บทที่ 87 ถูกจำได้เสียแล้ว
บทที่ 87 ถูกจำได้เสียแล้ว
ในเวลาเดียวกัน เจ้าเมืองเองก็เพิ่งตื่นจากห้วงนิทรา
แม้เขาจะได้รับจดหมายจากหอจันทร์กระจ่าง และส่งคนไปเรียกคนของตระกูลหลี่กลับมาแล้ว แต่ภายในใจกลับยังไม่ได้วางใจเรื่องนี้ลงอย่างแท้จริง
เขากำลังคิดจะใช้เวลาอยู่กับอนุภรรยาคนใหม่สักหน่อย จู่ ๆ คนรับใช้ก็วิ่งหน้าตาตื่นมาเคาะประตู
“ทะ...ใต้เท้า! มีเอกสารด่วนจากจงโจวขอรับ! เป็นท่านสวี่ไท่ฝู่ส่งคนมามอบให้!”
“ท่านสวี่ไท่ฝู่จะส่งจดหมายมาหาข้าได้อย่างไร?”
เจ้าเมืองรีบลุกขึ้นจากเตียง ก่อนสั่งให้คนรับใช้นำจดหมายเข้ามา
ด้วยความสงสัย เขาเปิดจดหมายออกอ่าน
แต่เมื่อเห็นเนื้อหาด้านใน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที เขาคว้าตัวคนที่อยู่ข้างกายเอาไว้แน่น
“คราวนี้คนของตระกูลหลี่ไปหาใครที่อำเภอถงมู่กันแน่!”
คนรับใช้มีสีหน้ามึนงง ก่อนตอบตามความจริง
“ก็...ก็เป็นหญิงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งขอรับ”
“หญิงชาวบ้านธรรมดา?”
เจ้าเมืองโกรธจนเตะคนตรงหน้ากระเด็น
“นั่นคือหมอเทวดาที่เคยช่วยชีวิตท่านสวี่ไท่ฝู่! ถ้านางเป็นเพียงหญิงชาวบ้าน แล้วเจ้ามันเป็นตัวบ้าอะไร!”
“ยังยืนบื้ออยู่อีก! รีบไปอำเภอถงมู่ บอกให้พวกโง่จากตระกูลหลี่ทั้งหมดไสหัวกลับมา!”
เขาติดต่อกับคนของตระกูลหลี่มานานกว่าสิบปี ย่อมรู้ดีว่าคนพวกนั้นมีนิสัยอย่างไร
แม้จดหมายที่เขาส่งไปเมื่อวานจะสามารถรักษาชีวิตของหญิงคนนั้นเอาไว้ได้ แต่คนของตระกูลหลี่ย่อมไม่มีทางเชื่อฟังและยอมกลับมาแต่โดยดี
เดิมทีเขาเพียงต้องการสั่งสอนหญิงคนนั้นเล็กน้อยเท่านั้น
อย่างไรเสีย เขาก็เป็นขุนนางของราชสำนัก ถูกองค์กรยุทธภพอย่างหอจันทร์กระจ่างข่มขู่ ย่อมเกิดความไม่พอใจอยู่ในใจ
แต่ตอนนี้เมื่อรู้ว่านางคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตท่านสวี่ไท่ฝู่ ต่อให้เพิ่มความกล้าให้เขาอีกสิบเท่า เขาก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีกแล้ว
คนรับใช้เองก็รู้สึกหวาดหวั่น รีบลุกขึ้นเพื่อไปส่งข่าว
“เดี๋ยวก่อน!”
มือของเจ้าเมืองสั่นเทา เขาคว้าเสื้อผ้ามาสวมอย่างลวก ๆ
“ข้าจะไปเอง! รีบเตรียมม้า ข้าจะไปจับคนกลับมาเอง เร็วเข้า!”
