บทที่ 5
ผู้หญิงที่อยู่ข้างแชมป์
เปี๊ยกเดินออกจากค่าย พร้อมเมฆ จอมทัพ และลูกน้อง
เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ เบาลง
จนความเงียบกลับเข้าปกคลุมค่ายมวยอีกครั้ง
เข้มยังยืนอยู่ที่เดิม
สายตาจ้องประตูรั้วเหล็ก
เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
นักมวยในค่ายเริ่มกลับไปซ้อมตามเดิม
เสียงเชือกกระโดด
เสียงกระสอบทราย
เสียงนวมกระแทกเป้า
ค่อย ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง
แต่บรรยากาศ…
กลับไม่เหมือนเดิม
เข้มหันไปมองเด็กในค่ายคนหนึ่ง
“เอ็งคิดยังไงกับจอมทัพ”
เด็กหนุ่มเกาหัว
“เก่งครับครู”
“แต่…”
เข้มยิ้มบาง ๆ
“แต่อะไร”
“ผมไม่ชอบสายตาเขา”
เข้มหัวเราะเบา ๆ
“เอ็งก็ดูคนเป็นเหมือนกันนี่”
เขาหยิบผ้าขนหนูพาดบ่า
ก่อนเดินเข้าไปในยิม
บนผนังด้านใน
เต็มไปด้วยรูปนักมวยของค่าย
บางคนเลิกชกไปแล้ว
บางคนย้ายค่าย
บางคนเสียชีวิต
จนสายตาของเข้มหยุดอยู่ที่รูปหนึ่ง
รูปชายหนุ่มในกางเกงมวยสีแดง
ยืนยกเข็มขัดแชมป์ราชดำเนิน
รอยยิ้มกว้าง
ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เก่ง
เข้มยืนมองอยู่นาน
ก่อนเอื้อมมือไปปัดฝุ่นที่กรอบรูปเบา ๆ
“เอ็งนี่นะ…”
“ไปเร็วเกิน”
นักมวยรุ่นน้องเดินเข้ามา
“ครูครับ”
“รายการเดือนหน้าจะเอาใครขึ้นแทนพี่เก่ง”
เข้มเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบสั้น ๆ
“ยังหาไม่ได้”
คำตอบนั้น
ทำให้เด็กทั้งยิมเงียบลง
ทุกคนรู้ดี
นักมวยเก่งหาได้
แต่…
นักมวยที่เป็นทั้งแชมป์
เป็นคนดี
และเป็นเสาหลักของค่าย
หาไม่ได้ง่าย ๆ
เข้มหันหลังให้กรอบรูป
แต่ก่อนเดินออกจากยิม
เขาหันกลับมามองอีกครั้ง
“ถ้าเอ็งยังอยู่…”
“คงบ่นข้าว่า”
“‘พี่เข้ม อย่าเครียดนัก เดี๋ยวแก่เร็ว’”
เข้มหัวเราะคนเดียว
แล้วส่ายหน้า
“ไอ้บ้า…”
ภาพของกรอบรูปค่อย ๆ เลือนลง
…
หลายเดือนก่อน
เช้าวันหนึ่ง
แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านต้นไม้ภายในมหาวิทยาลัย
นักศึกษากำลังเดินขวักไขว่
บางคนรีบเข้าห้องเรียน
บางคนกำลังนั่งทำรายงาน
บางคนยืนต่อแถวซื้อกาแฟ
หญิงสาวคนหนึ่งเดินผ่านลานกิจกรรม
เพียงไม่กี่ก้าว
ก็มีเสียงทักขึ้นจากหลายทิศ
“พี่เฟิร์น!”
“วันนี้สวยอีกแล้วนะ”
“พี่เฟิร์น งานรับน้องปีนี้ต้องขึ้นเวทีนะ”
เฟิร์นยิ้มให้ทุกคน
เธอจำชื่อรุ่นน้องได้หลายคน
แวะคุยกับอาจารย์
ช่วยถือเอกสารให้เพื่อน
จนใคร ๆ ก็พูดว่า
“สมแล้วที่เป็นดาวมหาวิทยาลัย”
ไม่นานนัก
เพื่อนสาวสองคนเดินเข้ามาคล้องแขน
“เย็นนี้ว่างไหม”
เฟิร์นส่ายหน้า
“มีนัด”
เพื่อนยิ้มเจ้าเล่ห์
“กับนักมวยคนนั้นอีกแล้วใช่ไหม”
ใบหน้าของเฟิร์นขึ้นสีจาง ๆ
“อือ”
เพื่อนหัวเราะ
“แกนี่นะ…”
“แฟนน่ารักจะตาย”
เฟิร์นยิ้ม
รอยยิ้มครั้งนี้
จริงใจ
เพราะทุกครั้งที่พูดถึงเก่ง
แววตาของเธอจะอ่อนลงเสมอ
ในเวลาเดียวกัน
ภายในค่ายมวย
เก่งเพิ่งซ้อมเสร็จ
เหงื่อไหลเต็มใบหน้า
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
กดโทรหาคนคนหนึ่งทันที
เพียงเสียงแรกดังขึ้น
ปลายสายก็รับ
“ว่าไง”
เก่งยิ้ม
“เรียนเสร็จหรือยัง”
“กำลังจะเสร็จ”
“เย็นนี้ไปกินข้าวกันไหม”
เฟิร์นยิ้ม
“วันนี้เราเลี้ยงเอง”
เก่งหัวเราะ
“ไม่เอา”
“คราวก่อนก็เธอเลี้ยง”
“นักมวยแชมป์นะ”
“ต้องเป็นคนเลี้ยงสิ”
เฟิร์นแกล้งถอนหายใจ
“ก็ได้ค่ะ…”
“คุณนักมวย”
ทั้งคู่หัวเราะ
เป็นเสียงหัวเราะของคนรักธรรมดา
ที่กำลังวาดฝันถึงอนาคต
โดยไม่มีใครรู้ว่า…
โชคชะตา
กำลังนับเวลาถอยหลัง
หลังวางสาย
เฟิร์นยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเปิดกระจก
จัดผม
เติมลิปสติกบาง ๆ
แล้วเดินออกจากมหาวิทยาลัย
เธอไม่ได้เดินไปยังร้านอาหารที่นัดกับเก่ง
แต่เดินไปยังลานจอดรถด้านหลัง
รถยุโรปสีดำคันหรูจอดรออยู่ก่อนแล้ว
กระจกค่อย ๆ ลดลง
ชายวัยกลางคนในชุดสูทมองเธอพร้อมรอยยิ้ม
“วันนี้พร้อมไหม”
เฟิร์นสบตาชายคนนั้น
ก่อนยิ้มตอบอย่างมืออาชีพ
“พร้อมค่ะ”
เธอเปิดประตู
ก้าวขึ้นรถ
แล้วรถคันหรูก็ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัย
ท่ามกลางนักศึกษาที่ไม่มีใครสนใจ
ไม่มีใครรู้…
ว่าดาวมหาวิทยาลัยผู้แสนอ่อนโยน
กำลังใช้ชีวิตอีกด้าน
ด้านที่แม้แต่เก่ง…
ผู้ชายที่รักเธอสุดหัวใจ
ก็ไม่เคยเห็น
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
