4 ก.ย. เวลา 17:00 • ปรัชญา
สันโดษ คือ ความพอใจในสิ่งที่ตนมี
ไม่ใช่ความโดดเดี่ยวค่ะ
อยู่คนเดียวพอใจ คือสันโดษ
พอใจในทรัพย์ที่มีจะมากหรือน้อยก็ตาม บางคนละหมดไม่มีสักบาท บางคนพอใจสองสามร้อยที่มีอยู่ไม่ได้ทุกข์ใจว่าทำไมวันนี้เราไม่มีห้าร้อย บางคนสักล้านก็พอใจ บางคนสิบล้าน คือพอตรงไหนใจไม่เร่าร้อนก็สันโดษที่ตรงนั้น แต่ไม่ได้แปลว่าพอใจแล้วเท่ากับ
ขี้เกียจกับการทำมาหากินถ้ายังเป็นชาวบ้าน
พอใจในคู่ครองของตน ก็คือสันโดษ ไม่ได้อยากหรือปรารถนามากจนเกินขอบเขต
สันโดษจะสุข อิ่ม พอ เป็นอารมณ์บวก ผู้ที่สันโดษไม่เหงาเขา เขาสุขสงบกับตัวเอง อยู่ได้ไม่แบบมีใครก็ได้ค่ะ
ตรงข้ามกับเหงา โดดเดี่ยว ที่จะรู้สึกขาดหายไม่พอ จะอยากแสวงหา ต้องเติมให้เต็ม รู้สึกพร่อง ขาด ....ที่จริงถ้าเราไม่พอ โลกจะพร่องเป็นปกติค่ะ พร่องเสมอๆ ความเหงาจึงมาได้บ่อยๆ แม้บางคนนั่งท่ามกลางคนมากมาย
กลับมาอยู่กับตัวเองให้เป็นค่ะ ทำในสิ่งที่ใจเราชอบ มีความสุข กิจกรรมอะไรก็ได้ เมื่อมีความสุขก็จะนำพาใจเราเข้าหาความสงบของตัวเองได้ค่ะ
ถ้ามีโอกาส ...กอดแม่หรือใครสักคนที่เลี้ยงเรามาอย่างใกล้ชิดตอนเด็กๆด้วยค่ะ
โฆษณา