Blockdit Logo (Mobile)
มุมนิยายธุรกิจ
•
1 ก.ย. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 174 : เส้นทางของความต้องการ —Gabrial จรดปลายปากกาเหนือแผนที่เมือง เส้นทางส่งสินค้า 40 สาย...

ที่ลากเชื่อมหมุดแดงต้องการรถบรรทุกและพนักงานสี่สิบคนทันที หากขยับพลาดจนแบกภาระค่าเช่ารถเดือนละ 2,000 เหรียญไม่ไหว จะติดหล่มหนี้คงที่ จนก้าวขาไม่ออกไปอีกยาวนาน
ในขณะที่เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์รับจ้างดังแว่วผ่านหน้าต่างเข้ามาในร้าน ทำให้เขาฉุกคิดอะไรได้บางอย่าง
Gabrial ยืนมองตะกร้าหวายท้ายรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าที่กำลังวิ่งผ่านหน้าร้านเข้าสู่ถนนสายหลัก...
ในห้องทำงานของ Vale Bakery ที่มีเพียง Gabrial นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวเดิม ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนกระดาษทำการที่วางอยู่ตรงหน้า ใจกลับลอยไปอยู่กับคำถามที่ Robert ยังไม่มีคำตอบให้
Robert กำลังออกตระเวนพบลูกค้าตามเมืองต่างๆ เพื่อพิสูจน์ว่าตลาดต้องการ Premix มากพอสำหรับกำลังการผลิตใหม่ของโรงงานหรือไม่ แต่ Gabrial กลับจมอยู่กับอีกคำถามหนึ่ง — หากโรงงานผลิตได้วันละ 5,000 กิโลกรัม สินค้าทั้งหมดนั้นจะเดินทางไปถึงมือผู้ซื้อได้อย่างไร
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาเดินสำรวจเมืองด้วยตัวเองโดยไม่ถือแบบสอบถาม ไม่ได้นัดสัมภาษณ์ใคร เขาแค่สังเกต
ร้านกาแฟขนาดเล็กตรงมุมถนน เจ้าของต้มน้ำตั้งแต่เช้ามืด ลูกค้าคนแรกถึงมาก่อนหกโมงเสมอ แต่ขนมปังที่วางขายคู่กันนั้นซื้อมาจากร้านเบเกอรี่ในตลาดที่เปิดส่งเพียงวันเว้นวันและมีขั้นต่ำสิบโหลขึ้นไป ร้านเล็กๆ แบกรับภาระนั้นไม่ไหว
แผงหนังสือพิมพ์ริมถนนอยากขายขนมปังเสริมรายได้มาตลอดหลายปีเพราะลูกค้าต่างถามหาทุกเช้า แต่ความเสี่ยงคือหากสินค้าค้างคืน ขนมปังสดที่เหลือทิ้งเพียงไม่กี่ชิ้นในตอนเย็นก็สามารถกลืนกินกำไรของทั้งวันจนหมดสิ้น เจ้าของแผงรายย่อยจึงไม่กล้าแบกรับความเสี่ยงนี้ไว้เอง
เขตโรงงานอุตสาหกรรม คนงานกะแรกเริ่มงานตี 5 ครึ่ง ร้านอาหารรอบข้างไม่มีแห่งไหนเปิดก่อนเจ็ดโมง พวกเขาจึงกินอะไรก็ได้ที่หาได้ บางคนไม่กินอะไรเลยจนถึงพักกลางวัน
โรงพยาบาล คนเฝ้าไข้กับเจ้าหน้าที่เวรดึกก็ไม่ต่างกันนัก กาแฟแก้วเดียวกับเวลารอที่ยาวนาน บางห้องมีคนนั่งรอเฝ้าไข้ที่ทนหิวอยู่ตลอดทั้งคืน
จุดพักรถบนถนนสายทางหลวง คนขับทางไกลหยุดพักก่อนเข้าเมือง ช่วง 5 โมงถึง 7 โมงเช้ารถต่อเป็นแถวยาว แต่ไม่มีร้านอาหารที่พอจะเปิดให้เข้าไปซื้อได้
Gabrial จดบันทึกทุกอย่างอย่างละเอียด ไม่ใช่แค่ว่า "ที่ไหนต้องการขนมปัง" แต่ "ที่ไหนต้องการ เวลาไหน และทำไมถึงยังไม่มีผู้ขายรายใดที่เดินเข้าไปส่ง" ยิ่งข้อมูลเพิ่มขึ้น ภาพบางอย่างก็ยิ่งชัด — ปัญหาของตลาดไม่ได้อยู่ที่การขาดผู้ซื้อ แต่เป็นการขาดคนที่สามารถนำสินค้าไปถึงมือผู้ซื้อได้ตรงเวลา
