2 ก.ย. เวลา 07:37 • ความคิดเห็น

เงา...ที่เคยหวังดี

เมื่อราคาของการเลือกตัวเองคือการเดินออกมา
ความหวังดีอาจไม่มีวันหมด...แต่ความยินดีที่จะมอบมันให้ใครบางคน ... มีวันสิ้นสุด
เมื่อสิ่งที่เราทุ่มเทมอบให้ด้วยหัวใจกลับถูกตีค่าเป็นเพียง ”ความใจดีที่ไม่มีความหมาย“
การพยายามให้ใครซักคนเข้าใจและรับรู้ถึงความหวังดีที่เรามอบให้ไม่ใช่เรื่องง่าย แม้สิ่งที่เรานำมาใช้จะเป็นเพียงต้นทุนที่มองไม่เห็น
แต่มันกลับสูบพลังงาน เวลาและความรู้สึกของเราอย่างมหาศาล
ก่อนที่ความหวังดี...จะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่า
ความใจดีที่มีให้อย่างสม่ำเสมอ
มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็น “ของฟรี” ที่ไม่มีวันหมด
แต่ความเป็นจริงคือ...
ไม่มีใครสามารถมอบความจริงใจจากหัวใจออกไปได้เรื่อยๆโดยไม่รู้สึกสูญเสีย
เพราะทุกครั้งที่เราหยิบยื่นมันออกไปเราต้องใช้หัวใจแลกมันมา พร้อมกับความหวังเล็กๆว่าอย่างน้อย...สิ่งที่เรามอบให้จะได้รับการตอบกลับด้วยความเข้าใจที่ดี
แต่หากวันหนึ่ง ความหวังดีและความจริงใจของเรา ถูกนำมาตีมูลค่าถูกลดทอนหรือกลายเป็นเหตุทำให้เกิดความระแวง
น่าเสียดายที่ “การยุติ”
อาจกลายเป็นตัวเลือกที่จำเป็นเพื่อปกป้องหัวใจของตัวเองเพื่อลดความเจ็บปวดจากการถูกมองข้าม
แม้มันจะเป็นความจริงที่เจ็บปวด
แต่...บางครั้งความเจ็บปวดนัันก็คือราคาของการเลือกตัวเอง
เพราะหากความจริงใจที่เราทุ่มเท
ถูกตีค่าเป็นเพียงเรื่องธรรมดาหรือถูกทำให้ด้อยค่าลงเรื่อยๆ
การเดินออกมา
จึงไม่ใช่การยอมแพ้
แต่เป็นการตั้งหลัก
เพื่อหยุด “ภาวะขาดทุนทางอารมณ์”
ที่เราไม่ได้เป็นคนก่อ
และไม่ควรต้องแบกรับไปตลอดชีวิต
ความใจดีของคนใจดี
เมื่อมีให้ตลอดเวลา
มันอาจดูเหมือนมากมาย
เหมือนไม่มีวันหมดสิ้น
แต่คนที่ได้รับ
บางครั้งควรมองความรู้สึกเหล่านั้นอย่างให้เกียรติและหวงแหนมันไว้
เพราะความหวังดีความจริงใจและการมีใครสักคนยืนอยู่ข้างเราไม่ได้เกิดขึ้นกับคนทุกคน
มันเกิดขึ้นกับคนเพียงไม่กี่คนและเราอาจไม่รู้เลยว่าความโชคดีเหล่านั้นมีค่าเพียงไหน
จนกระทั่งวันหนึ่ง..เมื่อมันหายไป
คำเสียดาย
คำคร่ำครวญ
หรือคำว่า...“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ”
ก็ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว
เพราะบางสิ่งเมื่อเสียไปแล้วต่อให้เรารู้คุณค่ามากแค่ไหนก็ไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้เหมือนเดิม
ถึงแม้ทุกคนจะมี “ตัวรับสัญญาณความหวังดี“
ไม่เท่ากันกับคนที่เป็นผู้ให้ เราไม่จำเป็นต้องเสียใจที่ความจริงใจของเราไปไม่ถึงใจใครบางคน
หากความหวังดีของเราเดินทางไปไม่ถึงหัวใจของใคร ก็เพียงแค่นำมันกลับคืนมา
เก็บเอาไว้เพื่อมอบให้กับคนที่มองเห็นคุณค่าหรือไม่ก็นำกลับมาใช้ซ่อมแซมความรู้สึกตัวเอง
เพราะความปรารถนาดีของเรามีค่าเกินกว่าจะกลายเป็นขยะทางอารมณ์ของใคร
จำไว้เสมอว่า...
เราไม่จำเป็นต้องสูญเสียความเป็นตัวเอง
เพียงเพราะ ครั้งหนึ่งเราเคยพยายามรักษาใครที่ไม่เคยคิดจะรักษาเรา
โฆษณา