ถ้าไม่ได้คุยกับเพื่อนมาเป็นสิบ ๆ ปี คุณจะกล้าทักไปหาเขาก่อนไหม?
.
ฉันมีเพื่อนสนิทมากคนหนึ่งสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เรียกได้ว่าตัวติดกันแทบจะที่สุด ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนจนถึงวันเรียนจบ
.
แต่พอเข้าสู่วัยทำงาน ด้วยเส้นทางชีวิตที่แตกต่างกัน เราต่างแยกย้ายไปเติบโตในโลกของตัวเอง ช่วงแรก ๆ ก็ยังพออัปเดตชีวิตกันบ้าง แต่พอวันเวลาผ่านไป รู้ตัวอีกที จาก "เพื่อนสนิทที่สุด" ก็กลายเป็น "คนที่คอยมองกันอยู่ไกล ๆ ด้วยความห่วงใยผ่านหน้าจอ" ไปซะแล้ว
.
หลายครั้งที่อยากทักไปหา แต่ก็ไม่กล้าสักครั้ง....ถ้าถามตัวเองตรง ๆ ตอนนั้น คงเป็นเพราะคำว่า "ฟอร์ม" หรือ "ทิฐิ" ที่คิดไปเองว่า 'ทำไมเราต้องทักก่อน?' หรือ 'เขาก็ไม่ได้ทักมานี่นา' พอคิดดูในวันนี้ มันเป็นเหตุผลที่ซื่อบื้อและทำให้เราเสียเวลาไปหลายปีเลยล่ะค่ะ
.
จากวันนั้นถึงวันนี้ ผ่านไปมากกว่าสิบปี... แต่วันนี้ฉันตัดสินใจกดส่งข้อความทักหาเธอคนนั้นก่อนแล้วค่ะ
.
เหตุผลสั้น ๆ เพราะการได้ใช้ชีวิตจนเติบโตมาถึงจุดนี้ มันทำให้ตระหนักได้ว่า "ชีวิตนี้ไม่มีอะไรแน่นอนเลยสักอย่าง" เราไม่มีวันรู้เลยว่าจะมีวันพรุ่งนี้ให้ทักทายกันอีกไหม
.
ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เพื่อนจะตอบกลับไหม หรือเราจะต่อกันติดเหมือนเดิมหรือเปล่า
.
แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับว่า วันนี้ฉันได้วาง "อีโก้และฟอร์มใหญ่โต" ที่ถือเอาไว้เนิ่นนานลงได้สำเร็จ
.
การทักไปก่อนไม่ได้แปลว่าเราแพ้ แต่มันแปลว่าเรา "แคร์" ความทรงจำดี ๆ ที่เคยมีร่วมกันมากกว่าทิฐิในใจ
.
ถ้าการวางอีโก้ลงแล้วมีโอกาสได้เพื่อนรักกลับคืนมา... ฉันคิดว่ามันคุ้มค่าที่สุดเลยล่ะค่ะ
.
ผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไง เอาไว้ฉันจะมาอัปเดตให้ฟังนะคะ ระหว่างนี้ช่วยส่งใจเอาใจช่วยฉันด้วยนะ ☺️
#บันทึกความกล้า #เรื่องราวดีๆวันนี้ #การเติบโตของชีวิต #วางอีโก้แล้วโตไปด้วยกัน #ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอน
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