……
นายอำเภอรู้ว่าตนเองไม่อาจขัดขวางคนพวกนี้ได้ จึงรีบส่งคนไปแจ้งข่าวที่ร้านยาเหิงเต๋อ
ดังนั้น เมื่อเขาติดตามคนของตระกูลหลี่มาถึงคุกใต้ดิน ก็ประจวบเหมาะกับที่คนจากร้านยาเหิงเต๋อเดินทางมาถึงพอดี
แม้แต่เสิ่นเว่ยและเด็กทั้งสี่คนก็อยู่ที่นั่นด้วย
นับตั้งแต่รู้ว่าหลี่เยว่ซูเกิดเรื่อง เสิ่นอี้หมินและคนอื่น ๆ ก็ลาหยุดจากสำนักศึกษา พวกเขาติดตามเสิ่นเว่ยกับท่านแม่โม่ไปที่ร้านยาเหิงเต๋อทุกวัน เพื่อจะได้รู้ข่าวของหลี่เยว่ซูโดยเร็วที่สุด
นายอำเภอไม่คิดเลยว่าครอบครัวของนางจะมาพร้อมหน้ากันมากถึงเพียงนี้
เขาจึงเพิ่งตระหนักขึ้นมาในตอนนี้ว่า หญิงชาวบ้านคนหนึ่งอย่างฮูหยินเสิ่นกำลังแบกรับความรับผิดชอบดูแลครอบครัวใหญ่ถึงเพียงนี้
ชั่วขณะนั้น ความตั้งใจที่จะปกป้องหลี่เยว่ซูของเขาก็ยิ่งแน่วแน่ขึ้น
ด้านนอกเกิดความวุ่นวายใหญ่โตเช่นนี้ เจ้าหน้าที่คุมคุกจึงรีบเข้าไปแจ้งหลี่เยว่ซูเป็นคนแรก
เมื่อได้ยินว่าเสิ่นเว่ยกับคนของตระกูลหลี่กำลังเผชิญหน้ากัน หัวใจของหลี่เยว่ซูก็พลันกระตุกขึ้นมา
“พี่เจ้าหน้าที่คุมคุก รบกวนเปิดประตูให้ข้าออกไปดูหน่อยได้หรือไม่?”
“นี่...”
เจ้าหน้าที่คุมคุกมีสีหน้าลังเล
ต่อให้พวกเขาไม่ได้มองหลี่เยว่ซูเป็นนักโทษ แต่ไม่ว่าอย่างไร สถานะของนางในตอนนี้ก็คือคนที่ถูกคุมขังอยู่ในห้องขัง
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ไม่นาน ตอนที่นางพูดคุยกับคนในครอบครัว ยังพูดถึงเรื่องหลบหนีออกจากคุกอีกด้วย
หลี่เยว่ซูเข้าใจความลำบากใจของเขา จึงกล่าวว่า
“ข้าไม่ได้คิดจะหลบหนี นายอำเภอก็น่าจะอยู่ด้านนอกด้วย คนของตระกูลหลี่มาที่นี่ก็เพราะต้องการจัดการกับข้า ตอนนี้ข้าออกไปพอดี จะได้แก้ไขเรื่องทั้งหมดให้จบ”
เจ้าหน้าที่คุมคุกเดิมทีก็เอนเอียงเข้าข้างนางอยู่แล้ว หลังจากลังเลเพียงเล็กน้อย จึงตัดสินใจเปิดประตูห้องขัง
เมื่อหลี่เยว่ซูก้าวออกมาจากคุกใต้ดิน นางก็เห็นท่านแม่โม่กำลังพาเด็ก ๆ จ้องมองคนของตระกูลหลี่อย่างเขม็ง
ดูราวกับว่าหากอีกฝ่ายขยับตัวเมื่อใด พวกนางก็พร้อมจะพุ่งเข้าไปสู้ตายทันที
ส่วนคนของตระกูลหลี่มีสีหน้าเย่อหยิ่ง แต่เห็นได้ชัดว่าท่าทีของพวกเด็ก ๆ ทำให้พวกเขาเริ่มหงุดหงิด
ทันทีที่หลี่เยว่ซูเดินออกมา สายตาของทุกคนก็หันมาจับจ้องนางแทบพร้อมกัน
สีหน้าของคนตระกูลหลี่พลันมืดคล้ำลง ก่อนหันไปจ้องนายอำเภอด้วยความโกรธ
“ท่านยังบอกว่าไม่ได้รับผลประโยชน์จากผู้หญิงคนนี้อีกหรือ! นางเดินออกมาจากคุกใต้ดินกลางวันแสก ๆ อย่างเปิดเผย หรือว่าท่านคิดจะแอบปล่อยนางไป!”
