Blockdit Logo (Mobile)
คำไม่คม นิยมนิยาย
•
26 ส.ค. เวลา 23:35 • นิยาย เรื่องสั้น

ความทรงจำบนสังเวียน

บทที่ 8
ลองของ
เสียงเครื่องยนต์ดับลงหน้าค่ายมวย
รถของเข้มจอดสนิท
เด็กหนุ่มคนหนึ่งก้าวลงจากรถ
กระเป๋าใบเล็กอยู่ในมือ
เสื้อผ้าเรียบง่าย
ท่าทางเหมือนเด็กต่างจังหวัดที่เพิ่งเข้ากรุงเทพครั้งแรก
เข่ง…
“ถึงแล้ว”
เสียงของเข้มดังขึ้น
“นี่คือค่ายของลุง”
เข่งเงยหน้ามอง
และในวินาทีนั้น…
โลกทั้งใบของเขาเงียบลง
กลิ่นเหงื่อ
เสียงนวมกระทบเป้า
เสียงร้องของนักมวยขณะซ้อม
เสียงหัวเราะของคนในค่าย
ทุกอย่าง…
เขาจำได้
ที่นี่ไม่ใช่สถานที่
แต่มันคือบ้านเก่าของเขา
เข่งเดินเข้าไปช้า ๆ
สายตากวาดมองไปรอบ ๆ
นักมวยคนหนึ่งกำลังพันผ้า
เข่งจำได้
“พี่เอก…”
อีกคนกำลังซ้อมอยู่หน้าเป้า
“พี่ชัย…”
เขาจำได้ทั้งหมด
คนที่เคยซ้อมกับเขา
คนที่เคยกินข้าวด้วยกัน
คนที่เคยหัวเราะด้วยกัน
แต่ไม่มีใครรู้
ว่าเด็กหนุ่มที่กำลังเดินผ่านพวกเขา…
คือคนที่เคยยืนอยู่ที่นี่มาก่อน
เข่งยิ้มบาง ๆ
ยกมือไหว้ทุกคน
“ฝากตัวด้วยครับ”
คำพูดธรรมดา
แต่ในใจ…
กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย
“ผมกลับมาแล้ว…”
แต่ครั้งนี้
เขาไม่ได้กลับมาในชื่อ
เก่ง
เขาคือ…
เข่ง
เขาเดินผ่านมุมหนึ่งของค่าย
ก่อนสายตาจะหยุดลง
บนผนัง…
มีรูปนักมวยคนหนึ่งติดอยู่
ชายหนุ่มในชุดนักมวย
ใบหน้ามั่นใจ
รอยยิ้มที่เขาคุ้นเคยที่สุด
ใต้รูปเขียนว่า
เก่ง
เพชรพยัคฆ์
เข่งยืนนิ่ง
สำหรับทุกคน…
นี่คือรูปของอดีตนักมวยผู้ยิ่งใหญ่
แต่สำหรับเขา…
นี่คือรูปของตัวเอง
นิ้วของเขากำแน่น
ภาพความทรงจำไหลกลับมา
เสียงเชียร์
เสียงระฆัง
เสียงของพ่อ
เสียงของคนที่เขารัก
“ยังเก็บรูปไว้อยู่สินะ…”
เขาพูดเบา ๆ
“คิดถึงกันบ้างไหมวะ…”
“เก่ง”
แต่ไม่มีใครได้ยิน
บนชั้นสองของค่าย
หญิงสาวคนหนึ่งกำลังมองลงมา
อร
เธอเห็นเด็กหนุ่มที่พ่อพากลับมา
ครั้งแรก…
เธอไม่ได้สนใจเรื่องฝีมือ
ไม่ได้สนใจว่าเขาจะเป็นนักมวยหรือไม่
แต่สิ่งแรกที่เธอเห็นคือ…
เข่งกำลังช่วยยกของให้คนในค่าย
ทั้งที่ตัวเองเพิ่งมาถึง
“เฮ้ย น้อง”
นักมวยคนหนึ่งพูด
“เพิ่งมา จะไปช่วยเขาทำไม”
เข่งยิ้ม
“ไม่เป็นไรครับ”
“ผมอยู่เฉย ๆ ก็เกรงใจ”
อรมองภาพนั้น
เด็กหนุ่มคนนี้…
ไม่ได้พยายามทำตัวเด่น
ไม่ได้พยายามให้ใครสนใจ
แต่กลับทำให้คนรอบข้างรู้สึกดี
เธอยิ้มโดยไม่รู้ตัว
“ตาทึ่ม…”
“เพิ่งมาแท้ ๆ ยังไปช่วยคนอื่นอีก”
หลายวันผ่านไป
ทุกคนในค่ายเริ่มพูดถึงเข่ง
เด็กใหม่คนนี้…
ฝีมือแปลก
เรียนรู้เร็ว
แต่ที่สำคัญ…
นิสัยดี
