โอกาส...ต้องใช้มือสอยเอาเอง
การถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้เราเรียนรู้ว่า…การนิ่งเฉยไม่เคยสร้างโอกาสให้กับใคร
ท้ายที่สุดแล้ว ความพยายามและความตั้งใจต่างหาก ที่พาเราไปพบกับโอกาส
แต่บางครั้ง…
สิ่งที่ขวางโอกาสของเราอาจไม่ใช่ความสามารถที่น้อยเกินไป แต่อาจเป็นความมั่นใจที่มากเกินไป
คนเก่งหลายคนเคยติดอยู่กับความสำเร็จและ ความเชี่ยวชาญในอดีตของตัวเอง
จนลืมไปว่า…
โลกไม่ได้หยุดอยู่ในวันที่เราเคยเก่งที่สุด
ความมั่นใจที่ไม่ยอมปรับตัว
อาจค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความหยิ่งผยองโดยไม่รู้ตัว
มันทำให้เราไม่กล้าถอยกลับมาทบทวนตัวเอง
ไม่เปิดใจเรียนรู้สิ่งใหม่
และเผลอคิดว่า…โลกควรเป็นฝ่ายมองเห็นเรา
โอกาส...ควรเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเรา
ทั้งที่ความจริงแล้ว
โอกาสไม่ได้มีหน้าที่ต้องวิ่งเข้าหาใคร
บางครั้ง เราเองต่างหากที่ต้องขยับ
ต้องกล้าเดินออกจากจุดเดิม
กล้ายอมรับว่าเราอาจยังไม่รู้
กล้ายอมรับว่าเราอาจยังไม่เก่งพอ
และกล้ายื่นมือออกไปคว้าโอกาสด้วยตัวเอง
บางครั้ง เราอาจมั่นใจในความสามารถของตัวเองมากเสียจนหยุดนิ่ง เฝ้ามองโลกผ่านความเชื่อของตัวเองจนความมั่นใจนั้นค่อยๆ กลายเป็นความหลงตัวเองโดยไม่รู้ตัว
แล้ววันหนึ่ง…
เรากลับต้องถามตัวเองว่า
“ทำไมไม่มีใครหยิบยื่นโอกาสให้เรา ทั้งที่เรารู้สึกว่า…เราคู่ควรกับโอกาสนั้น..?
เราอาจมองเห็นคุณค่าของตัวเอง
แต่ต้องไม่ลืมว่า…คนอื่นก็มีสิทธิ์เลือกเช่นกัน
และบางที
สิ่งที่เราคิดว่าเป็นการถูกมองข้าม
อาจไม่ใช่เพราะเราไม่มีความสามารถ
แต่อาจเป็นเพราะ
เรายังไม่ยอมเปลี่ยนวิธีที่จะทำให้คนอื่นมองเห็นความสามารถนั้น
ความมั่นใจอาจพาเราไปสู่โอกาส
แต่เมื่อความมั่นใจมากเกินไปจนกลายเป็นความหยิ่งผยองมันก็อาจกลายเป็นสิ่งเดียวกันที่ปิดกั้นโอกาสของเรา
เมื่อวันหนึ่งเราได้หยุดและหันกลับมามองตัวเองอย่างมีสติเราจึงเริ่มตระหนักว่า…
สิ่งแรกที่ควรเปลี่ยนอาจไม่ใช่สถานการณ์รอบตัว แต่อาจเป็น รูปแบบความคิดของเราเอง
เรียนรู้ที่จะยอมรับความล้มเหลว
เรียนรู้จากสิ่งที่เกิดขึ้น
และปรับตัวให้ทันกับโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลง
เราไม่ได้สูญเสียความสามารถ
เพียงเพราะเรายอมลดความมั่นใจลงบ้าง
ตรงกันข้าม…
บางครั้งเราต้องยอมวางสิ่งที่คิดว่า “รู้ดีแล้ว” ลงบ้าง เพื่อเปิดพื้นที่ให้สิ่งที่ยังไม่รู้ได้เข้ามา
กลับมาเป็นคนที่พร้อมเรียนรู้
พร้อมรับฟัง
พร้อมยอมรับว่า…เราเองก็ยังมีอีกมากมายที่ไม่รู้
ในวันที่โอกาสหลุดมือไป
อย่างน้อยเรายังได้บทเรียนจากมันและเมื่อโอกาสครั้งใหม่มาถึงเราจะไม่ยืนนิ่งรอให้ใครนำมันมาวางไว้ตรงหน้าเพราะประสบการณ์สอนให้เรารู้ว่า…
การนิ่งเฉย ไม่ได้พรากไปเพียงโอกาสแต่มันอาจพรากความสามารถในการเติบโตของเราไปทีละน้อย
สิ่งที่เราควรเริ่มต้นใหม่ อาจไม่ใช่การพยายามพิสูจน์ว่าเราเก่งแค่ไหน
แต่คือการกลับมาเรียนรู้ว่า…เรายังไม่รู้อะไรอีกมาก...
และในสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เราต้องเรียนรู้คือ...ความถ่อมตน
การถ่อมตน เพื่อเปิดพื้นที่ให้ตัวเองได้เรียนรู้ครั้งแล้วครั้งเล่าใช้ประสบการณ์ใช้ความสามารถและใช้ทุกสิ่งที่สั่งสมมา
โดยไม่ปล่อยให้มันกลายเป็นเพียงความสำเร็จในอดีต เพราะบางครั้งโอกาสไม่ได้หายไปไหน
เพียงแต่เราเคยมองมันไม่เห็นเพราะมัวแต่ยืนอยู่บนความมั่นใจของตัวเองและในวันที่เรายอมลดตัวเองลงเปิดใจให้กว้างขึ้นพร้อมเรียนรู้อีกครั้ง…
เราอาจพบว่า...
โอกาสยังอยู่ตรงนั้นเสมอ
เพียงแต่ครั้งนี้
เราไม่ได้ยืนรอให้มันเดินเข้ามาหาเรา เราเป็นคนเดินเข้าไปหา
และยื่นมือ...
สอยมันลงมาด้วยตัวเอง
เพราะโอกาส…ไม่ได้มีไว้ให้สำหรับคนที่เอาแต่รอ
โอกาสต้องใช้มือสอยเอาเอง...
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
