ความทรงจำบนสังเวียน
บทที่ 4
คนที่ถูกเลือก
เสียงหมัดกระทบเป้าดังขึ้นภายในค่ายมวย
ตุ้บ!
ตุ้บ!
เสียงตะโกนของครูมวยดังสลับกับเสียงหอบของนักมวย
“ตั้งการ์ด!”
“อย่าถอยหลัง!”
“มองตาคู่ต่อสู้!”
⸻
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเวที
สายตาของเขากวาดมองนักมวยในค่ายทีละคน
เขาไม่ได้มองแค่หมัด
ไม่ได้มองแค่ฝีมือ
แต่มองถึงหัวใจของคนบนเวที
⸻
เข้ม
เจ้าของค่ายมวยแห่งนี้
ชายที่ใช้ชีวิตอยู่กับสังเวียนมาตลอด
⸻
หลังจากนักมวยคนหนึ่งลงจากเวที
เข้มเดินเข้าไปหา
“เมื่อกี้ดีขึ้น”
“แต่ตอนโดนกดดัน อย่าลืมสิ่งที่ซ้อมมา”
นักมวยพยักหน้า
“ครับครูเข้ม”
⸻
เข้มมองไปรอบค่าย
ทุกอย่างยังเดินต่อไป
แต่มีบางอย่างที่หายไป
⸻
เสียงหัวเราะของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
เสียงคนที่เคยทำให้ทั้งค่ายมีความหวัง
⸻
เก่ง
⸻
รูปของเก่งยังติดอยู่บนผนัง
แชมป์หนุ่มของค่าย
คนที่ทุกคนคิดว่าจะเดินไปได้ไกลกว่านี้
⸻
แต่ชีวิตไม่เคยให้เวลาใครเตรียมตัว
⸻
เสียงรถยนต์ดังขึ้นหน้าค่าย
เข้มหันไปมอง
ก่อนจะยิ้ม
⸻
“ไอ้นี่…”
⸻
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
พร้อมรอยยิ้มคุ้นเคย
⸻
เปี๊ยก
⸻
“เป็นไงวะ เข้ม”
“ยังทำหน้าดุเหมือนเดิม”
⸻
เข้มหัวเราะ
“มึงก็ยังพูดมากเหมือนเดิม”
⸻
สองคนหัวเราะ
เหมือนภาพของเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานาน
ไม่มีความระแวง
ไม่มีระยะห่าง
⸻
เปี๊ยกมองไปรอบค่าย
“ยังเหมือนเดิมเลยนะมึง”
เข้มยิ้ม
“ก็ค่ายกู”
“จะให้เปลี่ยนอะไร”
⸻
เปี๊ยกพยักหน้า
“กูรู้”
“มึงไม่เคยเปลี่ยน”
⸻
ทั้งสองเดินคุยกันข้างเวที
⸻
“เรื่องชิงแชมป์”
เปี๊ยกถาม
เข้มเงียบไปเล็กน้อย
“ยังหาไม่ได้”
⸻
เปี๊ยกเข้าใจทันที
เพราะชื่อของคนที่หายไป…
ไม่ใช่ใครจะแทนได้ง่าย ๆ
⸻
“เก่งมันไม่ใช่นักมวยธรรมดา”
เข้มพูด
“มันมีทั้งฝีมือ”
“ทั้งหัวใจ”
⸻
เปี๊ยกนิ่งไป
ก่อนพูด
“เพราะงั้น…”
“กูถึงเอาคนมาให้มึงดู”
⸻
เข้มมอง
“ใคร”
⸻
เปี๊ยกหันไปทางประตู
⸻
“เข้ามาสิ”
⸻
ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา
รูปร่างแข็งแรง
สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ
⸻
เลี้ยง
⸻
เสียงซุบซิบดังขึ้นในค่าย
เพราะทุกคนรู้จักเขา
⸻
นักมวยชื่อดัง
ฝีมือระดับแนวหน้า
⸻
ฉายา…
จอมทัพ
⸻
เปี๊ยกยิ้ม
“คนนี้แหละ”
“ที่จะขึ้นมาแทนตำแหน่งของเก่ง”
⸻
เข้มไม่ได้ตอบทันที
เขามองเลี้ยงตั้งแต่หัวจรดเท้า
⸻
เขายอมรับ
ฝีมือดี
รูปร่างดี
ประสบการณ์ดี
⸻
แต่…
เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น
⸻
“เก่งจริง”
เข้มพูด
⸻
เลี้ยงยิ้มเล็กน้อย
⸻
“แต่…”
คำเดียวทำให้ทุกคนเงียบ
⸻
เข้มพูดต่อ
“กูได้ยินเรื่องของมึงมา”
⸻
บรรยากาศเปลี่ยนเล็กน้อย
⸻
“ฝีมือไม่มีใครเถียง”
“แต่เรื่องนอกเวที…”
⸻
เปี๊ยกรีบหัวเราะ
“โอ๊ย เข้ม”
“มึงก็เอาแต่เรื่องเก่ามาคิด”
⸻
เข้มมองเพื่อน
ไม่ได้โกรธ
ไม่ได้สงสัย
แค่พูดในฐานะเจ้าของค่าย
⸻
“กูก็ต้องคิด”
“เพราะคนที่จะเข้ามาอยู่ที่นี่”
“มันไม่ได้เป็นแค่นักมวย”
⸻
เปี๊ยกพยักหน้า
“กูรู้”
“เพราะมึงเป็นแบบนี้ไง”
“กูถึงอยากให้มึงดูแลมัน”
⸻
เข้มเงียบ
⸻
เพราะนี่คือเปี๊ยก
เพื่อนเก่าของเขา
คนที่เขาเชื่อใจ
“เอาเป็นว่า…”
เปี๊ยกพูด
“ลองเปิดใจดู”
เข้มมองเลี้ยงอีกครั้ง
ก่อนพยักหน้า
“กูจะดู”
ด้านหลังเปี๊ยก
ชายอีกคนยืนเงียบมาตลอด
เมฆ
เขาไม่ได้สนใจเวที
ไม่ได้สนใจนักมวย
แต่กำลังมองคนในค่าย
เหมือนกำลังจำทุกอย่าง
เปี๊ยกเดินออกไปพร้อมรอยยิ้ม
วันนี้…
เขาไม่ได้เข้ามายึดค่าย
ไม่ได้เข้ามาทำลายอะไร
เขาแค่…
พาคนหนึ่งเข้ามา
ในสถานที่ที่เขาเคยได้รับความไว้ใจ
และไม่มีใครรู้ว่า…
การเปิดประตูครั้งนี้
จะเปลี่ยนชะตาของค่ายเข้มไปตลอดกาล
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
