บทที่ 86 แอบบุกคุกใต้ดินยามค่ำคืน
บทที่ 86 แอบบุกคุกใต้ดินยามค่ำคืน
หัวใจของหลี่เยว่ซูสั่นไหวเล็กน้อย มือที่กำลังถือชามอยู่สั่นโดยไม่รู้ตัว
เวลาสำหรับเข้าเยี่ยมของที่ว่าการอำเภอเร็วที่สุดคือยามซื่อ แต่เขากลับเดินเท้าจากหมู่บ้านมาถึงที่นี่เพียงลำพัง และมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง?
ชั่วขณะหนึ่ง หลี่เยว่ซูไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี ราวกับมีบางสิ่งกระแทกเข้าที่กลางอกของนางอย่างแรง
นางวางชามลงแล้วลุกขึ้น
“รบกวนพี่เจ้าหน้าที่คุมคุกช่วยไปสักเที่ยว พาสามีของข้าไปที่ร้านยาเหิงเต๋อที”
ขณะที่พูด นางแสร้งทำเป็นล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ แต่ความจริงแล้วกลับหยิบเหรียญทองแดงออกมาจากมิติ ก่อนจะส่งให้เขาหลายเหรียญ
“แล้วก็รบกวนพี่เจ้าหน้าที่ช่วยบอกเขาให้ข้าด้วย บอกว่าถ้าเขายังไม่เชื่อฟัง แอบวิ่งไปไหนมาไหนคนเดียวอีก ข้าจะไม่สนใจเขาอีกแล้ว”
เจ้าหน้าที่คุมคุกรู้ว่าสามีของนางป่วยเป็นโรคคล้ายคนเสียสติ และมักรู้สึกเสียดายแทนฮูหยินสาวที่ทั้งเก่งและมีความสามารถคนนี้อยู่เสมอ
“ก็แค่เดินทางไปส่งเท่านั้นเอง ฮูหยินเสิ่นมักนำของอร่อยมาให้พวกพี่น้องของเราอยู่บ่อย ๆ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยกให้ข้าเอง!”
เขาไม่ได้รับเหรียญทองแดงเหล่านั้น เพียงหมุนตัวออกไปเพื่อส่งข้อความทันที
เสิ่นเว่ยยืนอยู่หน้าประตูคุกใต้ดิน
เพราะออกจากบ้านมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ร่างกายของเขาจึงปกคลุมไปด้วยละอองหมอกหนา ประกอบกับอากาศหนาว ใบหน้าของเขาจึงดูซีดเซียวเล็กน้อย
เมื่อวานนี้ เพื่อไปตามหาช่ายหยางซิงเหอ เขาจึงไม่ได้ติดตามทุกคนมาที่นี่ เมื่อถามท่านแม่โม่กับป้าหลิว ทั้งสองก็เพียงบอกว่านางไม่เป็นอะไร
แต่เขารู้ว่าหลี่เยว่ซูเป็นคนรักความสะอาด สถานที่อย่างคุกใต้ดิน ต่อให้ทำความสะอาดดีเพียงใด อย่างไรก็ยังมีกลิ่นอับอยู่ดี
เขาจึงอยากมาดูด้วยตาตัวเอง
แต่ไม่คิดว่าเมื่อมาถึงที่นี่ หลี่เยว่ซูกลับไม่ยอมพบเขาเลย
เสิ่นเว่ยไม่ได้โง่จริง ๆ ย่อมเข้าใจความหมายของนาง
ก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะได้ข้อสรุป นางไม่ต้องการให้พวกเขาต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
หัวใจของเสิ่นเว่ยราวกับมีกระแสอบอุ่นไหลผ่าน
เขามองประตูคุกใต้ดินสีดำทะมึนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามเจ้าหน้าที่คุมคุกไปยังร้านยาเหิงเต๋อ
……
ตลอดทั้งวัน ทุกอย่างผ่านไปอย่างสงบ
เมื่อราตรีมาเยือน หลี่เยว่ซูนอนหันหน้าเข้าหากำแพง หลับตาลงราวกับเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว
ตรงบริเวณหน้าคุกใต้ดิน เงาร่างหนึ่งราวกับภูตผี ลอบเข้ามาจากมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
เจ้าหน้าที่ที่เดินลาดตระเวนและคนที่เฝ้าประตูต่างไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา จึงไม่รู้เลยว่ามีใครลอบเข้ามาภายใน
เสิ่นเว่ยสวมชุดสีเข้ม ลมหายใจแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิด
เดิมทีเขาตั้งใจจะค้นหาไปทีละห้องขัง แต่ไม่คิดว่าเพียงมาถึงห้องขังแรกตรงทางเข้า เขาก็เห็นแผ่นหลังของหลี่เยว่ซูแล้ว
ท่านแม่โม่เคยบอกตอนกลับไปว่า คนในคุกดูแลหลี่เยว่ซูเป็นอย่างดี ไม่ได้ปล่อยให้นางต้องลำบาก
ตอนนี้ดูแล้วเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
ในที่สุดหัวใจที่แขวนค้างของเสิ่นเว่ยก็วางลงได้เสียที
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกตว่า เมื่อเห็นหลี่เยว่ซูปลอดภัยดี ความโล่งใจและความยินดีสายหนึ่งก็ผุดขึ้นในส่วนลึกของหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่
ในขณะที่เสิ่นเว่ยกำลังถอนหายใจอย่างโล่งอก หลี่เยว่ซูที่เดิมทีดูเหมือนกำลังหลับอยู่กลับลืมตาขึ้นกะทันหัน และลุกพรวดจากเสื่อฟาง
นางหันกลับไปทันที สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่เสิ่นเว่ยซ่อนตัวอยู่อย่างแม่นยำ
เสิ่นเว่ยที่อยู่ในความมืดกลั้นลมหายใจ ก่อนจะเก็บกลิ่นอายทั้งหมดของตนเองกลับไปในชั่วพริบตา
ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงเสียงครางแผ่วเบาจากห้องขังบางแห่ง และเสียงหนูร้องจิ๊ด ๆ ดังเป็นระยะ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดหลี่เยว่ซูก็ละสายตากลับมา พร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย
หรือว่านางจะคิดไปเอง?
