ความทรงจำบนสังเวียน
บทที่ 7
ความสามารถของเด็กหนุ่ม
หลังจากวันที่เปี๊ยกเดินออกจากค่ายเข้มไป…
พร้อมกับนักมวยคนใหม่ที่เขาต้องการผลักดัน
เข้มยังมีบางอย่างติดอยู่ในใจ
หลายปีที่ผ่านมา…
เขาไม่เคยลืมเพื่อนเก่าคนหนึ่ง
ชายที่เคยเป็นทั้งเพื่อน
ทั้งคู่แข่ง
และคนที่ร่วมสร้างความฝันในวงการมวยมาด้วยกัน
⸻
เหม่ง
⸻
แต่วันนี้…
สิ่งที่เขาต้องทำ
ไม่ใช่แค่ดูแลค่าย
เขาต้องหาทางทำให้ค่ายอยู่รอด
⸻
และคนเดียวที่เขานึกถึง…
คือเพื่อนเก่าอีกคน
⸻
กำนัลธง
⸻
รถคันหนึ่งแล่นเข้าสู่หมู่บ้านเล็ก ๆ ในจังหวัดชัยนาท
ชายวัยกลางคนลงจากรถ
มองไปรอบ ๆ
ภาพความทรงจำเก่า ๆ กลับเข้ามา
⸻
“เข้ม!”
เสียงเรียกดังขึ้น
ชายอีกคนเดินออกมาจากบ้าน
ทั้งสองมองหน้ากัน
ก่อนหัวเราะ
⸻
“ไอ้ธง…”
“ยังอยู่ดีนี่หว่า”
⸻
กำนัลธงหัวเราะ
“เออ”
“ยังไม่ตายง่าย ๆ หรอก”
⸻
สองเพื่อนเก่าจับมือกัน
ไม่มีพิธีรีตอง
ไม่มีคำพูดมากมาย
เพราะบางความสัมพันธ์…
ไม่จำเป็นต้องอธิบาย
⸻
ภายในบ้าน
เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังยกน้ำออกมา
⸻
เข่ง
⸻
ทันทีที่สายตาของเขาเห็นชายคนนั้น…
ร่างกายของเขาหยุดนิ่ง
⸻
ชายวัยกลางคน
ใบหน้าที่คุ้นเคย
น้ำเสียงที่คุ้นเคย
⸻
ในความทรงจำของเก่ง…
ชายคนนี้คือคนสำคัญ
⸻
“ลุงเข้ม…”
⸻
เสียงนั้นหลุดออกมาเบา ๆ
⸻
เข้มหันมามอง
แปลกใจเล็กน้อย
⸻
ไม่รู้ทำไม…
คำเรียกธรรมดา ๆ
กลับทำให้หัวใจเขาสะดุด
⸻
เหมือนเคยได้ยินมาก่อน
⸻
แต่เข้มไม่คิดอะไรมาก
เพราะสำหรับเขา…
เด็กหนุ่มตรงหน้า
ก็เป็นเพียงเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง
⸻
ข้าง ๆ กัน
หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมา
⸻
“พ่อ…”
⸻
พิม
⸻
ลูกสาวของกำนัลธง
⸻
เธอมองชายแปลกหน้าที่พ่อพามาด้วย
ก่อนยิ้มทักทาย
⸻
แต่เธอไม่รู้เลยว่า…
เด็กหนุ่มคนนี้
กำลังเก็บซ่อนความลับบางอย่างไว้
⸻
คืนนั้น
กำนัลธงชวนเข้มไปงานวัด
⸻
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว”
“ไปดูมวยหน่อย”
⸻
เข้มหัวเราะ
“ยังชอบมวยเหมือนเดิมนะมึง”
⸻
“แน่นอน”
“แต่มึงจะเจอเด็กคนหนึ่ง”
⸻
“เด็ก?”
⸻
“เออ”
“ข้าว่ามันแปลก”
⸻
เข้มไม่ได้สนใจมาก
แต่สุดท้ายก็เดินตามไป
⸻
เสียงประกาศดังขึ้นกลางงาน
ผู้คนล้อมรอบเวทีมวยชั่วคราว
⸻
“คู่ต่อไป!”
“ฝ่ายแดง…”
“แชมป์มวยตำบล!”