ช่วงค่ำวันนั้น Gabrial คลี่แผนที่กระดาษขนาดใหญ่บนโต๊ะ หมุดสีแดงถูกปักลงทีละจุด ร้านกาแฟ โรงงาน แผงหนังสือพิมพ์ โรงพยาบาล จุดพักรถ
เขาเริ่มคำนวณในหัว จุดส่งแต่ละแห่งต้องการสินค้าไม่มาก ร้านกาแฟเล็กรับได้คราวละ 3–5 กิโลกรัม แผงหนังสือพิมพ์ไม่เกิน 10 กิโลกรัม แต่ถ้าในรัศมี 2 กิโลเมตรมีจุดแบบนี้ 15 แห่ง ปริมาณรวมต่อเส้นทางก็อยู่ที่ 100–150 กิโลกรัม ถ้าแผนผลิตของโรงงานที่วางไว้วันละ 5,000 กิโลกรัม หมายความว่าต้องการเส้นทางส่งอย่างน้อย 30–40 สาย จึงจะดูดซับกำลังการผลิตทั้งหมดได้
Gabrial ใช้ปากกาลากเส้นเชื่อมจุดเหล่านั้นทีละเส้น จนในที่สุดเขาก็วางปากกาลง
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่รายชื่อลูกค้า มันคือโครงร่างของระบบที่กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ หากส่งขนมปังสดไปยังจุดเหล่านี้ได้ทุกเช้า ตลาดของ Vale Bakery จะไม่ถูกจำกัดอยู่เพียงหน้าร้านอีกต่อไป
ทว่าคำถามสำคัญยังค้างอยู่ — จะส่งอย่างไร...
รถบรรทุก 4 ตัน มีต้นทุนค่าเช่าหรือผ่อนชำระเดือนละไม่น้อยกว่า 2,000 เหรียญยังไม่รวมค่าน้ำมันและคนขับ สำหรับเส้นทางสั้นๆ ในเมืองที่สินค้าไม่ถึงครึ่งคัน มันไม่คุ้มเลย และการจ้างพนักงานส่งของประจำ 40 คนก็เท่ากับสร้างภาระค่าแรงคงที่ก้อนใหญ่ ก่อนที่ยอดขายจะพิสูจน์ตัวเองด้วยซ้ำ
Gabrial ถอนหายใจพลางรวบเอกสารทั้งหมดใส่กระเป๋า
เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังแว่วมาจากถนนด้านหน้า รถมอเตอร์ไซค์สองสามคันวิ่งผ่านหน้าร้าน Vale Bakery อย่างรวดเร็ว หนึ่งในนั้นคือ Leo เด็กหนุ่มที่แวะมาซื้อขนมปังจากร้านเป็นประจำ ตะกร้าหวายด้านหลังรถแต่ละคันอัดแน่นไปด้วยห่อกระดาษสีน้ำตาล ก่อนเลี้ยวหายไปตามถนนสายหลัก
Gabrial ยืนมองถนนที่กลับมาว่างเปล่า
เขาเคยเห็น Leo ซื้อขนมปังนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยสนใจว่าหลังจากออกจากร้านไปแล้ว เด็กหนุ่มเหล่านั้นนำสินค้าไปที่ไหน หรือที่สำคัญกว่านั้น — พวกเขาเข้าถึงลูกค้า 10, 20, 30 รายก่อนพระอาทิตย์ขึ้นได้อย่างไร โดยที่ต้นทุนคงที่ของพวกเขาไม่ใช่รถบรรทุก ไม่ใช่โกดัง และไม่ได้ใช้พนักงานเป็นสิบคน...
ชายหนุ่มหันกลับมามองแผนที่ที่เต็มไปด้วยหมุดสีแดง แล้วคว้าปากกาขึ้นมาถือ
บางทีเขาไม่จำเป็นต้องสร้างระบบโลจิสติกส์ขึ้นมาเอง
บางทีระบบนั้นมีอยู่แล้ว แค่ยังไม่มีใครจ่ายค่าจ้างให้ทำงานเท่านั้นเอง...
📖 [เบื้องหลังงานเขียน —บทที่ 174 : เส้นทางของความต้องการ]
#เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#ธุรกิจ
#พัฒนาตัวเอง
#นิยายธุรกิจ
#การบริหารจัดการ
#การตลาด

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา