยากาศจึงเต็มไปด้วยความสุข แม้แต่หลิวเหล่าฮั่นยังเผลอดื่มจนเมามาย
……
ยามค่ำคืน หลีเยว่ซูดูแลเด็ก ๆ ให้อาบน้ำชำระร่างกาย ส่วนเสิ่นเว่ยกลับห้องไปก่อนแล้ว
เขากำลังเช็ดผมที่ยังเปียกชื้น สีหน้าไม่มีความโง่งมแบบในตอนกลางวันหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย
ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นว่าข้างหมอนที่ตนเองนอนอยู่เป็นประจำเหมือนจะมีบางอย่างวางอยู่
เสิ่นเว่ยเดินเข้าไปดู ก่อนจะพบว่ามันคือปิ่นรัดผมที่ทำจากหยกชิ้นหนึ่ง รูปแบบของมันดูคุ้นตาอยู่เล็กน้อย
ด้วยความจำอันยอดเยี่ยมของเขา เพียงครุ่นคิดเล็กน้อยก็พลันนึกออกว่า ก่อนหน้านี้นานแล้ว หลีเยว่ซูเคยนำแบบภาพที่เหมือนกันทุกประการออกมา แล้วถามเขาว่าชอบหรือไม่
ดังนั้น...นี่คือนางออกแบบด้วยตัวเองและเตรียมเอาไว้ให้เขาตั้งแต่แรกอย่างนั้นหรือ?
แววตาของเสิ่นเว่ยไหววูบ
เขาเคยได้รับของขวัญวันเกิดมานับไม่ถ้วน ทุกชิ้นล้วนมีค่ามากกว่าปิ่นรัดผมชิ้นนี้หลายเท่า แต่เมื่อได้เห็นของขวัญชิ้นนี้ เขากลับรู้สึกอย่างประหลาด ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างเข้ามาเติมเต็มในหัวใจ
ตอนที่หลีเยว่ซูเดินเข้ามา นางบังเอิญเห็นเขากำลังเหม่อมองปิ่นรัดผมอยู่พอดี
นางยิ้มบาง ๆ ก่อนจูงมือเสิ่นจืออวี้เดินเข้ามา
“นี่คือของขวัญวันเกิดที่ข้ามอบให้เจ้า ชอบหรือไม่?”
เสิ่นเว่ยชะงักเล็กน้อย
ด้วยพลังภายในอันลึกล้ำของเขา เมื่อครู่กลับไม่ทันสังเกตว่ามีคนเดินเข้ามา
แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็กลับมามีสีหน้าโง่งมไร้เดียงสาตามเดิม
“นี่...อาซูมอบให้ข้าหรือ?”
หลีเยว่ซูพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“ชอบหรือไม่?”
เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเว่ยปล่อยให้ตัวเองแสดงสีหน้าแห่งความชื่นชอบออกมาอย่างเต็มที่
เมื่อเห็นว่าของขวัญที่นางลงมือทำด้วยตัวเองทำให้เขาดีใจถึงเพียงนี้ หลีเยว่ซูจึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้
ทันใดนั้น นางก็รู้สึกคาดหวังขึ้นมาอย่างมาก
หากชีวิตนี้สามารถใช้ชีวิตเช่นนี้ต่อไปได้ตลอดก็คงดี
……
เช้าวันรุ่งขึ้น หลีเยว่ซูช่วยเสิ่นเว่ยสวมปิ่นรัดผม
รูปแบบของปิ่นรัดผมเรียบง่ายและสง่างาม แม้ว่าวัสดุจะไม่ได้เลิศเลออะไร แต่เมื่อเสิ่นเว่ยสวมมันแล้วไม่พูดไม่จา กลับมีกลิ่นอายของคุณชายผู้สุภาพอ่อนโยนอยู่ไม่น้อย
ขณะที่มารดาของม่อกำลังเตรียมอาหารเช้า หลีเยว่ซูก็ถือหญ้าไปให้อาหารม้า
นางเพิ่งเดินมาถึงคอกม้า ก็เห็นร่างหนึ่งขดตัวเป็นก้อนอยู่ข้างล้อรถ
หลีเยว่ซูมองอยู่นานกว่าจะจำได้ว่า คนผู้นี้คือเสิ่นช่านที่ควรจะจากไปตั้งแต่เมื่อวาน
หัวใจของนางกระตุกวูบ รีบเดินเข้าไปปลุกอีกฝ่าย
เสิ่นช่านค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ แต่เมื่อเห็นคนตรงหน้า นางก็พลันตื่นเต็มตา
“น้องสะใภ้ เจ้าตื่นแล้ว...เจ้าจะไปโรงเตี๊ยมหรือ? ข้าไปกับเจ้าด้วยได้หรือไม่!”
นางรีบร้อนลุกขึ้นโดยไม่สนใจว่าตัวเองจะดูมอมแมมเพียงใด ก่อนมองหลีเยว่ซูอย่างระมัดระวัง
หลีเยว่ซูขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เมื่อคืนเจ้านอนอยู่ตรงนี้หรือ?”
