เรื่องสั้นชวนพิศวง
ตอนที่ 1
ผมเคยไปทำงานปิดเทอมฤดูร้อนช่วงอายุประมาณ 16ปี ในสมัยที่กฎหมายแรงงานไม่ได้เคร่งครัดนัก ผมได้งานเป็นรปภ. กะดึกในหมู่บ้านจัดสรรแห่งนึงแถวบาง.. หมู่บ้านจัดสรรนี้เข้าไปในซอยลึกจากถนนใหญ่พอสมควร
ผมประจำการที่ป้อมยาม ที่มีรหัสเรียกว่าเฟสสอง เฟสนี้เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ป้อมของผมอยู่หน้าซอยสุดท้ายของเฟสพอดี ด้านซ้ายมือเป็นบ้านที่เพิ่งสร้างเสร็จยังไม่มีคนอยู่ ฝั่งขวามืออีกสามหลัง มีคนเข้าอยู่แค่1หลังตรงกลาง สุดซอยเป็นกำแพงของโครงการ ด้านหลังของป้อมเป็นต้นไทรขนาดใหญ่ รอบโครงการถูกล้อมรอบไปด้วยป่า ต้นมะพร้าว คลองน้ำ และป่าธูป
คืนนั้นเป็นคืนวันที่ 14 เมษายนผมจำได้แม่น ในหมู่บ้านแทบไม่มีคนอยู่เพราะเป็นช่วงหยุดเทศกาล ซอยตรงข้ามป้อมผมไม่มีใครอยู่เลย ผมนั่งเฝ้าตามปกติ อ่านหนังสือบ้างปั่นจักรยานเข้าไปดูจุดตรวจบ้างแก้เบื่อ เพราะสมัยนั้นผมยังไม่มีโทรศัพท์มือถือให้เล่น ผมนั่งรอจนหัวหน้าชุดปั่นจักรยานมาตรวจจุดตรวจช่วงเวลาประมาณตีหนึ่ง เมื่อหัวหน้าปั่นจักรยานจากไปผมก็นั่งพิงผนังป้อมและงีบหลับตามประสาเด็ก หลับไปสักพักนึงผมก็สะดุ้งตื่นด้วยสัญชาตญาณ เราเข้าเวรไม่สามารถหลับสนิทได้หรอก
ผมยืนขึ้นในป้อมเล็กๆบิดขี้เกียจเล็กน้อย เพิ่มเสียงวิทยุสื่อสารที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นหลังจากที่ผมหรี่ลงช่วงที่งีบหลับ นั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมแล้วหยิบบุหรี่กรุงทองขึ้นมาจุดสูบ
ในระหว่างนั้นเองผมดูดบุหรี่ได้ซักสองสามคำ กำลังจะหยิบหนังสือมาอ่านแก้เหงา หน้าผมมองตรงเข้าไปในซอยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของป้อม บ้านทุกหลังปิดไฟมืดสนิทมีเพียงไฟสลัว จากเสาไฟของโครงการที่ติดกับกำแพง เท่านั้นที่ส่องแสงสว่างสีเหลืองนวลๆ
เงาตะคุ่มๆของใครคนหนึ่งกำลังเดินออกมาจากบ้านหลังตรงกลางฝั่งขวา ซึ่งตอนนี้ไฟปิดมืดสนิท เงานั้นค่อยค่อยเดินมาที่ประตูหน้าบ้าน ขอบบนของมันสูงกว่าหัวของเขาเล็กน้อย
ผมรู้สึกกลัว เอื้อมมือขวาไปหยิบกระบองเพื่อนยาก ที่วางอยู่ข้างเก้าอี้ ปากยังคาบบุหรี่อยู่พร้อมใช้สายตาเพ่งมอง
