ฉันกำลังจะลาออก… แต่ได้รับข้อเสนอ
วันที่สองของการทำงาน หัวหน้าพาฉันไปที่ห้องเก็บเอกสาร
เปิดประตูเข้าไป ฉันเห็นตู้เอกสารเหล็กสี่ลิ้นชักยี่ห้อคิงคองอยู่ประมาณสิบตู้ ส่วนที่พื้นก็มีลังกระดาษวางอยู่หลายใบ ข้างกล่องบางใบยังมีชื่อยี่ห้อทิชชูม้วนติดอยู่
แต่ทั้งในตู้และในลังแน่นไปด้วยใบสมัครงาน
หัวหน้าหันมาบอกฉันว่า
“น้อง ใบสมัครที่เกินหนึ่งปี แยกออกมาให้พี่นะ เดี๋ยวพี่เรียกคนเอาไปทำลาย”
นั่นจึงกลายเป็นหนึ่งในงานที่ฉันต้องรับผิดชอบ
ช่วงที่ไม่มีผู้สมัครหรือติดต่อเข้ามา ฉันก็เข้าไปนั่งคัดใบสมัครอยู่ในห้องนั้น
ระหว่างทำงาน ฉันเจอใบสมัครที่มีคุณสมบัติดีหลายใบ จึงแยกออกมา แม้จะเกินหนึ่งปีแล้ว
เมื่อเคลียร์ใบสมัครในลังเหล่านั้นได้หมด ฉันก็คิดว่า
ฉันควรไปหางานอื่นทำแล้วล่ะ
ฉัตตัดสินใจยื่นใบลาออก
หัวหน้าเสนอเงินเดือนเพิ่มให้ แต่ฉันปฏิเสธ
ต่อมาผู้จัดการฝ่ายเรียกฉันไปคุยและถามถึงเหตุผลที่ลาออก ตอนนั้นฉันยังอายุน้อย และคิดว่าตัวเองคงไม่ได้อยู่ต่อแล้ว จึงพูดไปตรง ๆ ว่า งานแบบนี้ไม่ใช่งานที่ฉันอยากทำ
แล้ววันหนึ่ง ฉันก็ถูกเชิญขึ้นไปพบรอง MD
ท่านถามถึงเหตุผลที่ฉันลาออก ฉันก็เล่าให้ฟังตรง ๆ อีกครั้ง เพราะคิดว่าอย่างไรก็คงไม่ได้อยู่ต่อแล้ว
แต่สิ่งที่ฉันไม่คาดคิดคือ ท่านกลับถามว่าแล้วงานแบบไหนที่อยากทำ
ฉันจึงเล่าให้ฟังถึงหลักการสรรหาและคัดเลือกพนักงานที่เคยเรียนมา
รอง MD บอก “ถ้าให้ทำตามที่พูดมา อยู่ ทำงานต่อไหม”
จากที่คิดว่าจะเดินออกจากบริษัท กลับกลายเป็นว่าฉันได้รับโอกาสให้ลองทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ
แต่การตัดสินใจอยู่ต่อครั้งนั้น ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม
รุ่นพี่คนเดิมถูกโยกย้ายออก และมีรุ่นพี่อีกคนเข้ามาช่วยงานฉัน
บรรยากาศในการทำงานเปลี่ยนไป
ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองถูกโดดเดี่ยว แม้แต่เพื่อนที่เข้าทำงานพร้อมกันและเคยกินข้าวด้วยกันทุกวัน ก็เริ่มหลีกเลี่ยงที่จะกินข้าวกับฉัน
จากเด็กใหม่ที่เข้ามาโดยแทบไม่มีใครรู้จัก ฉันกลายเป็น “เด็กเส้น” ในสายตาของคนบางคน โดยไม่ทันรู้ตัว
โชคดีที่รุ่นพี่คนใหม่ที่ถูกส่งมาช่วยงาน กลายเป็นคนที่คอยกินข้าวเป็นเพื่อนและปลอบใจฉัน บอกให้ฉันทำงานที่นี่ต่อไป
แม้งานที่ได้รับโอกาสให้ทำจะน่าสนใจ แต่สิ่งที่กดดันฉันมากขึ้นกลับเป็นบรรยากาศในการทำงาน
ฉันรู้ว่าครั้งนี้ตัวเองกำลังได้รับโอกาสที่ไม่ธรรมดาสำหรับเด็กใหม่คนหนึ่ง และถ้าสิ่งที่ฉันคิดทำไม่สำเร็จ คนที่ต้องรับผลจากสิ่งที่ตัวเองเสนอ ก็คือฉันเอง
แต่ในเมื่อองค์กรให้โอกาสฉันได้ลองทำสิ่งที่เรียนมา ฉันก็ตัดสินใจเดินหน้าต่อ
ตอนนั้นฉันทั้งตื่นเต้นและกังวล
เพราะครั้งนี้ไม่ใช่รายงานที่ทำส่งอาจารย์เพื่อเอาคะแนนอีกแล้ว
สิ่งที่เรียนมากำลังจะถูกนำมาใช้ในโลกของความเป็นจริง
และฉันเองก็ยังไม่รู้ว่า เมื่อทฤษฎีในตำราได้มาเจอกับงานจริงและคนจริง ๆ แล้ว มันจะเป็นอย่างไร
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