เสิ่นช่านพยักหน้าอย่างตึงเครียด
“เจ้าช่วยชีวิตข้า ต่อไปข้าก็จะเป็นบ่าวของเจ้า เจ้าจะไปที่ไหน ข้าก็จะตามไปด้วย”
นางรู้ว่าการพาคนจากจวนหลี่มาที่บ้านเมื่อวานทำให้หลีเยว่ซูโกรธ แต่หลังจากมารดาของนางรู้ว่านางล่วงเกินจวนหลี่เข้า นางก็ไม่ยอมให้นางกลับเข้าบ้านอีก
ตอนนี้นางไม่มีที่ไปแล้วจริง ๆ
หลีเยว่ซูฉลาดเพียงใด เพียงเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของอีกฝ่ายก็เดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ ทันที
แต่ข้าไม่ได้เป็นคนใจอ่อนจนเกินไป นางเหลือบมองห่อผ้าเก่า ๆ ที่อยู่ในมือของเสิ่นช่าน ก่อนจะละสายตากลับมาอย่างเย็นชา
“เมื่อวานที่ข้าสั่งสอนคนพวกนั้น เป็นเพราะพวกเขาพูดจาไม่สะอาด ไม่ใช่เพราะข้าต้องการช่วยเจ้า”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสริม
“หากไม่ใช่เพราะเจ้า คนพวกนั้นก็คงไม่หาบ้านข้าเจอ”
ร่างของเสิ่นช่านแข็งค้าง
ตลอดทั้งคืน นางเอาแต่กังวลว่าหลิวเยว่ซูจะโทษนางเพราะเรื่องนี้
เสิ่นช่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“ข้ารู้ว่าเป็นความผิดของข้า แต่ข้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ ข้าต้องเดิมพันทุกอย่างกว่าจะคว้าโอกาสนี้มาได้”
หลีเยว่ซูโยนหญ้าลงไปในราง สีหน้าของนางยังคงเย็นชา
“ตอนที่เจ้าพาคนพวกนั้นมาที่บ้านข้า เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าพวกเขาอาจทำร้ายข้า หรือทำร้ายเด็ก ๆ เหล่านั้น?”
เสิ่นช่านพูดไม่ออก
เมื่อวานสิ่งที่นางนำมาเดิมพันนั้น แท้จริงแล้วรวมถึงความปลอดภัยของหลีเยว่ซูและเด็ก ๆ เหล่านั้นด้วย
แต่...นางไม่มีทางเลือกจริง ๆ
เสิ่นช่านก้มหน้าลง
“ข้าขอโทษ...”
หลีเยว่ซูไม่ได้พูดอะไร เพียงหันหลังเดินจากไป
แต่สิ่งที่นางไม่คาดคิดก็คือ หลังจากกินอาหารเสร็จและเตรียมจะขับรถม้าไปดูโรงเตี๊ยมแห่งใหม่ นางกลับพบว่าเสิ่นช่านยังคงยืนอยู่ที่เดิม
เสิ่นจืออวี้รีบโผเข้ากอดหลีเยว่ซูด้วยความกลัว พลางมองเสิ่นช่านอย่างหวาดระแวง
“ท่านแม่ นาง...นางมาอีกแล้ว”
เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เสิ่นช่านพาคนจากจวนหลี่มาที่บ้านเมื่อวานทำให้เจ้าตัวเล็กหวาดกลัวไม่น้อย
เดิมทีเสิ่นช่านเตรียมคำพูดขอโทษเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้จากเสิ่นจืออวี้ นางกลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หลีเยว่ซูก้มลงอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา
“อวี้อวี้ไม่ต้องกลัว แม่จะอุ้มเจ้าขึ้นรถม้า อาหมิน อาเหวิน พาพ่อของเจ้าไปด้วย”
ตอนซื้อรถม้า นางคำนวณเอาไว้แล้วว่าเด็กน้อยทั้งสี่คนนั่งอยู่ด้านใน ส่วนตัวนางกับเสิ่นเว่ยนั่งอยู่ด้านนอก พอดีกับพื้นที่ที่มี
ตั้งแต่ต้นจนจบ หลีเยว่ซูไม่สนใจเสิ่นช่านเลยแม้แต่น้อย
“ย่ะ!”
เมื่อแส้ฟาดลง รถม้าก็ค่อย ๆ เคลื่อนออกไป
เสิ่นช่านเห็นดังนั้นจึงกัดฟัน ก่อนจะรีบวิ่งตามไป
หลีเยว่ซูย่อมรู้ว่ามีคนตามอยู่ด้านหลัง แต่นางไม่ได้สนใจ ยังคงสะบัดแส้ขับรถต่อไป
เส้นทางไปยังเมืองข้างเคียง แม้จะขับรถม้า ก็ยังใช้เวลาเกือบสองชั่วยาม
เสิ่นช่านกลับอาศัยสองขาของตัวเองวิ่งตามมาตลอดทางอย่างไม่ยอมแพ้
เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยม ขาทั้งสองข้างของเสิ่นช่านสั่นระริกจนแทบยืนไม่อยู่ นางทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าประตูทันที
หลีเยว่ซูเหลือบมองนางเพียงครั้งเดียว ก่อนจะละสายตากลับไปอย่างรวดเร็ว
เสิ่นช่านเงยหน้าขึ้นและบังเอิญสังเกตเห็นสายตาของนาง การทุบขาของตัวเองเพื่อคลายเมื่อยจึงหยุดชะงักไป
นางไม่ใช่คนโง่ ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา นางรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหลิวเยว่ซูจงใจขับรถให้ช้าลง
แม้ปากจะพูดจาโหดร้ายและไร้ความปรานี แต่การกระทำกลับแสดงถึงความใจอ่อนอยู่ทุกแห่งหน
การค้นพบนี้ทำให้เสิ่นช่านมองเห็นความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
หลังจากพักอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเรี่ยวแรงกลับคืนมา นางก็เดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมโดยตรง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