หากเงานั่นเป็นเงาของผู้ร้ายที่ประสงค์ต่อทรัพย์ของเจ้าของบ้านจริงอย่างที่ผมคิด ผมจะทำอย่างไรดี ช่วงที่ผมเผลอหลับไปเค้าคงแอบย่องเข้าไปตอนนั้น หรือไม่คงปีนมาจากกำแพงด้านหลังของโครงการ ดีที่มันไม่ทำร้ายผม เพราะเพิ่งมีข่าวรปภ.โดนรุมทำร้ายบาดเจ็บสาหัสที่หมู่บ้านนี้ก่อนที่ผมจะมาเพียงไม่กี่เดือนเอง
ยังดีที่เรารอดมาได้
ผมนึกแล้วขนลุก
ในระหว่างที่กำลังลังเลว่าจะกดวิทยุวอแจ้งเหตุ หรือจะทิ้งทุกอย่างแล้วสับตีนแตกออกไปที่ป้อมหน้า ระยะทางมันก็ไกลเหลือเกินไม่ว่าจะเลือกทางที่หนึ่งหรือสอง
โถ..ชีวิต
ในขณะที่ผมกำลังทะเลาะกับตัวเองอยู่ เงานั่นก็ใช้มือจับขอบประตู แล้วปีนขึ้นอย่างช้าๆ ขาขวาของเค้าพาดบนขอบประตูก่อนที่จะดึงลำตัวขึ้นไปแล้วตามด้วยขาซ้าย ฝั่งหัวหันมาทางที่ป้อมผมอยู่ ก่อนที่เขาจะกระโดดลงมาที่พื้น แล้วยืนขึ้นเต็มสองเท้าอีกครั้ง
เงานั่นหันหลังให้กับบ้านราวกับว่าเขาไม่มีธุระอะไรบ้านหลังนี้แล้ว
ผมมองตาเหตุการณ์ตรงหน้า ตาไม่กระพริบ
ทุกอย่างเงียบจนผมรู้สึกอึดอัด
เขาก้าวเดินข้ามถนนไปยังฝั่งตรงข้ามที่มีบ้านสามหลังเพิ่งสร้างเสร็จโดยไม่หันมามองผมแม้แต่น้อย
ผมกระชับกระบองในมือแน่น เหงื่อไหลซึมลงมาตามหน้าผากและไรผม
ก้าวที่ 1 2 3 เขาก้าวเดินอย่างรวดเร็ว ตัวของเขาก็สูงขึ้นทุกครั้งที่เขาก้าวเท้าออกไป เพียงก้าวที่สี่เท่านั้น ตัวของเขาก็มีความสูงกว่าหลังบ้านเดี่ยวสองชั้นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแล้ว เขาพุ่งชนบ้านฝั่งตรงข้ามแล้วหายวับไปกับตา
ผมสะดุ้งเล็กน้อยจนหลังกระแทกป้อมยามเสียงดังโครม บุหรี่ที่คีบในมือซ้ายหล่นลงบนพื้นของป้อม
หัวใจผมเต้นตุ๊บๆๆ มือไม้สั่นไปหมด
ผมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะก้มลงหยิบบุหรี่ที่หล่นที่พื้นขึ้นมาสูบ แล้วปล่อยควันออกช้าๆเพื่อระบายความตึงเครียด สักพักใหญ่กว่ามือผมจะหยุดสั่น
เสียงบรรยากาศทุกอย่างที่เงียบไปกลับมาเป็นปกติ
ผมหยิบบุหรี่อีกม้วนขึ้นมาจุดสูบต่อทันที เพื่อลดความตื่นเต้น
มองดูนาฬิกาที่ข้อมือบอกเวลาว่าพึ่งตีสอง อีกหลายชั่วโมงกว่าจะเช้า
ผมไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกกลัวหรือยังไงดี
ลึกๆแล้วผมโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะอย่างน้อยเงาที่เห็นนั่นก็ไม่ใช่โจรผู้ร้ายอย่างที่ผมกลัวในตอนแรก…
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