⸻
เสียงเชียร์ดังสนั่น
⸻
อีกฝั่งหนึ่ง
เด็กหนุ่มก้าวขึ้นเวที
⸻
เข่ง
⸻
พิมยืนอยู่ข้างเวที
หัวใจเต้นแรง
⸻
“เข่ง…”
“อย่าเป็นอะไรนะ”
⸻
เสียงระฆังดัง
⸻
ยกแรกเริ่มขึ้น
⸻
คู่ต่อสู้เดินเข้าหา
มั่นใจเต็มที่
เพราะสำหรับเขา…
เข่งยังเป็นแค่เด็กธรรมดา
⸻
แต่ทันทีที่เข่งขยับ…
สีหน้าของเข้มเปลี่ยนไป
⸻
การวางเท้า
การหลบ
การอ่านจังหวะ
⸻
มันไม่ใช่ของเด็กที่เพิ่งจับนวม
⸻
เข้มยืนเงียบ
⸻
เพราะภาพตรงหน้า…
ทำให้เขานึกถึงใครบางคน
⸻
เด็กคนหนึ่ง
ที่เคยยืนอยู่บนเวที
ด้วยสายตาแบบเดียวกัน
⸻
“ไอ้ธง…”
เข้มพูดเบา ๆ
⸻
“เด็กคนนี้…”
“มันเป็นใคร”
⸻
กำนัลธงมองเวที
ก่อนตอบ
⸻
“เข่ง”
“เด็กในหมู่บ้าน”
⸻
เข้มส่ายหน้า
⸻
“ไม่ใช่”
⸻
“ข้าหมายถึง…”
“มันไปเรียนมวยมาจากไหน”
⸻
ไม่มีใครตอบได้
⸻
ยกสอง
⸻
คู่ต่อสู้เริ่มบุกหนัก
หวังปิดเกม
⸻
แต่เข่ง…
กลับนิ่งขึ้น
⸻
เหมือนยิ่งโดนกดดัน
ยิ่งดึงบางสิ่งในตัวออกมา
⸻
หมัดหนึ่ง
สวนกลับ
⸻
สอง
⸻
สาม
⸻
คู่ต่อสู้ล้มลง
⸻
กรรมการนับ
⸻
หนึ่ง…
สอง…
สาม…
⸻
เสียงระฆังดัง
⸻
“เข่งชนะน็อค!”
⸻
เสียงเฮดังไปทั่วงาน
⸻
พิมยิ้มทั้งน้ำตา
เพราะเด็กหนุ่มที่เธอรู้จักมาตลอด
กำลังแสดงให้ทุกคนเห็นว่า…
เขาไม่ธรรมดา
⸻
แต่คนที่นิ่งที่สุด…
คือเข้ม
⸻
เขามองเข่งบนเวที
⸻
แล้วพูดเบา ๆ
⸻
“แปลกจริง ๆ”
⸻
“ทำไมข้าถึงรู้สึก…”
“เหมือนเคยเห็นเอ็งมาก่อน”
⸻
หลังจบการชก
เข่งกลับมาที่บ้าน
⸻
เข้มนั่งคุยกับกำนัลธง
⸻
“เด็กคนนี้”
“เอามาอยู่ค่ายได้ไหม”
⸻
เข่งเงียบ
⸻
เพราะในใจเขา…
รู้ดีว่าเส้นทางนี้กำลังเปิดออก
⸻
แต่ภาพยายกลับเข้ามา
⸻
คนที่เลี้ยงเขามาทั้งชีวิต
⸻
“ผม…”
“ขอคิดก่อนครับ ลุงเข้ม”
⸻
เข้มพยักหน้า
ไม่ได้บังคับ
⸻
คืนนั้น
เข่งนั่งอยู่หน้าบ้าน
กำนัลธงเดินมานั่งข้าง ๆ
⸻
“ห่วงยายใช่ไหม”
⸻
เข่งพยักหน้า
⸻
“ผมไม่อยากทิ้งยาย”
⸻
กำนัลธงมองเด็กหนุ่ม
ก่อนพูดช้า ๆ
⸻
“คนเราไม่ได้ทิ้งบ้าน เพราะอยากไปไกล”
⸻
เข่งเงยหน้า
⸻
“บางครั้ง…”
⸻
กำนัลธงมองไปบนท้องฟ้า
⸻
“เราไปไกล”
“เพื่อกลับมาดูแลบ้านให้ดีกว่าเดิม”
⸻
คำพูดนั้น…
ทำให้เข่งนิ่งไป
⸻
เพราะลึก ๆ ในใจของเก่ง…
เขาเหมือนเคยได้ยินประโยคนี้มาก่อน
⸻
วันต่อมา
เข้มเดินทางกลับกรุงเทพ
แต่ในใจ…
เขาตัดสินใจแล้ว
⸻
เขาจะพาเข่งเข้าค่ายให้ได้
⸻
พิมเดินมาหาเข่งก่อนกลับไปเรียน
⸻
“ดูแลตัวเองนะ”
⸻
เข่งยิ้ม
⸻
“เธอก็เหมือนกัน”
⸻
พิมมองเขา
เด็กหนุ่มที่เธอรู้จักมาตลอด
แต่วันนี้…
เหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไป
⸻
หลายวันต่อมา
เข่งเดินเข้าไปหายาย
⸻
“ยายครับ…”
⸻
“ผมจะไปกรุงเทพ”
⸻
ยายมองหลานชาย
ก่อนยิ้ม
⸻
เพราะรู้ว่า…
ถึงเวลาที่เด็กคนนี้ต้องออกเดินทางแล้ว
⸻
และนับจากวันนั้น…
เด็กหนุ่มธรรมดาจากชัยนาท
กำลังจะเดินเข้าสู่โลกของสังเวียน
⸻
โลกเดียวกับที่ชายคนหนึ่ง…
เคยสร้างตำนานไว้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