หลี่เยว่ซูรออยู่อีกครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ จริง ๆ จึงค่อยล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
เสิ่นเว่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก เขามองแผ่นหลังของนางด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนร่างจะเลือนหายไปดุจภูตผี และจากไปอย่างไร้สุ้มเสียง
……
นับตั้งแต่หลี่เยว่ซูถูกส่งตัวเข้าไปอยู่ในคุกใต้ดิน นายอำเภอก็แทบจะงัดทุกกลยุทธ์ที่มีออกมาเพื่อถ่วงเวลา
ขอเพียงรอจนกว่าจะได้รับจดหมายตอบกลับจากจงโจว ฮูหยินเสิ่นก็จะปลอดภัย!
ในช่วงแรก คนของตระกูลหลี่ไม่ได้สังเกตเห็นอะไร
แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า พวกเขาก็ย่อมมองออกว่านายอำเภอกำลังจงใจถ่วงเวลา จึงคิดว่าเขาตั้งใจขัดคำสั่งของเจ้าเมือง
“ปัง!”
ชายผู้เป็นหัวหน้าตบโต๊ะจนเหล้าบนโต๊ะกระเด็น ก่อนจะปัดจอกเหล้าที่นายอำเภอยื่นมาให้จนล้มคว่ำ
“ใต้เท้านายอำเภอ ท่านปกป้องหญิงชาวบ้านคนหนึ่งถึงเพียงนี้ หรือว่าท่านได้รับผลประโยชน์จากนางมา?”
สีหน้าของนายอำเภอไม่สู้ดีนัก
เขารู้ว่าวันนี้คงไม่สามารถถ่วงเวลาต่อไปได้อีกแล้ว
นายอำเภอใช้ผ้าเช็ดคราบเหล้าบนมือ พลางมองคนของตระกูลหลี่อย่างสงบนิ่ง
“ข้าช่วยผู้หญิงคนนั้นก็เพื่อพวกเจ้าเอง พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่านางเป็นใคร!”
นายอำเภอโยนผ้าเช็ดมือลงข้าง ๆ
“พวกเจ้ารู้เพียงว่านางเป็นเจ้าของร้านยาเหิงเต๋อ แต่กลับไม่รู้ว่า ด้วยฝีมือการรักษาอันยอดเยี่ยมของนาง นางได้ช่วยชีวิตท่านผู้เฒ่าสวี่สิง สวี่ไท่ฝู่คนปัจจุบันเอาไว้!”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น สีหน้าของคนตระกูลหลี่ทุกคนก็เปลี่ยนไป
เมื่อเห็นว่าพวกเขาเริ่มหวั่นเกรง สีหน้าของนายอำเภอก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ก่อนจากไป ท่านผู้เฒ่าสวี่เคยกำชับเป็นพิเศษว่า ห้ามเปิดเผยเรื่องที่เขามาอำเภอถงมู่ให้ใครรู้
แม้แต่คนขององค์รัชทายาทมาสอบถาม ก็ห้ามเปิดเผย
แต่ตอนนี้เขาเองก็ไม่มีทางเลือกจริง ๆ
“เหลวไหล!”
ทันทีที่นายอำเภอเพิ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก คนของเจ้าเมืองก็โต้กลับด้วยความโมโห
“ใคร ๆ ก็รู้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ท่านสวี่ไท่ฝู่เดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อพักรักษาตัว บ้านเกิดของเขากับอำเภอถงมู่อยู่กันคนละทิศละทาง แล้วเขาจะมาที่นี่ได้อย่างไร แถมยังบังเอิญรู้จักคนที่ไปล่วงเกินตระกูลหลี่อีก?”