เข่งเองก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม
ซ้อม
กินข้าว
ช่วยงานในค่าย
แต่ในใจ…
เขากำลังเรียนรู้โลกใหม่
โลกที่เขาเคยอยู่
แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยอยู่
จนวันหนึ่ง…
เขาได้ยินเสียงอรคุยกับเข้ม
“พ่อ…”
“หนูไม่ชอบผู้หญิงคนนั้นเลย”
เข่งชะงัก
เฟิร์น
ชื่อที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยิน
อรพูดต่อ
“หนูเคยเตือนพี่เก่งแล้ว”
“แต่พี่เขาไม่ฟัง”
“พี่เก่งเป็นคนดีเกินไป”
“เขามองคนในแบบที่อยากให้เป็น”
“ไม่ใช่แบบที่มันเป็นจริง ๆ”
เข่งยืนนิ่ง
คำพูดเหล่านั้น…
ไม่ได้ทำให้เขาโกรธ
แต่ทำให้เขาเข้าใจ
ที่ผ่านมา…
มีคนหนึ่งที่พยายามปกป้องเขา
แต่เขาไม่เคยมองเห็น
เขาเคยคิดว่าอรเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง
ลูกของครูเข้ม
น้องสาวที่เขาเอ็นดู
แต่วันนี้…
เขาเริ่มเห็นบางอย่าง
อรไม่ได้แค่เตือน
เธอเป็นห่วงเขาจริง ๆ
วันหนึ่ง…
เข้มเรียกเข่งเข้ามาคุย
“เข่ง”
“ครับ ลุงเข้ม”
เข้มมองเด็กหนุ่มตรงหน้า
“ลุงอยากลองอะไรบางอย่าง”
เข่งนิ่ง
“อะไรครับ”
เข้มตอบ
“ขึ้นชก”
“ที่ไหนครับ”
เข้มยิ้ม
“ลุมพินี”
ทั้งค่ายตกใจ
รวมถึงอร
“พ่อ!”
“พ่อจะให้เข่งขึ้นลุมพินีเลยเหรอ”
เข้มหันมามองลูกสาว
“ทำไม”
“เขาเพิ่งเข้าค่ายเองนะ”
อรพูดด้วยความเป็นห่วง
“มันเร็วเกินไป”
“เขายังไม่มีประสบการณ์”
เข้มเงียบ
ก่อนตอบ
“พ่อไม่ได้ส่งเขาไปชนะ”
“พ่อส่งเขาไปพิสูจน์”
“ว่าที่พ่อเห็น…”
“มันเป็นของจริงหรือเปล่า”
คู่ชกถูกประกาศออกมา
นักมวยรุ่นเดียวกัน
น้ำหนักเดียวกัน
แต่ประสบการณ์…
ต่างกันคนละโลก
ผ่านการชกมาแล้วกว่า 30 ไฟท์
สำหรับทุกคน…
เข่งคือเด็กใหม่
ส่วนอีกฝ่าย…
คือของจริง
บางคนหัวเราะ
“เด็กใหม่เจอของแข็ง”
“งานนี้กินหมู”
แต่ไม่มีใครรู้…
ว่าเด็กหนุ่มคนนี้
ไม่ได้กำลังขึ้นเวทีครั้งแรก
เพราะในความทรงจำ…
เขาเคยยืนอยู่บนเวทีแห่งนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
คืนก่อนขึ้นชก
อรเดินมาเจอเข่ง
“เข่ง”
“ครับ”
เธอลังเล
“นายไม่กลัวเหรอ”
เข่งยิ้ม
“กลัวครับ”
อรแปลกใจ
“แล้วทำไมยังขึ้น”
เข่งมองไปที่เวทีมวย
“เพราะถ้าไม่ลอง”
“ผมก็ไม่รู้ว่า…”
“ตัวเองยังเหลืออะไรอยู่”
อรมองเขา
และเป็นครั้งแรก…
ที่เธอรู้สึกว่า
เด็กหนุ่มคนนี้…
อาจไม่ใช่แค่เด็กใหม่ธรรมดา
วันรุ่งขึ้น…
ไฟสนามมวยลุมพินีสว่างขึ้น
เสียงคนดูดังสนั่น
เด็กหนุ่มจากชัยนาท…
กำลังก้าวขึ้นเวทีใหญ่ครั้งแรก
โดยไม่มีใครรู้ว่า…
คืนนี้
คือวันที่ตำนานคนเก่า…
กำลังกลับมา
ในร่างของเด็กหนุ่มคนใหม่
โฆษณา