สีหน้าของนายอำเภอไม่น่าดูนัก
ถึงเขาจะเป็นเพียงนายอำเภอ แต่ก็ยังเป็นขุนนางของราชสำนัก
คนพวกนี้ไม่มีแม้แต่ตำแหน่งหรือยศใด ๆ กลับทำตัววางอำนาจต่อหน้าเขาครั้งแล้วครั้งเล่า คิดว่าเขาไม่มีอารมณ์โกรธหรืออย่างไร!
ขณะที่นายอำเภอกำลังจะระเบิดอารมณ์ หลี่เยว่ซูกลับหัวเราะเย็น ๆ ออกมาเสียก่อน
ท่ามกลางความเงียบ เสียงหัวเราะเย็นชานั้นช่างเด่นชัดจนดึงดูดสายตาของทุกคนในทันที
หลี่เยว่ซูเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาเย็นเยียบของนางมองคนตระกูลหลี่ราวกับกำลังมองมดปลวกกลุ่มหนึ่ง
“แค่ที่ว่าการอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง หากข้าต้องการจะไป ก็ยังไม่มีใครขวางข้าได้”
“พวกเจ้าคิดว่าการไปหานายอำเภอแล้วใช้อำนาจกดดันข้าจะทำให้ข้ากลัวอย่างนั้นหรือ?”
เพียงสองประโยค แต่กลับเต็มไปด้วยความโอหังอย่างที่สุด
เสิ่นเว่ยมองคนตรงหน้าที่ทั้งมั่นใจและหยิ่งผยอง หัวใจของเขาราวกับถูกบางสิ่งเกาเบา ๆ
เขาเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า มุมปากของตนกำลังยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเสิ่นเว่ย
คนของตระกูลหลี่เองก็ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าหยิ่งผยองถึงเพียงนี้
ความโกรธที่เดิมมีต่อนายอำเภอซึ่งคอยปกป้องนางอยู่แล้ว ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
“เจ้ารนหาที่ตาย!”
ชายคนหนึ่งยกมือขึ้น ก่อนพุ่งเข้าหาหลี่เยว่ซูด้วยสายตาดุร้าย
แววตาของหลี่เยว่ซูเย็นลง นางถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว พร้อมตั้งท่าเตรียมลงมือ
สีหน้าของเสิ่นเว่ยเย็นเฉียบ เขายกมือส่งสัญญาณบางอย่างไปยังความมืด
วินาทีต่อมา เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าหลี่เยว่ซู
“ปัง!”
พร้อมกับเสียงดังสนั่น ร่างของชายคนนั้นก็ปลิวออกไปเหมือนว่าวที่สายขาด กระเด็นไปไกลหลายจั้ง
ทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนหันไปมองชายที่เพิ่งปรากฏตัวด้วยความตกใจ
หลี่เยว่ซูขยับหลบไปด้านข้างหนึ่งก้าว
เมื่อมองเห็นใบหน้าของเขาชัด ๆ นางก็ต้องชะงัก
กลับเป็นชายคนเดียวกับที่เคยสะกดรอยตามนางครั้งก่อน และสุดท้ายกลับถูกนางจับตัวเอาไว้!
หรือว่าเขาจะตามนางมาตลอด?