“ข้าว่าเจ้าคงได้รับผลประโยชน์จากหญิงคนนั้น จึงจงใจหลอกพวกเรา!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนของตระกูลหลี่ก็พลันได้สติ
“ถูกต้อง! เจ้าเองก็รู้ว่าพวกเราไม่มีทางไปหาท่านสวี่ไท่ฝู่เพื่อยืนยันเรื่องนี้ได้ หากผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตท่านสวี่ไท่ฝู่จริง พวกเราก็เท่ากับล่วงเกินท่านสวี่ไท่ฝู่ แต่หากไม่ใช่ ก็เท่ากับไปรบกวนท่านสวี่ไท่ฝู่ ไม่ว่าจะทางไหนก็ล้วนเป็นความผิดร้ายแรง!”
“ไม่คิดเลยว่านายอำเภอเล็ก ๆ อย่างเจ้า จะมีเล่ห์เหลี่ยมถึงเพียงนี้!”
นายอำเภอถึงกับอึ้ง
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจินตนาการของคนเหล่านี้จะล้ำเลิศถึงขนาดนี้
คนของเจ้าเมืองหัวเราะเย็นชา ไม่เปิดโอกาสให้นายอำเภอได้อธิบาย
“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว พวกเรามีคำสั่งที่ประทับตราราชการของท่านเจ้าเมืองอยู่ รีบพาพวกเราไปพบผู้หญิงคนนั้นเสีย!”
“พวกเจ้า...”
ไม่รู้ว่าเพราะโกรธจนเกินไปหรืออย่างไร แม้แต่แก้มของนายอำเภอก็แดงก่ำ
ฮูหยินเสิ่นมีทั้งฝีมือการรักษาที่ยอดเยี่ยมและหัวใจของหมอที่เปี่ยมด้วยเมตตา การมีคนเช่นนี้อยู่ในโลกถือเป็นพรของผู้คนทั่วหล้า
เขาจะปล่อยให้นางต้องมาตายด้วยน้ำมือของคนพวกนี้ไม่ได้!
ชั่วขณะนั้นเอง นายอำเภอตัดสินใจแน่วแน่ แม้จะต้องแลกด้วยอนาคตในราชการของตน เขาก็จะปกป้องนางให้ถึงที่สุด
สายตาของเขาจึงเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว
ในเวลานั้นเอง คนรับใช้คนหนึ่งก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาจากด้านนอก
“ใต้เท้า! ท่านเจ้าเมืองส่งเอกสารด่วนมา บอกว่าให้มอบแก่คนของตระกูลหลี่ขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่เพียงแต่นายอำเภอจะชะงัก แม้แต่คนของตระกูลหลี่ก็ต่างมีสีหน้าประหลาดใจ
เหตุใดเจ้าเมืองถึงส่งเอกสารด่วนมาให้พวกเขา?
ชายผู้เป็นหัวหน้ารับเอกสารมาอย่างสงสัย ก่อนจะเปิดออกอ่าน
แต่เมื่อเห็นเนื้อหาด้านใน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และดูไม่สู้ดีขึ้นมา
นายอำเภอสังเกตเห็นสีหน้าของเขา หัวใจก็พลันขยับ
เขาค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะเห็นข้อความในจดหมายเช่นกัน ดวงตาพลันเปล่งประกายด้วยความยินดี
“ท่านเจ้าเมืองช่างมีเหตุผลและมองการณ์ไกลจริง ๆ!”
นายอำเภอร้องออกมาอย่างดีใจ
“เรื่องทั้งหมดนี้ต้องเป็นความเข้าใจผิดแน่นอน ฮูหยินเสิ่นไม่เคยออกจากอำเภอถงมู่ด้วยซ้ำ แล้วนางจะไปล่วงเกินตระกูลใหญ่เช่นตระกูลหลี่ได้อย่างไร!”
แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในจดหมายระบุชัดเจนว่าให้คนเหล่านี้รีบกลับไป และยุติเรื่องทั้งหมดเสีย
นี่เป็นข่าวดีอย่างแท้จริง!
ทว่าชายผู้เป็นหัวหน้ากลับไม่ยินยอม
“ความเข้าใจผิด? หรือว่าบาดแผลบนตัวคนของข้าพวกนั้นเป็นเพราะพวกเขาหกล้มเอง?”
สีหน้าของนายอำเภอแข็งค้าง ความรู้สึกไม่ดีพลันผุดขึ้นในใจ
และก็เป็นอย่างที่คิด
ชายคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ผู้หญิงคนนั้นทำร้ายคนของข้าจนบาดเจ็บ เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ไม่ได้!”
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจว่านายอำเภอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร รีบนำคนของตนมุ่งหน้าไปยังคุกใต้ดินทันที
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
