ความระหว่าง (Betweenness)
ความขัดแย้งแบบเดิมๆ ระหว่างโครงสร้างกับการตกแต่ง ระหว่างความเป็นนามธรรมกับรูปทรงที่เป็นรูปธรรม ระหว่างจุดสนใจ (figure) กับพื้นที่พื้นหลัง (ground) และระหว่างฟอร์มกับฟังก์ชัน สามารถถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันได้ สถาปัตยกรรมอาจเริ่มต้นจากการสำรวจ “พื้นที่ระหว่างกลาง”
— ปีเตอร์ ไอเซนแมน (Peter Eisenman)
ทางสายกลาง คือสิ่งที่มอบวิสัยทัศน์ มอบความรู้ และนำพาไปสู่ความสงบ สู่ความหยั่งรู้ และสู่การตรัสรู้
— มรรคแปดของพุทธศาสนา (Buddhism’s Noble Eightfold Path)
แนวคิดเรื่องความระหว่าง (Betweenness) ย้อนกลับไปถึงปรัชญาของเฮเกล (Hegel) ในเรื่องวิภาษวิธี ความระหว่างอาจถือได้ว่ามีความคล้ายคลึงกับการสังเคราะห์ ซึ่งก็คือการประสานกันระหว่างข้อสมมติหลักและข้อสมมติแย้ง แทนที่จะมองทฤษฎีสถาปัตยกรรมเป็นการแข่งขันระหว่างสองมุมมองที่ขัดแย้งกัน ความระหว่างกลับโอบรับพื้นที่ตรงกลาง
ข้อเสนอนี้ชี้ให้เห็นว่าทัศนะแบบทวินิยมของเดการ์ต (Cartesian dualism) อาจไม่ใช่ธรรมชาติที่แท้จริงของมนุษย์ ความระหว่างไม่ได้หมายถึงการประนีประนอม แต่เป็นหนทางที่สามซึ่งเป็นทางสายกลางที่ไม่มีการยอมจำนนต่อฝ่ายใด แนวคิดนี้มีกลิ่นอายของพุทธศาสนา นั่นคือ มรรคแปด หรือทางสายกลาง การจะค้นหาทางสายกลางนี้ได้อย่างไรอาจถือเป็นโจทย์ปัญหาสำคัญ
ปีเตอร์ ไอเซนแมน (Peter Eisenman) เคยพยายามถ่ายทอดแนวคิดเรื่องความระหว่างออกมาเป็นรูปธรรมผ่านโครงสร้างนั่งร้านสีขาวของศูนย์เวกซ์เนอร์ (Wexner Center) ในปี 1989 (ภาพประกอบ) อาคารนี้ทำหน้าที่ประสานระหว่างสิ่งเก่ากับสิ่งใหม่โดยไม่ต้องอ้างอิงถึงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม นั่งร้านที่ศูนย์เวกซเนอร์แห่งนี้อาจเป็นเพียงหนทางที่สามและยังไม่ใช่ความระหว่างอย่างแท้จริง การจะบรรลุความระหว่างได้อย่างแท้จริงอาจต้องอาศัยการตอบสนองที่เรียบง่าย ซึ่งเป็นการสังเคราะห์ที่โอบอุ้มแก่นแท้ของความขัดแย้งทั้งสองฝ่ายไว้ด้วยกัน
ที่มา: Decoding theoryspeak
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
