Blockdit Logo
Blockdit Logo (Mobile)
สำรวจ
ลงทุน
คำถาม
เข้าสู่ระบบ
มีบัญชีอยู่แล้ว?
เข้าสู่ระบบ
หรือ
ลงทะเบียน
ชื่ออังริน ชอบเขียนไดอารี่
•
ติดตาม
28 ส.ค. เวลา 08:26 • นิยาย เรื่องสั้น
รางวัลที่แอบซ่อนอยู่
สัปดาห์ที่ผ่านมามีแต่ข่าวและเรื่องราวของเร ไม่อยากเข้าไปดูเลย มันเศร้า แล้วก็เสียดายเรจริง ๆ
มันใจหาย…
ภาพสวัสดี 4 ทิศของเรในทีนทอล์คมันยังอยู่ในความทรงจำเสมอ
เรากลับไปดูรายการของเรอีกครั้ง รวมถึงรายการที่ พุฒ ต้า เร เคยไปออกด้วย หนึ่งในนั้นคือรายการ CAMP ปลิ้น เป็น EP. ที่เราชอบมาก ขอลอกคำพูดของเรในรายการมาเลยแล้วกัน
เรบอกว่า “ทุกครั้งที่เราเดินทาง เหนื่อยยากมาขนาดไหน พระเจ้าจะให้รางวัลเสมอ แต่รางวัลนั้นมันอาจจะเป็นถั่วที่วางอยู่ แต่อร่อยมาก มันจะเป็นอะไรเล็ก ๆ อย่างนี้ แต่ว่าแอบซ่อนอยู่ แต่แบบ…เฮ้ย มึงมองเห็นรางวัลที่พระเจ้ามอบให้จากความลำบากวันนั้นหรือเปล่า”
พอได้กลับไปดูอีกครั้งในวันนี้ เพิ่งรู้สึกว่าคำพูดนี้ของเรมันจริง แบบ…เออจริงว่ะ
เราคิดว่าเรใช้ชีวิตคุ้มแล้ว แบบพร้อมจากไปทุกเมื่อ
คงเหลือแต่เราที่ยังไม่กล้าออกเดินทาง เพราะยังติดเรื่องเงินเหมือนเดิม อาจเป็นเพราะเราไม่มีเป้าหมายด้วยมั๊ง เรื่องเงินมันเลยเป็นอุปสรรคอันดับต้น ๆ เสมอมา
เรานั่งคุยกับแม่ แม่เราบอกว่าตอนอายุเท่าเรา เวลากลุ้มใจมาก ๆ แม่เราก็นั่งรถเมล์เล่น สมัย 20 ปีก่อนในหมู่บ้านเรายังมีรถเมล์อยู่ วิ่งสายสั้น ๆ จากหมู่บ้าน ไปพระปิ่น 3 กันตนา บางใหญ่ แล้ววนกลับมาเข้าหมู่บ้าน แม่บอกว่านั่งมองโน่นมองนี่ สบายใจก็กลับบ้าน
แม่เรายังนั่งรถเมล์เล่นเลย
เราก็เลยไปนั่งเล่นร้านกาแฟแถวบ้านบ้าง
ร้านอยู่ใกล้แค่เดินไป-เดินกลับ แถมใช้ไทยพลัสได้อีก
ทั้ง ๆ ที่เราไม่ได้มาร้านนี้เดือนกว่าแล้ว แต่เจ้าของร้านยังจำได้ว่าเรากินอะไร เราสั่งกาแฟกับขนมเสร็จ เจ้าของร้านยังแถมทาร์ตไข่ให้เราอีก 1 ชิ้น เรานั่งอ่านหนังสือเพลิน ๆ เจ้าของร้านก็ยื่นคุ้กกี้ธัญพืชให้เราอีก 1 ชิ้น จนเรารู้สึกเกรงใจเลย
แต่…นี่อาจเป็นรางวัลที่แอบซ่อนอยู่ที่พระเจ้ารอมอบให้เราในวันนี้ก็ได้
ก่อนกลับเจ้าของร้านกาแฟยังบอกเราว่า “กินข้าวให้อิ่ม นอนหลับให้เพียงพอนะคะ วันไหนไม่สบายใจก็มานั่งเล่นที่ร้านได้เสมอ”
ความกลุ้มใจของเรา ความคิดที่วนเวียนอยู่กับตัวเอง นำพาให้เราก้าวออกจากบ้านเดินมาร้านกาแฟ
มันไม่ใช่การเดินทางที่ยิ่งใหญ่อะไรหรอก แต่แค่ได้ก้าวออกจากบ้านก็ทำให้วันนี้เราได้รางวัลจากพระเจ้าตั้งหลายอย่าง
ขากลับยังได้เจอน้าสักที่วินและน้าสักก็มาส่งเราที่บ้าน ทั้ง ๆ ที่ระยะทางมันแค่ 2-300 เมตร
และยังมีเพื่อนวินของน้าสักที่เจอเราตอนเย็นระหว่างทางเดินไปบ้านเจ๊จัน ก็รับเราไปส่ง และตอนเดินกลับก็เจออีกคนนึง ก็รับเรากลับมาบ้านทั้ง ๆ ที่เราก็เดินไป-เดินกลับของเราเป็นปกติอยู่แล้ว วันนี้เรามีคนรับกลับบ้านถึง 3 คน
การไม่มีเงินคือความทุกข์แน่นอนอยู่แล้ว แต่อย่างน้อยวันนี้เราก็ยังมีรางวัลที่พระเจ้ามอบให้จากความทุกข์ใจของเรา
ขอบคุณทุกรางวัลที่แอบซ่อนอยู่ในวันนี้
ไดอารี่
เรื่องเล่า
การใช้ชีวิต
บันทึก
1
1
โฆษณา
ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
© 2026 Blockdit
เกี่ยวกับ
ช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
นโยบายการโฆษณาและบูสต์โพสต์
นโยบายความเป็นส่วนตัว
แนวทางการใช้แบรนด์ Blockdit
Blockdit เพื่อธุรกิจ
ไทย