ประสบการณ์ของผู้เขียนเรื่อง สักกายทิฏฐิจากการฝึกสมถะ(การยึดถือตัวตนจากการฝึกสมถะ)
ผู้เขียนมีประสบการณ์การฝึกสมถะมาพอสมควรจนช่วงหนึ่างเข้าไปติดในสมถะคือเข้าไปยึดถือในการทำสมถะเพราะทำแล้วเกิดความสงบและเกิดพลังทางกาย การทำสมถะแต่เพียงอย่างเดียวทำให้จิตหลงไปในตัวตนของตนเอง(สักกายทิฏฐิ)เพราะจิตมีความตั้งมั่นในตัวตนทำให้รู้สึกว่ามีตัวมีตนของตนเองขึ้นมา ทำให้จิตหลงไปยึดในตัวตนคิดว่าตัวตนมีความมั่นคงถาวรทำให้หลงไปกับร่างกายของตนเองจนจิตตกต่ำไป
การทำสมถะนั้นทำให้เกิดความตั้งมั่นและยึดถือในสมาธิเมื่อสมาธิลดลงไปจะเกิดความทุกข์จากการที่สมาธิลดลงไป นี่เป็นทุกข์จากการยึดถือในสมถะ สมถะเองนั้นก็ไม่เที่ยงสมาธิก็ไม่เที่ยงเดี๋ยวก็มีสมาธิเดี๋ยวก็ไม่มีสมาธิเอาแน่เอานอนอะไรก็ไม่ได้
สมถะเป็นความยึดในรูป(รูปฃฌาน)เมื่อมีความยึดย่อมไม่ปล่อยวางจิตย่อมไปต่อในวิปัสสนาไม่ได้ ถ้าจะไปทำวิปัสสนาต้องปล่อยวางสมถะ ปล่อยวางสมาธิในระดับสูงเหลือเพียงสมาธิในระดับต้นๆ (ขณิกกสมาธิ)ถึงจะเข้าวิปัสสนาได้เพราะสมถะมีแต่ความตั้งมั่นยึดถือไม่ปล่อยวาง แต่วิปัสสนาต้องป่อยวางได้ การฝึกแต่สมถะจึงเป็นการไปผิดทางและเป็นทางตันคือไปต่อไม่ได้ตันอยู่แค่สมาธิที่ตั้งมั่น
เพราะฉะนั้นถ้าต้องการความเจริญในธรรมต้องละสมถะแล้วเจริญวิปัสสนาในเบื้องปลายถึงจะถึงความเจริญในธรรมของพระพุทธเจ้า
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