หลี่เยว่ซูขมวดคิ้ว มองชายตรงหน้าด้วยความระแวดระวังและสงสัย
ซิงเหอสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากด้านข้าง แต่เขาไม่กล้าหันกลับไป
เขายืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
จบกัน! จบกันแล้ว!
รู้อย่างนี้ให้ไฉ่หยางออกมาดีกว่า!
ซิงเหอไม่มีเวลามานั่งเสียใจ เพราะคนอื่น ๆ จากตระกูลหลี่เห็นพวกเดียวกันถูกทำร้าย จึงพุ่งเข้ามาพร้อมกันโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
หลี่เยว่ซูไม่ได้เข้าไปช่วยด้วยซ้ำ แถมยังขยับหลบไปด้านข้างอีกเล็กน้อย
นางเคยประมือกับชายคนนี้มาก่อน ย่อมรู้ดีถึงฝีมือของเขา
หากครั้งที่แล้วไม่ใช่เพราะนางอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง อีกทั้งเขาประมาทศัตรู เขาก็คงไม่ถูกนางจับตัวได้ง่าย ๆ
และก็เป็นไปตามคาด
ไม่นาน คนของตระกูลหลี่ทั้งหมดก็ลงไปนอนกองอยู่กับพื้น
แต่กลับไม่มีใครแตะต้องชายที่ชื่อซิงเหอได้แม้แต่ชายเสื้อ
หลี่เยว่ซูมองซิงเหออย่างครุ่นคิด
ภายในใจของนางเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดถึงเรื่องเหล่านั้น
นางเดินไปเตะชายที่นอนอยู่บนพื้นเบา ๆ สีหน้าหยิ่งผยองอย่างไม่ปิดบัง
“กลับไปบอกนายท่านหลี่ของพวกเจ้า ล้างคอรอไว้ให้ดี ข้าจะไปถึงหน้าบ้านด้วยตัวเองเพื่อคิดบัญชีกับเขา!”
“ไสหัวไป!”
ท่าทีของนางเรียกได้ว่าโอหังอย่างถึงที่สุด
นายอำเภอถึงกับนิ่งค้าง
เขาเริ่มสงสัยอย่างจริงจังว่า คนตรงหน้านี้ใช่ฮูหยินเสิ่นผู้แสนอ่อนโยนและสูงศักดิ์ที่เขารู้จักหรือไม่
แต่เขาก็ไม่ได้โง่
ย่อมเข้าใจว่าที่หลี่เยว่ซูพูดเช่นนี้ ก็เพื่อดึงความโกรธของตระกูลหลี่มาลงที่ตัวเอง เพื่อไม่ให้พวกเขาพลอยถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
ชั่วขณะหนึ่ง นายอำเภอถึงกับไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของตัวเองออกมาอย่างไร
สีหน้าของคนตระกูลหลี่แทบจะไม่สามารถใช้คำว่า ‘น่าเกลียด’ มาอธิบายได้อีกแล้ว
แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหวาดเกรงชายซิงเหอที่อยู่ข้าง ๆ จึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความโกรธลงไป แล้วพากันคลานหนีออกไปอย่างทุลักทุเล
ทว่าก่อนจากไป ชายผู้เป็นหัวหน้าก็ยังไม่ยอมแพ้ หันกลับมาตะโกนเสียงดัง
“เจ้ารอข้าไว้เถอะ! เรื่องนี้ไม่มีทางจบลงง่าย ๆ แน่!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของนายอำเภอที่เพิ่งวางลงก็พลันแขวนกลับขึ้นมาอีกครั้ง
เขามองหลี่เยว่ซูอย่างจนใจ
“ฮูหยินเสิ่น ที่จริงท่านเจ้าเมืองส่งจดหมายมาแล้ว ให้คนของตระกูลหลี่กลับไป เป็นพวกเขาที่ดื้อรั้นและแอบมาที่คุกใต้ดินเอง เมื่อครู่นี้...ท่านก็หุนหันพลันแล่นเกินไปจริง ๆ”
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
